Se connecterหลังจากที่ได้ขนาดที่แน่ชัดแล้วหลินซูซินก็บอกทุกคนและนำตัวอย่างที่พี่ต้าหานสานขึ้นนำมาให้ทุกคนดูทุกคนจึงลงมือทำงานตามหน้าที่ของตนเองมีแต่หลินซูซินที่ว่างเพราะถูกห้ามมาช่วยทำตอก อาจจะบาดมือของนางได้“พี่ต้าหานไม่มีอะไรให้ข้าช่วยจึงหรือข้านั่งว่างอยู่คนเดียวเลย”“เจ้าก็รอสานชะลอมไงงานพวกนี้ต้องอาศัยความชำนาญเจ้าไม่เคยทำจะบาดมือเอา เดี๋ยวพี่ไห่ฉวนจะฆ่าพี่เอายิ่งหากมาเห็นพี่อยู่ในบ้านหยางเช่นนี้”หลินซูซินนั่งหัวเราะอยู่กับพี่ต้าหานสองคนเพราะผู้ใหญ่เวลาทำงานคือไม่ค่อยจะพูดคุยกันเท่าไหร่เห็นว่าเลยบ่ายมาแล้วทุกคนยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงหลินซูซินจึงเข้าครัวทำกับข้าวเลี้ยงทุกคน ทำไว้เผื่อตอนเย็นด้วยท่านพ่อหลินกับพี่ไห่ฉวนกลับมาค่อยนำไปอุ่นเอาหลินซูซินจัดการยกกับข้าวออกมาที่โต๊ะเตรียมให้ทุกคนกินข้าว “พักกินข้าวกันก่อนเจ้าค่ะ”“กินข้าวน่ากินทั้งนั้นเลยอาซูซินทำอาหารเก่งจริง ๆ” ตงหยางมองดูกินข้าวที่หลินซูซินทำน่ากินจริง ๆ ความอยู่บ้านหยางดีขึ้นมากคงจะไม่เกินจริง“อร่อยด้วยขอรับท่านพ่อ” ต้าหานที่ทนต่อกลิ่นหอมของสำรับอาหารตรงหน้าไม่ไหวจึงเสียมารยาทตักกินก่อนเป็นคนแรก“อื้ม อร่อยมาก ๆ” ตงหยางเห็นสี
หลินซูซินและหยางไห่หลิงเดินทางมาถึงบ้านของต้าหานในช่วงสาย ๆ“ท่านลุงตงหยางข้านำเงินที่เหลือมาให้เจ้าค่ะ”“ช่วงนี้คงจะทำงานหนักสิท่าไม่ค่อยเห็นหน้าค่าตาเลย” ตงหยางแปลกใจที่วันนี้เห็นหลินซูซินกับหยางไห่หลิง“ท่านลุงข้ามีเรื่องให้ช่วยอีกแล้วเจ้าค่ะ” หลินซูซินบอกสิ่งที่นางต้องการให้ท่านลุงตงหยางฟัง ตอนนี้คนที่จะตัดไผ่ให้นางก็ได้แล้ว เป็นท่านลุงตงหยางกับพี่ต้าหานแต่พี่ต้าหานออกไปตัดไผ่ตั้งแต่เช้าแล้วท่านลุงจึงได้พาไปหาพี่ต้าหานที่ป่าไผ่“สีหน้าดูสดใสขึ้นนะอาไห่หลิง” ตงหยางไม่ลืมบุคคลสำคัญที่มากับหลินซูซินด้วยหยางไห่หลิง ก็ถือว่าเป็นคนที่มีความสามารถดีทีเดียว แต่เพราะปัญหาสุขภาพทำให้ไม่ค่อยออกไปไหนมีช่วงหลัง ๆ ที่เห็นว่าเริ่มออกมาพบปะผู้คนเพราะอาการป่วยดีขึ้นมากแล้ว หยางไห่ก็เช่นกันเพราะยาที่หลินซูซินกับหยางไห่ฉวนไปซื้อมาจากในเมืองเห็นว่าราคาแพงทีเดียว“ก็ดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากเจ้าค่ะ” หยางไห่หลิงเองก็พอรู้จักหลิงตงหยางอยู่บ้าง แต่ไม่ได้ถึงขั้นสนิทสนมกันเท่าไหร่ รู้จักตามประสาคนที่อยู่หมู่บ้านเดียวกัน“หยางไห่คงจะสบายดีใช่หรือไม่”“ก็ดีกว่าเมื่อก่อนตั้งแต่มีหลินซูซินเข้ามาเป็นครอบครัวหยาง
