5

“แหม... จะมาหาต้องบอกด้วยเหรอคะ เราเป็นคู่หมั้นกันไม่ใช่เหรอคะ” ขจีมาศตรงเข้าไปกอดแขนของอีกฝ่ายเอาไว้ด้วยท่าทีออดอ้อน เขาไม่ได้สลัดหนี เธอเลยทำท่าจะขึ้นไปนั่งบนตักของเขาแทน

“ขอโทษนะคะ ไม่คิดว่าพวกคุณจะกำลังทำอะไรกันอยู่ ฉันเอาน้ำกับของว่างมาเสิร์ฟค่ะ” ดารินลดาชะงัก ก่อนจะพูดอย่างกระอักกระอ่วนใจ เพราะไม่อยากมองภาพสยิวของคนทั้งสองให้ต้องเป็นตากุ้งยิง

กุมภาที่มีท่าทีเย็นชากับคู่หมั้นคนสวยในคราแรกก็รีบโอบเอวบางรั้งให้ขึ้นมานั่งบนตัก

ขจีมาศซบหน้าที่อกกว้างพลางยิ้มเหยาะส่งไปให้ดารินลดา แต่เธอมีใบหน้าสงบนิ่ง

“ฉันขอตัวก่อนนะคะ”

“เดี๋ยวก่อนสิ” กุมภารีบเรียกหญิงสาวเอาไว้

“มีอะไรอีกคะ”

“อยู่คอยบริการคู่หมั้นฉันด้วย”

“ฉันไม่ใช่คนใช้ใคร”

“แต่เธออาศัยบ้านของพ่อฉันอยู่ก็ต้องทำตามคำสั่งของฉัน”

“บ้านของพ่อคุณไม่ใช่บ้านของคุณ ฉันไม่ทำ”

“นี่เธอ กล้าปากดีกับฉันอย่างนั้นเหรอ” กุมภาผลักร่างของขจีมาศจนกระเด็น ก่อนจะเดินไปดักหน้าของดารินลดาเอาไว้ ทำท่าจะคว้าเธอมาเขย่าให้หัวสั่นหัวคลอนเพราะโมโหที่เธอขัดใจ แต่ดารินลดาหลบทัน

ขจีมาศกรีดร้อง โมโหที่โดนผลักจนกระเด็น กุมภาเป็นชายหนุ่มที่สาว ๆ หมายปอง เธอโชคดีมากที่ได้หมั้นหมายกับเขา แต่ไม่คิดว่าเขาจะเย็นชาถึงขนาดนี้ พอรู้ว่าจะได้แต่งงานเธอก็ดีใจจนเนื้อเต้นรีบมาหา แต่เขาไม่ได้ทำเหมือนอยากจะแต่งงานกับเธอเลยสักนิด

“ทำไมฉันจะไม่กล้า”

“ก็ได้ ก็ขอให้เธอปากดีให้ตลอด”

“ขอตัวก่อนนะคะ” ดารินลดารีบเดินหนีไปในทันที กุมภาทำท่าจะเดินตาม แต่ขจีมาศรีบเข้าไปจับแขนเขาเอาไว้

“พี่กุมภ์คะ จีปวดไปหมดเลยค่ะ พี่ผลักจีจนกระเด็นเลย”

“ก็ทำตัวเกะกะ”

“พี่กุมภ์” ขจีมาศอยากจะกรีดร้องให้ลั่น แต่ทำได้แค่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน มองตามร่างของกุมภาไปจนสุดตา

“ฉันไม่มีวันแพ้แกแน่นังลดา” ขจีมาศกลับไปด้วยความหงุดหงิด และคนที่หงุดหงิดยิ่งกว่าคือกุมภา เพราะคืนนั้นดารินลดาลงกลอนประตูแน่นหนา ปกติห้องของเธอไม่เคยมีกลอน มีแค่ลูกบิดประตูที่เขามีกุญแจไขเข้าไป แต่คืนนี้เธอกลับลงกลอนจนเขาไม่สามารถเปิดเข้าไปได้

กุมภาโทร. เข้าไปหาดารินลดา แต่เธอปิดโทรศัพท์หนี ทำให้เขาสบถอยู่ในใจก่อนจะเดินกลับห้องไป

