Semua Bab เรื่องราวของเราสองคน : Bab 21 - Bab 30

ความเงียบที่เคยเป็นเหมือนกำแพงน้ำแข็งคั่นกลางระหว่างพวกเธอ บัดนี้ได้ถูกทลายลงและแทนที่ด้วยบรรยากาศของการร่วมมือร่วมใจที่อบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยพลังอีกครั้ง พวกเธอกลับมานั่งเคียงข้างกันที่หน้าแล็ปท็อป... ในตำแหน่งเดิมที่เคยจุดประกายความขัดแย้ง... แต่ในครั้งนี้ จิตใจของพวกเธอไม่ได้อยู่ห่างกันคนละขั้วโลก

วันนัดหมายมาถึง... ฝนสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็คสีดำที่ดูสุภาพและไม่โดดเด่นจนเกินไป ใบหน้าของเธอถูกปกปิดไว้ด้วยหน้ากากอนามัยสีดำสนิท "สู้ๆนะ" พลอยกอดให้กำลังใจเธอที่หน้าประตู "แกทำได้อยู่แล้ว" ฝนเดินทางไปยังร้านกาแฟเล็กๆ ที่อยู่ติดกับแกลเลอรี่ด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ เมื่อก้าวเข้าไปในร้าน เ

คำพูดนั้นทำให้ฝนชะงักไป "ฉันก็แค่... พยายามจะเก็บภาพที่เป็นความจริงเอาไว้! แกลเลอรี่เขากำลังรอผลงานของเราอยู่นะ!" "แต่มันจะไม่ใช่ความจริงอีกต่อไป ถ้าเธอ 'พยายาม' ที่จะเก็บมัน!" พลอยเถียงกลับ "มันจะกลายเป็นแค่การแสดง! ฉันนึกว่าเราตกลงกันแล้วว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีก!" พวกเธอหยุดการ "ถ่ายทำ" ในวันนั้นลง.

"ฝน... เราไปจากที่นี่กันสักพักดีไหม" เธอเสนอขึ้นมาในเย็นวันหนึ่ง "ไปไหนก็ได้... ที่ไม่ใช่ที่นี่... ไม่ต้องเอาคอมพิวเตอร์ไป... ไม่ต้องคุยเรื่องงาน... ไปแค่... 'เรา' สองคน" ข้อเสนอนั้นเปรียบเสมือนแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์สำหรับฝน... เธอพยักหน้ารับในทันทีโดยไม่ต้องคิด พวกเธอไม่ได้วางแผนการเดินทางที่หรูห

การค้นพบครั้งสำคัญที่ริมชายหาดในวันนั้น ได้เปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างไปโดยสิ้นเชิง บรรยากาศในคอนโดมิเนียมที่เคยอึมครึมและหนักอึ้ง บัดนี้ได้ถูกแทนที่ด้วยพลังงานแห่งความคิดสร้างสรรค์ที่สดใหม่และเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาอีกครั้ง กล้องโปรตัวเก่งของฝนยังคงนอนสงบนิ่งอยู่ในตู้เสื้อผ้า แต่บนโต๊ะกาแฟใจกลางห้องนั