บทที่ 110 : ราชโองการ

ตลาดสดเมืองหยางโจวยามสายคึกคักไปด้วยผู้คน เสียงพ่อค้าตะโกนขายปลาสด เสียงแม่บ้านต่อราคากุ้ง และเสียงหัวเราะของเด็กๆ ดังระงมไปทั่ว บรรยากาศแห่งความสุขสงบแผ่ซ่านปกคลุมเมืองท่าอันมั่งคั่ง

หลี่เฉิงในชุดคนงานผ้าดิบที่ซักจนสะอาด เดินถือตะกร้าสานจ่ายตลาดด้วยท่าทางทะมัดทะแมง ภายในมีปลาแม่น้ำตัวใหญ่และผักกวางตุ้งยอดอ่อน... วัตถุดิบสำหรับมื้อเย็นที่ตั้งใจจะโชว์ฝีมือทำซุปปลาให้ลูกเมียกิน

มุมปากภายใต้หนวดเครายกยิ้มบางๆ มือหนาเผลอแตะที่อกเสื้อเบาๆ... ตำแหน่งที่ซ่อนขวดยาของหลินซูเอาไว้ ความอบอุ่นวาบหวามยังคงตกค้างอยู่ในใจ

ทว่า... ความสุขมักผ่านไปเร็วดั่งสายลมเสมอ

ตุ้บ!

ขอทานเฒ่าเนื้อตัวมอมแมมคนหนึ่งเดินเซถลาเข้ามาชนไหล่ร่างสูงอย่างจัง กลิ่นเหม็นเน่าของแผลพุพองและเสื้อผ้าสกปรกโชยเข้าจมูก

"ขออภัยนายท่าน... ขออภัย..."

ขอทานผู้นั้นก้มหัวปะหลกๆ แต่ในจังหวะที่เงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบภายใต้ผมเผ้ารุงรังกลับส่งสัญญาณลับบางอย่างที่หลี่เฉิงจำได้แม่นยำ

อาณัติสัญญาณแห่งกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ!

รอยยิ้มบนหน้าคนงานหนุ่มเลือนหายไปทันที ร่างสูงพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเดินตามขอทานผู้นั้นเข้าไปในตรอกแคบๆ ที่ไร้ผู้คน

ทันทีที่ลับตา