“คอยดูนะดารินลดา ฉันจะจัดหนักเธอแน่”

วันรุ่งเช้าดารินลดาหนีไปทำงานก่อน เธอไม่ได้รับประทานอาหารเช้าเหมือนเคย

“นึกว่าจะหนีพ้นหรือไงดารินลดา” เขานัดให้คู่หมั้นสาวมาตัดชุดแต่งงานที่ร้านที่ดารินลดาทำงานอยู่ เพื่อทำให้เธอเจ็บปวด

“พี่กุมภ์ไม่มารับจีเหรอคะ” ขจีมาศออดอ้อนไปตามสาย

“บ้านเธอมีรถไม่ใช่เหรอ”

“พี่กุมภ์น่ะ”

“ฉันจะจ่ายค่าน้ำมันรถให้เธอ”

“มันไม่ใช่เรื่องนั้นนะคะ”

“แล้วเรื่องอะไร”

“พี่กุมภ์น่าจะดูแลเอาใจใส่จีให้มากกว่านี้ จีเป็นคู่หมั้นของพี่นะคะ”

“หรือไม่อยากแต่งงาน” ความอดทนของกุมภาค่อนข้างต่ำ เขาไม่ชอบเอาใจใคร โดยเฉพาะผู้หญิงที่เขาไม่เคยคิดจะใส่ใจแต่แรก

“ค่ะจีจะไป” เมื่ออีกฝ่ายพูดประโยคนั้น และน้ำเสียงไม่แยแสส่งมา ขจีมาศก็ต้องรีบพูดเอาใจ เธออยากแต่งงานกับเขา อยากเป็นผู้หญิงที่ถูกอิจฉา อยากให้ใคร ๆ มองว่าเธอได้คู่ครองที่ดี ทายาทนักธุรกิจคนดังสุดแบดบอยที่ไม่เคยจริงจังกับผู้หญิงคนไหน แต่กลับยอมคุกเข่าขอเธอแต่งงาน ทำให้เธอกลายเป็นว่าที่เจ้าสาวที่น่าอิจฉาที่สุดในทศวรรษนี้

“ก็แค่นั้น เรื่องมากจริงเชียว” กุมภาตัดบท เขาลงจากรถ ก่อนจะเห็นว่าดารินลดาซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ของหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งมา

“หมอนั่นเป็นใคร” เขากัดฟันกรอด โมโหสุดใจ ดารินลดาคือผู้หญิงของเขา เธอจะไปสนใจคนอื่นนอกจากเขาไม่ได้ เธอจะมีผัวใหม่ได้ก็ต่อเมื่อเขาไม่เอาเธอแล้ว

“ขอบใจธันมากนะที่มาส่งลดา” เธอส่งหมวกกันน็อกคืนให้ธันวา

ธันวาเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันกับเธอ บ้านอีกฝ่ายมีฐานะและร่ำรวยมาก แต่เขาก็ยังคบกับเป็นเพื่อน ไม่เคยคิดดูถูกเธอเหมือนเพื่อนคนอื่น

เธอรู้ว่าธันวาแอบชอบเธอ แต่เธอให้เขาได้เพียงแค่ความเป็นเพื่อนเท่านั้น เนื่องด้วยครอบครัวเขาไม่ใคร่จะชอบเธอเท่าใดนัก อาจเพราะบ้านเธอจนไม่คู่ควรกับเขา เธอเองก็เจียมเนื้อเจียมตัว

คนรวยก็ต้องคู่กับคนรวยมันถึงจะเหมาะสมกัน เธอไม่อยากถูกมองว่าเป็นหนูตกถังข้าวสาร อยากที่จะจับคนรวย เธอมีมือมีเท้าทำงานหาเงินเองได้ ไม่จำเป็นต้องแบมือขอเงินจากใคร

“ไม่เป็นไร มื้อกลางวันกินข้าวกันนะ ธันมารับ”

“รบกวนธันหรือเปล่า ขับรถมาอีกไกล”

“ไม่รบกวนเลย เราไม่ได้กินข้าวกันหลายวันแล้ว ธันคิดถึง”

