3

“ปล่อยนะคนเลว” เธอรัวกำปั้นใส่แผ่นหลังของเขาระรัว เขาก็หวดมือบนสะโพกของเธอเช่นกัน

“โอ๊ย! ฉันเจ็บนะ” ทั้งมึนหัวทั้งเจ็บสะโพกไปหมด แต่คนป่าเถื่อนหาได้เห็นใจเธอไม่

“เจ็บสิ จะได้รู้ว่าเธอก็ทำฉันเจ็บเหมือนกัน”

“โอ๊ย!” เขาโยนเธอลงบนเตียงโครมใหญ่ ก่อนจะโถมกายขึ้นทาบทับเมื่อเธอเริ่มดิ้น

“ฉันทำอะไรแม่เธอไม่ได้ไม่เป็นไร ทำเธอนี่แหละ” เขากระแทกปิดปากของเธอเอาไว้ ก่อนจะบดจูบอย่างดุดัน ก่อนที่จะจัดการกับเสื้อผ้าอาภรณ์ของเธอออกจากกาย

เขาพลิกร่างลงจากร่างที่กำลังกอดตัวเองเอาไว้พลางสะอื้นจนไหล่สะท้าน

“เอากันมาตั้งหลายครั้งแล้ว ลีลายังห่วยแตกเหมือนเดิม คนแบบเธอนี่มันไม่คิดที่จะพัฒนาตัวเองบ้างเลยเหรอ”

“ใครมันจะไปลีลาขั้นเทพแบบคุณกันล่ะ” เธอแดกดันเขา แต่นั่นทำให้กุมภาหัวเราะร่วน

“ขอบใจนะที่ชมว่าฉันลีลาขั้นเทพ แสดงว่าเธอชอบลีลารักของฉันล่ะสิ”

“หลงตัวเอง”

“อ้าว... ก็เธอบอกเองว่าฉันลีลาขั้นเทพ”

“ฉันประชดคุณไม่รู้หรือไง” เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เขาจึงรีบคว้ามือถือของเธอไปดู

“แม่ของเธอโทร. มา รับสิบอกว่าเธอกำลังนอนแบฉันให้เอาอยู่”

“สารเลว” เธอด่าว่าเขา

“ถ้าเธอไม่รับ ฉันรับเองนะ”

“นี่เอาโทรศัพท์มานี่นะ” เธอรีบคว้าโทรศัพท์มาจากมือของเขา ก่อนจะกดรับ

“ค่ะแม่”

“ลูกอยู่ไหนจ๊ะ”

“หนูออกมาทำธุระข้างนอกน่ะค่ะ ต้องขอโทษแม่ด้วยนะคะที่ไม่ได้อยู่ในงาน”

“หนูมีอะไรหรือเปล่าลูก”

“คือไม่มีอะไรค่ะ หนูมีธุระกับเพื่อนน่ะค่ะ”

“แม่เป็นห่วงแทบแย่”

“ห่วงหนูทำไมคะ”

“ก็แม่หาหนูไม่เจอ คุณกุมภ์คงไม่ได้ทำอะไรหนูใช่ไหม” ไปรยากลัวว่าแก้แค้นเธอไม่ได้ กุมภาจะไปทำไม่ดีกับลูกสาวของเธอแทน

“ไม่นี่คะ แม่ไม่ต้องคิดมากนะคะ วันนี้วันแต่งงานแม่ หนูขอให้แม่มีความสุขมากๆ นะคะ”

“จ้ะลูก” ไปรยากดวางสายไปก่อนจะถอนใจ นางกังวลกลัวว่าลูกสาวจะโดนกุมภากลั่นแกล้ง เส้นทางรักของเธอไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ไม่ว่าจะในอดีตหรือในปัจจุบัน

“ว้าย!” ดารินลดาร้องเมื่อเขากระชากโทรศัพท์ของเธอไป ก่อนจะเขวี้ยงลงบนที่นอน ดีที่มารดาของเธอวางสายไปแล้ว

“คุณทำอะไรของคุณนี่”

“เธอกล้าดียังไง อวยพรให้แม่ของเธอมีความสุขกับพ่อของฉัน” เขาตรงเข้าบีบคอสวยๆ ของเธอเอาไว้

“โอ๊ย! ฉันเจ็บนะ” เธอพยายามแกะมือของเขาออกจากคอ เขาเปลี่ยนไปบีบปลายคางของเธอจนเจ็บ

“แม่ของเธอจะไม่มีวันมีความสุข จะไม่มีวันเสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทองของบ้านฉันเด็ดขาด” เขาผลักเธอจนล้มลงบนเตียงก่อนจะย่ำยีเธออีกครั้ง

สภาพบอบช้ำของดารินลดาไม่ได้ทำให้กุมภาสงสารหรือเห็นใจเลยแม้แต่น้อย

“ลงไปจากรถของฉันได้แล้ว” เขาไล่เธอลงจากรถเมื่อขับพาเธอกลับบ้าน มาจนถึงปากซอยทางเข้าบ้าน

ไม่ต้องให้พูดซ้ำ ดารินลดารีบผลักประตูรถออกโดยเร็ว แต่พอเธอจะก้าวลงจากรถ เขาก็กระชากเธอเอาไว้

“รีบลงจากรถขนาดนั้นเลย ทำท่าเหมือนรังเกียจฉัน น้ำหน้าอย่างเธอได้นั่งรถคันละยี่สิบสามสิบล้านแบบนี้บุญหัวขนาดไหนแล้ว”

“ผู้หญิงคนอื่นคงอยากนั่งรถของคุณ แต่ไม่ใช่ฉัน” เธอสวนกลับอย่างทันกัน

“ปากดี ปากดีให้ตลอดนะดารินลดา ฉันจะทำให้เธอกับแม่กระอัก”

