Semua Bab หนี้รักสยบมาเฟีย : Bab 11 - Bab 20

หลังกลับจากภูเก็ต ต้นหยงยังต้องทำงานใช้หนี้ที่คฤหาสน์ตระกูลอัครเตโชภิวัฒน์ เพียงแต่งานของเธอไม่ได้มากมายร่ายยาวเป็นหางว่าวเหมือนครั้งแรกอีกแล้ว เด็กสาวรู้มาจากปากแม่นมถึงเรื่องครั้งก่อนที่เขาลงโทษเธอโดยการให้เป็นเหยื่อล่อเสือ เสือที่แปลว่าเสือจริงๆ สัตว์สี่ขาที่เลี้ยงไว้ในคฤหาสน์ของเขา แม่นมบอกว่าจริงๆ มันคือแผนลองใจ คุณพายัพก็แค่อยากรู้ว่าต้นหยงเป็นคนนิสัยใจคออย่างไร และสิ่งที่เห็นคือเด็กสาวออกหน้ารับผิดแทนทุกคน ไม่ได้โยนความผิดให้ใครเลย ตั้งแต่รู้เรื่องนี้เธอก็ระมัดระวังตัวเองเป็นอย่างดีเพราะกลัวเขามีแผนบ้าๆ พิสดารมาลองใจกันอีก ในทุกๆ วันต้นหยงจะรีบทำงานในส่วนของตัวเองให้เสร็จ ทำให้เธอมีเวลามากพอที่จะรับงานเสริมพิเศษเพื่อหารายได้อีกทาง นั่นก็คือเป็นพนักงานพาร์ทไทม์ร้านคาเฟ่ “สวัสดีค่ะคุณลูกค้า รับเมนูอะไรดีคะ” เด็กสาวใบหน้าสวยหวานเด่นสะดุดสายตาแขกหลายคน รอยยิ้มของต้นหยง เรียกได้ว่าทำให้พื้นที่โดยรอบสว่างสดใสขึ้นมาในทันที “พี่เอาชาส้ม ทีรามิสุและก็ชีสเค้กค่ะ” ระหว่างที่กำลังยืนจดเมนูอย่างตกอกตั้งใจ ต้นหยงไม่มีทางรู้เลยว่าการที่เธอหนีมาทำงานแบบนี้กำลังจะสร้างความเดือดร้อนแก่ตัวเอ

เจ้าของคลับเอ่ยปากไล่ฉันเองว่าจะไปไหนก็ไป แต่พอฉันจะไปจริง เขาก็สั่งให้พี่ตะวันพาฉันไปรู้จักกับพี่ๆ ที่บาร์เหล้า แล้วอย่างนี้จะมีตัวเลือกให้ตั้งแต่แรกทำไม “นี่คือคุณต้นหยง ลูกหนี้ของคุณพายัพ” พี่ตะวันแนะนำตัวฉันได้ตรงไปตรงมา ไม่มีอ้อม ไม่มีเลี้ยวแม้แต่นิดเดียว ซึ่งเมื่อบอกไปแล้วฉันก็ได้แต่ยิ้มแหยพร้อมยกมือไหว้สวัสดีพวกพี่ๆ ที่จ้องมองมาเป็นตาเดียว “หนูชื่อต้นหยงค่ะ เรียกหยงเฉยๆ ก็ได้ ฝากตัวด้วยนะคะพี่ๆ” อ่อนน้อมถ่อมตนสุดๆ “พี่ชื่อคินทร์นะครับ โสด ยังไม่มีหวานใจ” พี่ผู้ชายคนแรกแนะนำตัวเองด้วยรอยยิ้มหวานแกมกะล่อน พร้อมยื่นมือมาทำความรู้จักกับฉัน แต่เขาก็โดนพี่ผู้หญิงอีกคนกระแทกตัวจนกระเด็นออกจากวงไปซะก่อน “น้อยๆ หน่อยไอ้คินทร์ แกไม่ได้ยินที่ตะวันบอกรึไงว่าน้องต้นหยงเป็นลูกหนี้คุณพายัพ ยังจะหน้าม่อไม่เลือกเดี๋ยวก็ได้หัวกุดหรอก” พี่สาวท่าทางใจดีคนนี้พูดจบก็หันมายิ้มแย้มกับฉัน “พี่ชื่อลิตานะคะ เป็นผู้ช่วยผู้จัดการ ถ้าน้องหยงต้องการอะไรเรียกใช้ได้ตลอดเลย” “โห หยงไม่กล้าหรอกค่ะพี่” ฉันรีบยกมือปฏิเสธเพราะว่าตัวเองไม่ได้ใหญ่โตมาจากไหน เป็นเพียงลูกหนี้เจ้าของคลับเท่านั้น “ไม่ต้องเกรงใจหรอก