“โอเคจ้ะ ขอบใจนะธัน ขับรถดีๆ นะ”

“ครับ” ธันวายิ้มรับก่อนที่จะขับรถออกไปด้วยหัวใจพองโต มื้อกลางวันเขาจะได้กินข้าวกับเธอ คิดถึงร้านที่ชอบพาเธอไปกินแล้วให้คนจองร้านให้ จะได้ไม่ต้องรออาหารนาน

“ว้าย!” กำลังจะเดินเข้าร้าน แต่ดารินลดาถูกกระชากไปข้างร้าน ซึ่งเป็นสวนดอกไม้หอมกรุ่น ก่อนจะโดนกดเข้าไปกับผนัง

“นี่คุณกุมภ์ คุณทำอะไรของคุณนี่”

“ไม่นอนกับผัวแค่คืนเดียว เธอริมีชู้เลยเหรอ”

“พูดอะไรของคุณ”

“ก็ไอ้หมอนั่นไง ให้มันมารับมาส่ง เธอกล้าดียังไงดารินลดา” เขาบีบแขนของเธอจนเจ็บ

“โอ๊ย! ฉันเจ็บนะ ฉันไม่ใช่เมียคุณ ดังนั้นฉันจะไปไหนมาไหนกับผู้ชายคนไหน เขาไม่ได้เรียกว่าชู้ คุณจำใส่หัวของคุณเอาไว้”

“อ้อ... ที่นอนกันทุกคืนเรียกว่าเล่นขายของหรือไง”

“ฉันไม่ได้สมยอมคุณ เขาไม่เคยเป็นอะไรกันแม้แต่คนรัก คุณข่มเหงฉัน แบบนี้ไม่เรียกว่าเมียหรอก และคุณก็ไม่ใช่ผัวด้วย”

“ปากดีนักนะ” เขาบีบปลายคางเธอจนเจ็บ

“คุณกำลังจะแต่งงานไม่ใช่เหรอ อย่ามายุ่งกับฉันอีก”

“ถ้าแม่เธอเลิกยุ่งกับพ่อฉันเมื่อไหร่ ฉันถึงจะเลิกยุ่งกับเธอ”

“พ่อของคุณแต่งงานกับแม่ของฉันเพราะพวกท่านรักกัน จะให้ฉันพูดอีกสักกี่ร้อยกี่พันครั้ง และเรื่องที่พวกท่านตัดสินใจใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันด้วย”

“ไม่เกี่ยวได้ยังไง ก็เธอเป็นลูก ถ้าแม่คิดจะจับผู้ชายรวย ๆ เพื่อปอกลอกเธอก็ต้องห้ามสิ”

“คุณกับคุณนี่มันปวดหัวจริงๆ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ”

“เมื่อคืนล็อกห้องทำไม”

“ห้องของฉัน ฉันจะทำยังไงก็ได้ เกี่ยวอะไรกับคุณด้วย”

“เธอนี่มันปากดีจริงๆ”

“คู่หมั้นคุณมาโน้นแล้ว อยากให้เขาเห็นหรือไงว่าเรากำลังทำอะไรกันอยู่” เธอเหลือบไปเห็นว่าขจีมาศจอดรถอยู่หน้าร้าน จึงรีบเอ่ยบอกเขา

“มาแล้วทำไม มันไม่เกี่ยวกับที่ฉันจะสะสางความคิดที่เธอทำเอาไว้ โอ๊ย!” กุมภาร้องเสียงหลงเมื่อโดนเธอกระแทกเข่าเข้าใส่หว่างขาเต็มแรง เขากุมกล่องดวงใจดวงน้อยเอาไว้ หน้าแดงก่ำด้วยความเจ็บจุก มองเธออย่างคาดโทษ แต่ดารินลดาไม่คิดที่จะอยู่รอให้เขาชำระความ เธอรีบเดินหนีเข้าร้านไปเสียก่อน อย่างน้อยในร้านก็มีพนักงานคนอื่นและเจ้าของร้านผู้แสนใจดี กุมภาคงไม่กล้าทำอะไรเป็นแน่