All Chapters of ม่ายสาวกับคนขับรถ: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่12ความจริงทันทีที่ได้ยินเสียงหวานเอื้อนเอ่ยร่างสูงใหญ่ก็พลอยโล่งอก คิ้วที่ผูกปมก็คลายออกส่วนริมฝีปากก็คลี่ยิ้มกับคำตอบเจ้านายสาว แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่คั่งค้างคาใจมาตลอดคืนธันวาจึงตัดสินใจถาม“ผมมีอะไรจะถามคุณนายหน่อยครับ แต่ถ้าไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไรนะครับ” ธันวารีบออกตัว“เรื่องไรล่ะ ถ้าตอบได้ก็จะตอบค่ะ” พิชชาอรไม่กล้าเงยหน้าสบตามองเขาตรงๆ เพราะสถานการณ์พวกเธอตอนนี้มันหมิ่นเหม่และอันตรายเกินไป ไม่ใช่แค่เจ้าหล่อนที่เปลือยกายแต่หากเขาเองก็ไม่ได้ใส่อะไรสักชิ้นเดียวเช่นกันกับเธอ เจ้าหล่อนจึงต้องหลีกเลี่ยงการขยับตัวและมองหน้านายคนขับรถเพื่อเป็นการดีที่สุด เพราะเพียงแค่ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดใบหน้าสวยอยู่ตอนนี้ก็แทบจะทำให้สติเจ้านายสาวแตกกระเจิงอีกรอบ“ทำไมคุณยัง เอ่อ ยัง ยัง บริสุทธิ์อยู่ครับ” คำถามไม่เต็มเสียงนักของเขาเรียกรอยยิ้มขำๆ จากคนในอ้อมแขน “ผมถามอะไรผิดไปงั้นเหรอ ทำไมคุณนายหัวเราะล่ะครับ”“ไม่ผิดหรอก ฉันก็นึกว่าเรื่องอะไรซะอีก” แม้โดนถามถึงเรื่องนี้ตรงๆ แต่ถามว่าเขินไหม พิชชาอรขอบอกได้เลยว่ามาก แต่ที่ทำเป็นขำก็แค่กลบเกลื่อนไปอย่างนั้นเองแหละ “นายรู้ใช่ไหมว่าสามีฉันตายไปเมื่อ

บทที่14เลียรักษา“อย่านะ ฉันเจ็บ” เจ้านายสาวส่งเสียงดักขณะที่ใบหน้าหยกกำลังใกล้เข้ามาสัมผัสกับส่วนนั้นของตน แต่มีหรือจะห้ามคนหน้ามึนอย่างเขาคนนี้ได้“ผมไม่ทำอะไรคุณหรอก แค่จะช่วยรักษาด้วยวิธีการของผม วางใจผมนะครับ”สายตาแทบจะดูดกลืนเธอลงท้องอยู่แล้ว เอาอะไรมาให้เธอวางใจเขาได้อีกธันวาบรรจงจูบอย่างแผ่วเบา แลบลิ้นลากไล้เลียไปทั่วเนินสวาทก่อนส่งความชื้นเข้าไปทักทายโพรงแคบๆ ที่ให้รสสัมผัสอันซ่านหวิวไหวถึงทรวง“อ๊ะ ธัน อย่านะ ฉันเจ็บนะ” พิชชาอรกัดฟันพูดขณะเดียวกันนั้นก็รู้สึกวาบหวามตามด้วยความเสียวกระสันสัมผัสเปียกชื้นจากลิ้นที่ละเลียดพลิ้วไหวจุดนั้นทำเอาคนที่ร้องห้ามอ่อนระทวยราวกับเทียนไขถูกลนด้วยไฟ พิชชาอรเผยอริมฝีปากครางกระเส่า หล่อนสยิวซ่าน ความเสียวแล่นปราดปลุกปั่นอารมณ์พิศวาสมาอีกระรอก มือไม้เอื้อมลงไปกดศีรษะชายหนุ่มแนบกับกลีบสวาทอย่างไม่รู้ตัว สติเริ่มหลุดลอยไปไกลเมื่อเขากำลังหยอกเย้ากับเม็ดติ่งไตเล็กๆ เขาดูดเลียลิ้นลากไล้ทั่วกลีบทั้งสองข้างด้วยความอ่อนโยนกว่าครั้งก่อนๆ อยู่มาก อาจจะเป็นเพราะเห็นว่าเธอเจ็บธันวาเลยไม่ตะโบมกินเธออย่างเมื่อคืน นั่นทำให้พิชชาอรเป็นฝ่ายแทบคลั่ง เธอเสีย

บทที่17คนขี้หวง“ไม่ๆ ดีมากด้วยซ้ำ ถ้าแก้ปัญหาได้เร็วก็ยิ่งดี จะได้นอนหลับเต็มอิ่ม ฉันไม่อยากรอ” พิชชาอรโบกมือปฏิเสธ ยิ้มขอบคุณเขา แล้วล้วงกระเป๋าหยิบลูกอมรสมิ้นท์แกะซองให้คนตรงหน้า ธันวาไม่ยอมรับ เป็นจังหวะที่ติดไฟแดงพอดี เขาเลยเอี้ยวตัวหันหน้ามาอ้าปาก พิชชาอรหมั่นไส้จึงดีดลูกอมใส่ปากเขาเข้าให้ โชคดีที่มันไม่ติดคอไม่เช่นนั้นเธอคงโดนข้อหาฆ่าคนตายโดยไม่เจตนา แต่ทว่าเหยื่อผู้มีใบหน้าหยกกับยิ้มขำชอบใจ เขาใช้ลิ้นดุนก้อนลูกอมไว้พุงแก้ม รู้สึกมีความสุขเมื่อเห็นใบหน้าหวานเริ่มคลี่มุมปากขึ้นยิ้มได้บ้างแล้วเพียงไม่กี่อึดใจรถยนต์คันหรูเคลือบเงามันปลาบก็แล่นเข้ามายังอู่ซ่อมรถสไตล์คลาสสิกผสมผสานกับความโมเดิร์นที่ลงตัวบ่งบอกว่าคนออกแบบเก่งพอตัวเลยทีเดียวที่ทำให้ทั้งความเก่าและความทันสมัยอยู่ร่วมกันได้อย่างลงตัว ซึ่งสามารถมองผ่านเข้าไปเห็นด้านในได้ถนัดตาเนื่องจากเป็นกระจกสองด้าน คือด้านหน้าร้านและด้านข้าง มีสองชั้น ซึ่งส่วนบนน่าจะเป็นส่วนของออฟฟิศ บริเวณภายรอบถูกล้อมรอบด้วยต้นไม้เขียวขจีที่ถูกดูแลเอาใจใส่อย่างดีดูได้จากการตัดแต่งกิ่งไม่ให้ยื่นออกมาเกะกะทางเดิน พอมองไปด้านข้างก็จะเป็นสวนหย่อม พื้น

บทที่19นั่นเมียกู“ถ้ามีกูจะถ่อมาหามึงไหมครับไอ้คุณไปร์ท” เสียงหนักๆ อย่างไม่ถือตัวลอยข้ามหัวสวยๆ ของหญิงสาวทันทีจนพิชชาอรต้องฟาดมือไปต้นแขนเขาเบาๆ ที่พูดอะไรไม่รื่นหูแม้จะลงท้ายอย่างสุภาพก็เถอะ นี่คงเป็นตัวตนเขาจริงๆ ส่วนที่อยู่กับหล่อนนั่นเก๊กสุภาพว่างั้น