บทที่ 4

คนที่มาคือเดมี่

แก้มของเธอยังแดงระเรื่อจากการเต้นรำ แต่ดวงตา…กลับเปล่งประกายด้วยความพอใจของผู้ชนะ

“ที่มาแอบอยู่ตรงนี้ เพราะเสียใจเหรอคะพี่?"

เธอไม่คิดจะปิดบังน้ำเสียงเยาะเย้ยเลยสักนิด

"พูดกันตามตรงนะ ผู้ชายคนไหนถ้าต้องเลือกระหว่างพี่กับฉัน เขาก็ต้องเลือกคนที่สง่างามและมารยาทดีกว่าอยู่แล้ว ซึ่งนั่นก็คือฉัน"

เธอพูดเว้นจังหวะ ด้วยน้ำเสียงต่ำ แต่ละคำที่พ่นออกมาล้วนอาบไปด้วยยาพิษ

"แต่ก็นะ ฉันสงสารพี่จริงๆ เลย สมัยก่อนแม่พี่ก็สู้แม่ฉันไม่ได้ มาตอนนี้พี่ก็ยังสู้ฉันไม่ได้อีก ฉันว่าความพ่ายแพ้มันคง... อยู่ในสายเลือดของพี่ไปแล้วล่ะ"

ฉันกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

เดมี่ เวล... แกกล้าดียังไงมาดูถูกแม่ของฉัน!

แต่ก่อนที่ฉันจะได้ทันพูดอะไร สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

จู่ๆ เดมี่ก็เซถอยหลังไป ก่อนจะกรีดร้องด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเธอเสียการทรงตัวและร่วงตกลงไปตามขั้นบันไดทันที

เสียงโกลาหลดังขึ้นจากด้านล่าง เสียงร้องอุทาน เสียงตะโกน ความตื่นตระหนกปะทุขึ้นในพริบตา

แคสเซียนรีบฝ่าฝูงชนออกมาทันที เขาเข้าไปรับร่างที่หมดสติของเดมี่ไว้ในอ้อมแขน

เขาเงยหน้ามองฉันที่ยืนอยู่บนชานบันไดความโกรธในดวงตาราวกับเปลวไฟลุกโชน

น้ำเสียงของเขาเย็นชาดั่งน้ำแข็ง

"คุณผลักเธอใช่ไหม? ขอโทษซะ"

...แคสเซียน นี่คุณหลุดมาจากศตวรรษไหนกันแน่?

ไม่เช็กกล้องวงจรปิด

ไม่ถามว่าเกิดอะไรขึ้น

แค่ใช้สัญชาตญาณกล่าวหาฉันเนี่ยนะ?

"ฉันไม่ได้ทำ" ฉันตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "และฉันจะไม่ขอโทษด้วย"

"คุณนี่มันเกินเยียวยาจริงๆ"

เขาหันไปสั่งบอดี้การ์ดโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

"สั่งสอนเธอซะ จับเธอโยนลงไปในสระน้ำพุข้างนอกนั่น จนกว่างานเลี้ยงจะเลิก ห้ามปล่อยเธออกมาจนกว่าผมจะสั่ง"

"ฉันเป็นคู่หมั้นของคุณนะ!" ฉันตะโกน "หรือว่าจริงๆ แล้วเป็นเดมี่ เวล กันแน่?!"

แคสเซียนคว้าข้อมือฉันด้วยแรงมหาศาลจนฉันเจ็บจนน้ำตาคลอ

ไม่มีความสงสารอยู่ในตัวเขาเลยแม้แต่น้อย มีเพียงอำนาจที่เย็นชาและเด็ดขาด

"ก็เพราะว่าคู่หมั้นของผมคือคุณไงล่ะ" เขาเน้นย้ำทีละคำ

"ผมถึงต้องให้ความสำคัญกับคนอื่นก่อนคุณ"

ในวินาทีนั้น ฉันเข้าใจอย่างชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ว่าการตัดสินใจในตอนนี้ของฉันนั้นถูกต้องที่สุดแล้ว

หน้าตาดูดี รูปร่างที่สมบูรณ์แบบ สิ่งเหล่านั้นไม่มีความหมายเลย ในเมื่อหัวใจข้างในมันเข้ากันไม่ได้เลย

พวกบอดี้การ์ดก้าวเข้ามาคว้าตัวฉันก่อนที่ฉันจะทันได้ตั้งตัว

ต่อให้ดิ้นรนแค่ไหนก็ไร้ผล

เสียงน้ำกระจายดังสนั่นก่อนที่น้ำเย็นจัดจะกลืนกินร่างฉันไปทั้งตัว

ความหนาวเหน็บทิ่มแทงเข้าไปถึงกระดูก

ฉันตะเกียกตะกายขึ้นมาเหนือน้ำด้วยความสำลัก พยายามคว้าขอบสระ แต่กลับถูกบอดี้การ์ดที่ยืนคุมอยู่ผลักให้จมลงไปอีกครั้ง

ฉันพยายามปีนขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่พวกเขาก็ยังบังคับให้ฉันจมลงไปใต้ผิวน้ำอยู่อย่างนั้น

"แคสเซียน! ไอ้สารเลว! ปล่อยฉันขึ้นไปนะ!"

เรี่ยวแรงของฉันหายไปกับการดิ้นรนทุกครั้ง

ความเย็นทำให้กล้ามเนื้อ นิ้วมือ และลมหายใจของฉันชาไปหมด

เสียงของฉันแหบแห้ง ก่อนจะหายไปในที่สุด

ริมฝีปากของฉันเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ เส้นผมสีแดงที่เปียกโชกแนบติดไปกับใบหน้าและเริ่มตัวแข็ง

บอดี้การ์ดคนหนึ่งเริ่มลังเล เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา

ท่ามกลางเสียงน้ำที่อื้ออึงอยู่ในหู ฉันได้ยินเสียงของแคสเซียนแข็งราวกับเหล็กกล้าว่า

“ทำต่อไป ไม่อย่างนั้นเธอจะไม่มีวันเรียนรู้หลาบจำ”

...รู้จักหลาบจำงั้นเหรอ?

แน่นอน

เขาไม่เคยต้องการฉันเลย

เขาต้องการแค่คู่หมั้นที่ยอมสยบแทบเท้า

คนที่เงียบเชียบ

คนตัวเล็กๆ

คนที่ไม่กล้าล้ำเส้น

ความสิ้นหวังที่เจ็บปวดยิ่งกว่าความหนาวเหน็บเข้าปกคลุมตัวฉัน และฉุดฉันให้ดิ่งลึกลงไปยิ่งกว่าที่สายน้ำจะทำได้

ในที่สุดแขนขาของฉันก็หมดแรง

ความมืดเข้าครอบงำ

ฉันจมลงใต้น้ำ และหมดสติไปโดยสมบูรณ์