ต้าหานเองก็ไม่รู้ทำไมว่าตนเองจะต้องมาเดินตามฟางหรงด้วย รู้ตัวอีกทีเขาก็แอบเดินตามไปส่งนางให้ถึงบ้านในทุกๆ วันเสียแล้วตั้งแต่วันนั้นที่เขารู้ว่าฟางหรงรู้สึกเช่นไรกับเขา เขาก็นอนไม่ค่อยหลับในหัวคิดแต่เรื่องของนาง และประโยคที่นางบอกว่าจะเลิกชอบเขา มันทำให้เขารู้สึกไม่ชอบใจเหลือเกินตงหยางที่สังเกตลูกชายที่ชอบหายออกไปในช่วงใกล้ ๆ จะเย็นกลับเข้าบ้านมาก็เป็นเวลาค่ำมากแล้วตัวเขาเองก็ไม่ได้ถามเพราะต้าหานเองก็โตมากแล้ว“ท่านพ่อซูซินคงจะงานยุ่งจนลืมมารับของขอรับ” วันนี้เขาได้นำของที่ซูซินสั่งนำไปให้ที่บ้านหยางเจอท่านป้าไห่หลิงกับท่านลุงหยางไห่ คนทั้งสองดูดีมากกว่าเมื่อก่อนร่างกายดูแข็งแรง“แล้วทำไมไปนานแท้ล่ะมีอะไรหรือเปล่า”“ไม่มีอะไรขอรับท่านพ่อข้าเพียงเดินช้าเองขอรับ” ต้าหานแก้ต่างไปท่านพ่อคงเริ่มจะสงสัยแล้ว เพราะเขาหายออกจากบ้านในช่วงเย็นทุกๆ วัน“ช่วงนี้หลินซูซินนางคงจะทำงานหนักฟางหรงเองก็ด้วยเห็นไปทำงานกับหลินซูซินทุกวันเลย วันก่อนที่หลินซูซินนางมาเห็นบอกว่ามีบุรุษมาจ้องมองฟางหรงอยู่หลายคนเชียว” ตงหยางนึกขำในใบหน้าของลูกชายที่คิ้วขมวดเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว“ข้าว่านางเองก็คงจะชอบด้วยถึงไ
หลังจากที่ขายกุ้งมาหลายวันจนถึงวันที่นางจะต้องไปรับเตาเหล็ก“เดี๋ยวแวะที่ร้านช่างเหล็กก่อนนะจ๊ะ” หลินซูซินลงไปจัดการเรื่องเตาและจ่ายเงินมัดจำที่เหลือเตาเหล็กที่ได้มาตรงตามที่นางต้องการ สามารถย่างกุ้งได้ทีล่ะมาก ๆ แต่ก็ต้องเพิ่มเนื้อไม้ตรงนี้ก็มีราคาอนาคตนางคงจะทำถ่านใช้เอง เพราะตอนนี้ก็ใช้ไม้เป็นหลักรับซื้อเอาราคาก็ไม่ได้แพงอะไรแต่ใช้ในปริมาณมากส่วนสิ่งที่ใช้จุดไฟเรียกว่า ‘ตะบันไฟ’ สามารถพกพาติดตัวไปได้ แต่ตะบันไฟอันใหญ่จะใช้ในห้อง“ซูซินเจ้าเตาเหล็กนี่ดีมาก ๆ เลยไม่ต้องนั่งก้ม ๆ เงย ๆ เหมือนใช้เตาธรรมดาแถมย่างได้หลายสิบตัวอีกด้วย ดูด้านล่างสิมีล้อไว้เลื่อนได้มีที่ล็อกกันไหล” ฟางหรงแปลกตาเตาเช่นนี้นางเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อนเหมือนกัน“ดีใช่ไหมล่ะย่างกุ้งได้ตั้งยี่สิบตัวต่อครั้งทดเวลาได้เยอะเลยลูกค้าก็จะไม่ต้องรอนาน ๆ ด้วย” หลินซูซินขยายมาขายกุ้งย่างต่อวันละ 200 ตัว ตอนแรกนางเองก็ไม่คิดว่าจะทำถึง 200 ตัว แต่เพราะลูกค้าเรียกร้องเพราะบางครั้งก็มีคนที่จองอยู่แล้วหรือไม่ก็จวนคนมีเงิน พวกคนเหล่านี้จะมีงานเลี้ยงในจวนกันบ่อยก็มาสั่งกุ้งย่างของที่ร้านไป แต่ต้องมาสั่งตั้งแต่ที่นางเปิดร้านหรือไม่