เพราะเธอแทบจะไม่ได้ยินคำพูดแบบนี้ออกจากปากเขาเลยจนมาถึงวันนี้ ถามว่าเธอถือไม่ ก็ไม่อีกนั่นแหละ“อ้าว ก็กูไม่รู้หนิ เลยถาม มึงหุบปากไปเลยเรื่องนี้คงไม่เกี่ยวกับมึง”“ใครว่ากูไม่เกี่ยว” ธันวาเริ่มเถียงเมื่อถูกกันออกไม่ให้มีส่วนร่วมในเรื่องที่จะคุยแล้วทั้งสองก็เถียงกันไปกันมากว่าจะยอมลงให้กันพิชชาอรแทบจะทุบโต๊ะอยู่หลายครั้ง นี่มันเรื่องอะไรกัน เขาพาเธอมาคุยงานแท้ๆ กับต้องมาดูสองคนนี้ทะเลาะเหมือนเด็กๆ“มึงออกไปเลย ไอ้เชี้ยธัน”“กูไม่ออก” หน็อยแน่ ทำเป็นมาไล่เขา แล้วตัวเองจะได้อยู่กันกับเมียเขาสองต่อสองนะเหรอ ใครเชื่อมันก็ออกลูกเป็นควายแล้ว นี่ขนาดมันกกเมียเด็กนักศึกษาที่คอนโด ธันวายังไม่เคยยุ่งเลย เรื่องอะไรมายุ่งกับคนของเขาก่อน“ทุกคนเงียบ!” น้ำเสียงเฉียบขาดแทรกขึ้นดังลั่นจนทั้งคู่หยุดแล้วหันหน้ามามองหญิงสาวอย่างพร้อมเพรียง“อะ เอ่อ

บทที่21ไม่เคย นี่ครั้งแรก“ทำไมไม่เก่งเหมือนที่คุยไว้เลย” เพราะเห็นท่าทางกระดากอายของอีกฝ่ายเธอจึงเปิดปากถามพลางแตะข้อศอกเขาให้เดินมานั่งยังโซฟาเล็กที่ปลายเตียง“ก็ผมตื่นเต้นที่มีสาวชวนเข้าห้องนี่นา” เขาหันมาตอบพลางส่งสายตาสำรวจไปยังรอบๆ ห้องหญิงสาวที่ดูสะอาดเรียบร้อย เจ้านายเขารสนิยมดีไม่น้อย เธอตกแต่งโทนสีขาวตัดน้ำตาลอ่อนรวมถึงข้างของเครื่องใช้ทุกชิ้น“พูดอย่างกับไม่เคยเข้าห้องผู้หญิง” เธอนั่งลงข้างๆ เอียงคอถามเขาด้วยท่าทีสบายๆ ไม่ได้ขวยเขินคนตัวสูงอย่างช่วงแรกๆ แต่ถ้าโดนหยอดหนักๆ ก็เขินตัวบิดเอวเคล็ดเหมือนเดิม“ครับ ไม่เคย นี่ครั้งแรก” น้ำเสียงราบเรียบทว่าจริงจังแฝงความหมายเป็นนัยๆ บอกให้พิชชาอรรับรู้ว่าเธอคือคนสำคัญ“ธันไม่เคยมีแฟนหรือไงคะ” ถามต่อเพราะนึกสนุกที่จะได้รู้เรื่องราวเกี่ยวกับตัวเขา คราวนี้สายตาประสานสายตาจนหล่อนเองสะเทิ้นอายอยู่ในใจลึกๆ“ไม่เคยครับ แต่ตอนนี้อยากมีแล้ว สนใจสมัครมาเป็นแฟนคนแรกของผมไหมครับ” น้ำเสียงหยอกเย้าทว่าจริงจังหนักแน่น ไหนๆ เรื่องระหว่างเธอและเขาก็ลึกซึ้งกันมานานแต่ไม่มีสถานะอื่นนอกจากเจ้านายกับลูกน้อง วันนี้เขาเลยกล้าที่จะลองเสี่ยงขอหญิงสาวเป็นแฟ