All Chapters of เส้นทางที่ฉันเลือกต่อสู้: Chapter 1 - Chapter 10

พ่อมองดูฉันเขียนชื่อ “เดมี่ เวล” ลงบนสัญญาแต่งงานเขานิ่งไปครึ่งวิ ก่อนจะคว้ากระดาษแผ่นนั้นกลับไป พับมันอย่างทะนุถนอม กลัวว่าฉันจะเปลี่ยนใจ"ตั้งแต่เด็กจนโต พ่อผลาญเงินไปห้าล้านกับลูกสาวของเมียน้อยคนนั้น" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ "แต่ใช้กับฉันไม่ถึงห้าสิบเหรียญด้วยซ้ำ ดูเหมือนการลงทุนของพ่อก็น่าจะคุ้มทุนเสียทีนะ"เขาหัวเราะออกนอกหน้า"โธ่ อย่าพูดแบบนั้นสิอาเรีย เดมี่เป็นกุลสตรีที่เพียบพร้อม เธอเหมาะกับแคสเซียนราวกับกิ่งทองใบหยกเลยล่ะ"สีหน้าของเขาหม่นลง “แล้วเลิกเรียกเธอว่าลูกเมียน้อยได้แล้ว เธอคือน้องสาวของแก”“ไม่ใช่” ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาเย็นชาและนิ่ง“เธออายุน้อยกว่าหนูแค่ปีเดียว พ่อแต่งงานกับแม่หนูสิบปี แต่คบชู้ถึงเก้าปี”เขาถึงกับสำลักคำพูดตัวเอง ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่องทันควัน"เอาเถอะ ในเมื่อแกยืนกรานจะสละสิทธิ์การดองกับตระกูลนั้น ฉันจะไปที่คฤหาสน์เวอร์เซตติเดี๋ยวนี้เพื่อเจรจาใหม่"“เดี๋ยวก่อน” ฉันพูดเขาหมุนตัวกลับมาทันทีด้วยความกระวนกระวายสุดขีด "แกนึกเสียดายแล้วเหรอ?!"“หนูไม่เคยบอกว่าจะยกให้ฟรี ๆ”แน่นอนว่าเขาเข้าใจทันทีนักธุรกิจมาก่อน ส่วนความเป็นพ่อน่

ดวงตาของแคสเซียนเต็มไปด้วยความผิดหวัง"เป็นลูกสาวตระกูลเวลเหมือนกันแท้ๆ แต่คุณกลับไม่รู้จักเรียนรู้เรื่องระเบียบวินัยและกิริยามารยาทแบบที่น้องสาวคุณมีบ้างเลยหรือไง?"เขาถอนหายใจออกมาอย่างช้าๆ ราวกับเหนื่อยหน่ายเต็มทน"ช่างเถอะ ผมจะไม่เอาความเรื่องพฤติกรรมของคุณในวันนี้ ไปเปลี่ยนเป็นชุดราตรีซะ คืนนี้เรามีงานเลี้ยงกาล่าทางธุรกิจที่ต้องไป""ฉันไม่ไป" ฉันสวนกลับทันควัน "เอาเดมี่ไปแทนสิ ยัยนั่นน่ะตรงสเปกตามเช็คลิสต์ของคุณมากกว่าที่ฉันจะเป็นได้เสียอีก"คิ้วของแคสเซียนขมวดเข้าหากัน"อาเรีย หัดมีความรับผิดชอบบ้าง คุณคือคู่หมั้นที่ผมเป็นคนเลือกเองกับมือนะ"ประโยคนั้นทิ่มแทงใจฉันเหมือนเข็ม ทั้งเจ็บแปลบ กระทันหัน และน่าอับอายแน่นอนแหละเขาไม่ได้แต่งงานกับฉันเพราะต้องการฉันเขาก็แค่แต่งตามที่สัญญาระบุไว้ เพราะตระกูลเวอร์เซตติไม่เคยผิดคำสัญญาต่างหากความรักไม่เกี่ยวข้องเลยสักนิด ถ้าเขาเลือกได้อย่างอิสระ เขาคงเลือกเดมี่ไปนานแล้วก็ได้ชีวิตนี้ฉันจะประเคนสิ่งที่เขาต้องการให้ถึงที่เลยเดมี่เดินก้าวเข้ามาพร้อมกับท่าทางที่ดูอ่อนหวานไร้ที่ติ“พี่อาจจะไม่ค่อยคุ้นกับงานทางการแบบนี้…บางท

ในสภาพกึ่งได้สติ ฉันรู้สึกได้ว่าตัวเองถูกอุ้มขึ้นมาอยู่ในอ้อมแขนของแคสเซียน"ปล่อยฉันลง" เสียงของฉันแหบพร่า แต่ยังคงหนักแน่นน้ำเสียงของแคสเซียนราบเรียบแต่ไม่มีช่องว่างให้โต้แย้ง "อย่าทำตัวให้มันยากนักเลย"เขาไม่เปิดโอกาสให้ฉันขัดขืน และจับฉันยัดเข้าไปในรถหน้าตาเฉยลมร้อนจากเครื่องทำความร้อนพ่นออกมา ช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บออกจากร่างกายของฉันอย่างช้าๆแคสเซียนหยิบผ้าขนหนูแห้งๆ มาเช็ดผมและเสื้อผ้าที่เปียกโชกของฉันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะขับรถออกไปเมื่อเราลงจากรถอีกครั้ง ฉันก็ตระหนักว่าเขาพาฉันมาที่อพาร์ตเมนต์ในย่านใจกลางเมืองฉันไม่มีเรี่ยวแรงเหลือพอจะสู้กับเขาแล้ว ฉันยอมปล่อยให้เขาเปลี่ยนเสื้อผ้า ทำแผล และทายาให้ฉันไม่เคยจินตนาการเลยว่า ในตอนนี้ฉันกับแคสเซียนจะมีช่วงเวลาที่สงบสุขร่วมกันได้แม้เพียงชั่วโมงเดียวเขามองดูฉันที่กำลังสะลึมสะลือแทบไม่ลืมตา แล้วค่อยๆ วางมือซ้อนทับมือของฉันอย่างแผ่วเบาและในตอนนั้นเอง เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้นแคสเซียนลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูที่ด้านนอกคือเดมี่ ใบหน้าของเธอซีดเผือดและมีผ้าพันแผลพันไว้หลายชั้น"คุณแคสเซียน..." ทันทีที่เธอเห็นเขา น้ำตาก็เอ่