หยางไห่ฉวนขับเกวียนกลับบ้านหยางระหว่างทางเขาก็คิดว่าท่านพ่อหลินจะต้องเจอเช่นนี้ทุกวันเลยหรืออีกอย่างคนที่บ้านหลินมีท่านพ่อคนเดียวที่ทำงานส่วนคนอื่นก็ใช้ชีวิตให้หมดไปวันๆท่านพ่อหลินคงจะมีเหตุผลที่ยังทนและอยู่ต่อเรื่องพวกนี้เขายังไม่เข้าใจถึงจะมีครอบครัวแล้ว แต่ก็ไม่เท่าคนที่อาบทั้งน้ำร้อนน้ำเย็นมาก่อนหลินซูซินมานั่งรอหยางไห่ฉวนที่ด้านนอกมีท่านพ่อท่านแม่หยางนั่งเป็นเพื่อนพอได้ยินเสียงเกวียนมานางจึงบอกให้ท่านพ่อท่านแม่หยางเข้าไปพักผ่อนได้หยางไห่ฉวนจัดการนำเกวียนเข้าคอกพร้อมให้น้ำกับหญ้าที่ไปตัดมาไว้ช่วงเย็น“ข้าเตรียมชุดไว้แล้วพี่ไปอาบน้ำอาบท่าเถอะจะได้มานอนกัน”หยางไห่ฉวนยิ้มกริ่มยามที่หลินซูซินเอ่ยประโยคชวนยั่วยวนนางชวนเขานอนด้วยที่แปลว่าหัวถึงหมอนคือหลับลึกเป็นดังคาดหลังจากที่อาบน้ำเสร็จเดินกลับเข้ามาในห้องหลินซูซินหลับไปแล้วในใจดีเขาเองก็หวังว่าวันหนึ่งคงจะมีวันนั้นวันที่ฝันเป็นจริงยามเหม่า (05.00-06.59 น.)หลินซูซินที่ตื่นแต่เช้าหวังว่าจะลุกขึ้นมาทำกับข้าวช่วยท่านแม่หยาง แต่นางคงจะตื่นช้าไปท่านแม่ทำทุกอย่างเสร็จหมดแล้ว“เช่นนั้นก็เอาข้าวสารไปให้ไก่กินเถิดแม่ยังไม่ได้ให้” หยางไห
หลินซูซินพาท่านพ่อหลินมากินข้าวที่บ้านเดี๋ยวขากลับจะให้หยางไห่ฉวนขับเกวียนไปส่ง“ท่านพ่อนั่งพักเอาแรงเสียก่อนลูกจะไปช่วยท่านแม่ในครัวเจ้าค่ะ” หลินซูซินเข้าครัวก็ไม่มีอันใดให้ต้องทำอีกอย่างวันนี้นางลืมซื้อเนื้อเข้าบ้านอีกแล้ว“ไม่เป็นไรซูซินแม่ซื้อเนื้อกับชาวบ้านที่นำมาขายให้เจ้าไม่ต้องลำบากซื้อกลับมาก็ได้” หยางไห่หลิงรู้ว่าทุกคนทำงานเหนื่อยวันนี้งานจึงทำกับข้าวมากหน่อย เช่นเดียวกับข้าวที่หุงก็เพิ่มมากขึ้น“เดี๋ยวข้าช่วยยกออกไปเจ้าค่ะ” หลินซูซินกับหยางไห่ฉวนช่วยกันจัดโต๊ะกินข้าวท่าพ่อหลินเองก็คุยกับท่านพ่อหยางถามไถ่เรื่องสุขภาพทั่วไป“มากินข้าวเจ้าค่ะทุกคน” ในวงกินข้าวท่านพ่อหลินหยางไห่ฉวนนั่งกินเงียบ ๆ ไม่พูดไม่จากับใคร ตอนเที่ยงก็กินกันเยอะอยู่นะกว่าจะถึงบ้านก็น่าจะหิว แต่ไม่คิดว่าจะหิวกันขนาดนี้หลังจากกินข้าวกันเสร็จหยางไห่ฉวนก็ขับเกวียนไปส่งท่านพ่อหลินที่บ้านเรื่องที่บ้านหยางมีเกวียนขับเริ่มที่จะมีผู้คนรู้มากแล้วหลินเย่ถงเองก็คงจะรับรู้แล้ว“ซูซินแม่ทำกระทงไว้เจ้ามาช่วยดูหน่อยว่าใช่ได้หรือไม่” วันนี้นางไปตัดใบตองให้หลินซูซินที่นา พอได้เห็นที่ 10 หมู่ ที่หลินซูซินซื้อ กว้างใหญ่เหลื




![จอมนางคู่บัลลังก์ [NC30+]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