“ฉันไม่มีวันกระอักกับสิ่งเลวร้ายที่คุณทำ ฉันเกลียดคุณ”

“นึกว่าฉันพิศวาสเธอนักหรือไงหึ” เขาสวนกลับทันควัน ใช้ลิ้นดุนดันกระพุ่งแก้มอย่างยียวนกวนประสาท

“ก็ดี อย่าหลงรักฉันแล้วกัน”

“คนที่ต้องเป็นคนพูดประโยคนี้คือฉัน ว่าคนแบบเธออย่ามาหลงรักฉันก็แล้วกัน”

เธอสะบัดแขนจนหลุด ทำท่าจะก้าวลงจากรถ แต่ท่าทีจองหองพองขนของเธอทำให้เขากระชากเธอมาหาก่อนจะบดจูบอย่างดุเดือด

“อื้อ...” เธอทุบอกเขาระรัว ก่อนที่กุมภาจะหัวเราะร่วน

“ยังไงเธอก็แพ้ฉัน” เขายิ้มอย่างสะใจ ก่อนที่จะยอมปล่อยเธอลงจากรถแต่โดยดี

ดารินลดากรีดร้องเบา ๆ เมื่อเขาเหยียบน้ำโคลนใส่เธอ เขาเปิดกระจกก่อนจะพูดจายียวน

“ขอโทษนะ ฉันไม่เห็นน่ะ ชุดเน่า ๆ ของเธอราคาไม่กี่ร้อย ฉันจะซื้อให้อีกสิบชุดแล้วกัน” เขาปิดกระจกก่อนจะขับรถเข้าไปในบ้าน

ดารินลดากัดปากอย่างแค้นเคือง ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านด้วยสภาพเหมือนลูกหมาตกน้ำ

“ตายแล้วลดา หนูเป็นอะไร ทำไมสภาพเป็นแบบนี้”

“คือมีพวกโรคจิตขับรถเหยียบน้ำใส่หนูน่ะค่ะแม่” ดารินลดาแกล้งพูดให้คนที่เพิ่งเปิดประตูลงมาจากรถได้ยิน เขามองเธอด้วยดวงตาลุกวาบ ในขณะที่เธอมองหน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัว

“รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะจ้ะ เลอะเทอะไปหมดแล้ว”

“ค่ะแม่” ดารินลดารับคำ เธอไม่อยากเห็นหน้าคนที่รังแกเธอ จึงหาทางรีบหนีเข้าห้องไปโดยเร็ว

“คุณกุมภ์รับของว่างไหมคะ วันนี้ดิฉันทำสาคูไส้หมูเอาไว้น่ะค่ะ” ไปรยาเอ่ยถามลูกเลี้ยง นางอยากเอาใจอีกฝ่าย เพราะอย่างไรก็คือลูกชายคนเดียวของผู้ชายที่นางรัก

“ไม่กิน ฉันไม่ชอบกินของหวาน” กุมภาตอบเสียงแข็ง

“งั้นคุณกุมอยากกินอะไรบอกดิฉันได้นะคะ ดิฉันจะได้ทำให้กินค่ะ”

“ไม่กินอะไรทั้งนั้น ฉันไม่กินอาหารฝีมือของเธอทำ แล้วก็อย่าสะเออะมายุ่งกับฉันอีก รังเกียจ!” เขามองกลับด้วยดวงตาดุดัน ทำให้ไปรยาต้องถอยหนี

ดารินลดาอาบน้ำอาบท่าเสร็จเรียบร้อย เธอกำลังจะแต่งตัวก็ต้องตกใจแทบช็อก เมื่อมีใครคนหนึ่งอุดปากของเธอเอาไว้ ก่อนจะกดเธอลงบนเตียงนอนกว้าง

“ตัวหอมนี่ อาบน้ำแล้วใช่ไหม”

“คุณกุมภ์ ปล่อยนะ” เธอมองเขาอย่างเอาเรื่อง

“ไม่ปล่อย มีอะไรไหม”

“บอกให้ปล่อยยังไงเล่า”

“จุ๊ ๆ เสียงดังไปเดี๋ยวใครก็ได้ยินเอาหรอก” เขาพูดอย่างยียวนกวนประสาท

“เลิกยุ่งกับฉันสักที”

“เลิกยุ่งได้ไง ฉันเริ่มหื่นอีกแล้ว ขอกระแทกเธอสักทีสองทีก่อนนะ”

“ฉันไม่ใช่นางบำเรอของคุณนะ”

“เธอยิ่งกว่านางบำเรออีก เพราะฉันอยากได้เมื่อไหร่ก็ได้” เขาอุดปากของเธอเอาไว้ ก่อนที่จะสลัดผ้าเช็ดตัวที่เธอนุ่งอยู่ออกไป แล้วจับเธอรวบหัวรวงหางอีกครั้ง

ปากร้อนบดจูบไปทั่วสรรพางค์กาย ก่อนที่จะสอดแทรกกระแทกกระทั้นจนร่างน้อยสั่นคลอน ทำให้เธอตกเป็นของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัวอีกครั้ง

กุมภายังเข้าหาดารินลดาอยู่ทุกวัน เธอไม่มีทางหนีไปไหนได้ เพราะอยู่บ้านหลังเดียวกัน นั่นทำให้เธอคิดอยากออกไปอยู่ข้างนอก แต่เพราะเป็นห่วงมารดา แม้กรจักรจะดูแลมารดาของเธออย่างดี แถมยังรักใคร่ให้เกียรติ พาออกงานสังคมอย่างไม่สนใจคำครหาใด ๆ แต่เธอก็กลัวว่าหากเธอไม่อยู่ คนเถื่อน ๆ แบบกุมภาจะทำอะไรมารดาของเธอ