ในขณะนั้น ผู้ช่วยของเขาวิ่งเข้ามาอย่างหอบเหนื่อย"คุณแคสเซียนครับ คนของเราเห็นคุณอาเรียกำลังขึ้นเครื่องที่สนามบิน พวกเขาถ่ายรูปไว้ได้ด้วย!"แคสเซียนคว้าโทรศัพท์ไป เหลือบมองหน้าจอเพียงครั้งเดียว แล้วเหวี่ยงมันลงกระแทกพื้นหินอ่อนอย่างแรงจนแตกกระจายดวงตาของแคสเซียนแดงก่ำและดุร้ายราวกับสัตว์ป่า ยามที่เขาพูดออกจากปาก ทุกพยางค์ที่เปล่งออกมานั้นเย็นเยียบเสียดแทงไปถึงกระดูก“ปิดเส้นทางออกทุกทางเดี๋ยวนี้ทางอากาศ ทางบก ทางทะเลทั้งหมด ฉันต้องการรายชื่อเที่ยวบินทุกไฟลต์ บันทึกการข้ามแดนทุกแห่ง กล้องวงจรปิดทุกตัว ไม่ว่าต้องพลิกทั้งโลกก็ทำ เอาตัวเธอกลับมาให้ฉันเดี๋ยวนี้”ใบหน้าของเดมี่ซีดเผือดราวผีพ่อของเธอยืนตัวแข็งทื่อราวกับเหยื่อที่อยู่ภายใต้เงาของนักล่า"คุณ…แคสเซียน พวกเราไม่มีทางเลือก เดมี่ทั้งว่าง่าย ทั้งอ่อนโยน... เป็นกุลสตรีที่ไร้ที่ติ เธอคู่ควรกับคุณมากกว่าอาเรียตั้งเยอะ!"แคสเซียนค่อยๆ หันใบหน้ากลับมา พร้อมรอยยิ้มที่เย็นชา"ไม่มีทางเลือกงั้นเหรอ? พวกคุณคิดว่าคนอย่างผม แคสเซียน เวอร์เซตติ เป็นอะไรที่พวกคุณจะเอาใครมาสวมรอยแทนได้ตามใจชอบงั้นเหรอ?"เขาก้าวเข้าไปใกล้ เสียงของเขาต่ำ

หลังจากงานเทศกาลดนตรี ฉันก็มุ่งหน้าไปยังคาสิโนราตรีแผ่ขยายดั่งหมึกที่สาดลงบนท้องฟ้า และคาสิโน ก็ส่องประกายสีทองระยิบระยับ ราวเขาวงกตที่ถักทอขึ้นจากเงิน ความปรารถนา และความทะเยอทะยาน เสียงลูกเต๋ากระทบกัน อากาศรอบโต๊ะแบล็คแจ็คดูดกลืนลมหายใจราวกับมันสามารถกลืนกินวิญญาณได้ และเสียงชิปที่กระทบกันก็ดังก้องเหมือนเสียงกลองแห่งความตายที่แผ่วเบาแต่มีอยู่ทุกหนแห่งที่โต๊ะบาคาร่าขนาดใหญ่โต๊ะหนึ่ง ฝูงชนเบียดเสียดกันหนาแน่นกว่าที่ไหนๆฉันสวมชุดราตรีผ้ากำมะหยี่สีดำ ผ่าสูงถึงเอว แสงไฟไล้ไปตามทุกส่วนโค้งเว้า ดึงดูดสายตาผู้คนราวกับแมลงเม่าบินเข้าหากองไฟไพ่รอบใหม่ถูกแจกออกมา ฉันเท้าคางลงบนฝ่ามือ เคาะโต๊ะอย่างเกียจคร้านด้วยปลายนิ้ว ครึ่งหลับครึ่งตื่น โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองไพ่ใบที่อยู่ด้านล่างดีลเลอร์กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เสียงสั่นว่า “ผู้เล่นชนะ”กองชิปสูงราวภูเขาถูกดันมาทางฉันเสียงซุบซิบดังไปทั่วฝูงชน“เธอชนะเจ็ดตาติดกันแล้วนะ”“นี่…ไม่ใช่ผู้เล่นธรรมดาแน่”ฉันยกแก้วแชมเปญขึ้น ฟองอากาศแตกตัวเบาๆ กระทบกับริมฝีปาก พ่อของฉันฝึกฝนทักษะ 'นายหญิง' ทุกอย่างให้ฉัน ทั้งการดำเนินกลเกมทางสังคม ทุกรอ