All Chapters of Ang Haplos Ng Bilyonaryo: Chapter 21 - Chapter 30

ELENA POV Ligtas kaming nakarating sa Palawan bago pa sumikat ang araw. Ang safehouse na sinasabi ni Marcus ay isang maliit na villa sa isang tago at pribadong isla. Walang internet, walang signal, at ang tanging maririnig mo lang ay ang mga alon na humahampas sa pampang. Sa unang pagkakataon matapos ang habulan sa kalsada, nakaramdam ako ng konting ginhawa, pero alam kong pansamantala lang ito. Habang kumakain kami ng lugaw na inihanda ni Dante, hindi ko maiwasang mahawakan ang gintong locket na laging nakasabit sa leeg ko. Ito lang ang tanging alaala na naiwan sa akin bago ako "ibenta" ng mga kamag-anak ko sa mga Valderama tatlong taon na ang nakakalipas. "Elena, ayos ka lang? Parang malalim ang iniisip mo," tanong ni Dante habang inilalapag ang baso ng tubig sa tabi ko. "Iniisip ko lang kung paano ako napunta sa pamilya niyo, Dante," diretsahan kong sabi habang nakatingin nang matalim sa kanya. "Tatlong taon na ang nakakalipas, dinala ako ng mga tito ko sa mansyon niyo na paran

ELENA POV "Dante! Ang bomba!" Sigaw ko habang nakatitig sa pulang timer na mabilis na bumababa. Dalawang segundo na lang. Hindi na nag-isip si Dante. Sa isang mabilis na galaw, binuhat niya ako at tumalon kami sa likod ng makapal na semento sa altar ng lumang simbahan. Naramdaman ko ang higpit ng yakap niya, pilit niyang itinago ang ulo ko sa dibdib niya para protektahan ako sa mga lilipad na debris. BOOM! Isang nakabibinging pagsabog ang yumanig sa buong paligid. Ramdam ko ang init ng hangin sa balat ko kasabay ng ingay ng mga nagbabagsakang bato at salamin. Napuno ng makapal na alikabok at usok ang loob ng simbahan. Halos hindi ako makahinga, at ang tanging nagpapakalma sa akin ay ang presensya ni Dante na nakayakap pa rin sa akin. Nang tumigil ang pagyanig, dahan-dahang kumilos si Dante. Umuubo siya dahil sa alikabok pero ang unang ginawa niya ay suriin ang mukha ko. "Elena? Okay ka lang? Ang baby?" Tanong niya, halata ang kaba sa boses niya. "Ayos lang kami, Dante. Ikaw? M

ELENA POVNaupo ako sa gitna ng sala, sa mismong pwesto kung saan laging nakaupo si Victoria kapag gusto niyang maghari-harian. Si Dante naman ay nakatayo sa likuran ko, ang mga kamay niya ay nakapatong sa sandalan ng upuan ko na parang bodyguard. Maya-maya, pumasok na si Celeste na naka-red dress at high heels. Ramdam mo ang aura niya na akala mo ay siya ang bida sa isang drama."Elena, darling. Long time no see. Mukhang lumalaki na ang tiyan natin, ah?" Nakakaasar na bati ni Celeste habang inilalapag ang designer bag niya sa mesa."Diretsuhin mo na ako, Celeste. Wala akong panahon sa small talk," sagot ko nang hindi man lang siya tinitingnan. "Anong kailangan mo at kailangan mo pang mambulabog nang ganitong oras?"Lumingon si Celeste kay Victoria na nakatayo sa gilid, at nagpalitan sila ng makahulugang tingin. Doon ko napatunayan na magkakampi pa rin ang dalawang ito."I'm just concerned, Dante," baling ni Celeste kay Dante. "Alam ko kung gaano mo gustong maging tatay. Pero ayaw ko

ELENA POVHindi ko alam kung nananaginip lang ako o epekto na ito ng matinding stress, pero ang taong nasa harap ko ngayon ay dapat tatlong taon nang patay. Si Eduardo Valderama, ang hari ng imperyong ito at tatay ni Dante, ay nakatayo sa gitna ng sala na parang hindi man lang tumanda. Suot niya ang isang itim na overcoat at may dalang awtoridad na tila nagpatahimik sa buong paligid, pati na sa ulan na humahampas sa labas."Elena, huminga ka nang malalim. Huwag mong biglain ang sarili mo," malumanay na sabi ni Eduardo. Iba ang boses niya kay Victoria. May bigat ito pero may kasamang kakaibang lamig na parang nanggagaling sa ibang mundo.Biglang bumukas nang malakas ang pinto at isang sigaw ang bumasag sa tensyon. Pumasok si Dante na parang nawawala sa sarili, mabilis na tinakbo ang hagdan at agad lumuhod sa harap ko. "Elena, okay ka ba? May masakit ba sa iyo? Anong ginawa ni Mom?"Hindi ako makapagsalita. Itinuro ko lang ang lalaking nakatayo sa likuran niya. Dahan-dahang lumingon si

ELENA POV Ang bawat segundo ay tila tumigil sa pag-ikot nang marinig ang boses ni Victoria sa speakerphone. Ang boses na dati ay puno ng yabang at lupit, ngayon ay basag at puno ng babala. Ngunit mas nakapanghihilo ang anyo ng lalaking nakatayo sa harap namin. Si Eduardo, o ang lalakeng kamukhang-kamukha niya, ay nananatiling kalmado habang hawak ang itim na device. Ang pulang ilaw mula sa timer ay nagrerepleksyon sa kanyang mga mata, isang malamig na paalala na ang kamatayan ay nasa ilalim lang ng aking higaan. "Dante, huwag kang gagalaw," bulong ko habang nananatiling nakahiga. Ramdam ko ang panginginig ng aking kalamnan, hindi dahil sa lamig ng aircon, kundi dahil sa katotohanang ang taong pinagkatiwalaan namin kanina ay maaaring siya palang maglilibing sa amin. Nanigas si Dante sa kanyang kinatatayuan. Ang kanyang mga kamao ay nakakuyom nang mahigpit, ang mga ugat sa kanyang leeg ay tila puputok na sa galit at kalituhan. "Sino ka? Anong ginawa mo sa tatay ko?" ang boses ni Dant