พายัพเดินทางมาถึงผับ พบว่าต้นหยงและเพื่อนที่มาด้วยกันเมาแอ๋จนสลบไปแล้ว เขาจึงสั่งให้ลูกน้องคนสนิทคือสิงหาและองอาจแบกร่างเล็กของทั้งคู่ขึ้นชั้นบน การปรากฏตัวของพายัพที่นี่ดึงดูดความสนใจไม่น้อย เพียงไม่นานคิเรย์เจ้าของผับก็ปรากฏตัวขึ้นหลังจากให้เขาทนนั่งรอหลายนาที “มาหากูถึงนี่มีไรวะ” หนุ่มลูกครึ่งไทยญี่ปุ่นหน้าตาหล่อเหลาเอ่ยถามพร้อมนั่งตรงข้ามเพื่อนสนิท หัวคิ้วขมวดมองด้วยความสงสัย ปกติพายัพเป็นคนติดงานและน้อยมากที่มันจะเป็นฝ่ายมาหาเพื่อนก่อน นอกจากเป็นเรื่องสำคัญจริงๆ “ผับของมึงไม่ได้คัดกรองแขกเลยเหรอวะ ทำไมปล่อยให้เด็กอายุไม่ถึงยี่สิบเข้ามาได้” น้ำเสียงฉุนและใบหน้าแสดงอาการไม่พอใจทำให้คิเรย์รู้ว่าเพื่อนกำลังจริงจังมากแค่ไหน แต่สิ่งที่พายัพพูดมากำลังทำให้เขางุนงง “เด็กที่ไหนของมึงวะ ผับกูการ์ดคุมเข้มทุกคน มันไม่มีใครรอดสายตากูไปได้หรอก” “เหรอ งั้นมึงมาดูนี่” พายัพพูดเสร็จก็ลุกขึ้นเดินนำเจ้าของผับมายังอีกห้องที่สามารถทะลุถึงกันได้ ปรากฏให้เห็นร่างเล็กของเด็กสาวสองคนที่นอนแก้มแดงบนเตียงด้วยความเมามาย “เฮ้ย! น้องเห็ด” คิเรย์ตาโตในทันทีเพราะเด็กสาวชุดสีชมพูคือหลานของตัวเอง ส่

ต้นหยง | Part ฉันรู้สึกตัวและลืมตาตื่นรับแสงแดดของวันใหม่ก็ตอนที่มีใครสักคนกำลังทำบางอย่างป้วนเปี้ยนตรงหว่างขา แท่งเนื้ออุ่นจัดสอดใส่เข้ามาก่อนจะเริ่มขยับโยกจนตัวสั่นคลอน “อะ..อื้อ เจ็บ” เสียงที่เปล่งออกไปช่างแหบพร่าและเบาหวิว ฉันมองคนตัวโตที่กำลังเสพสุขจากเรือนร่างบอบช้ำอย่างไม่รู้จักอิ่มทั้งที่เมื่อคืนเขาก็กระทำรุนแรงจนฉันสลบคาเอ็นอุ่นอย่างไม่อาจรับไหว “คุณคะ หนูเจ็บ” ตรงนั้นแทบไม่มีน้ำหล่อลื่นอยู่แล้ว แต่คุณพายัพก็ยังโหมสะโพกกระหน่ำลงมาไม่มีหยุดยั้ง เขาร้องคำรามเสียงก้องอย่างมีความสุขทั้งที่ฉันทุกข์ระทมจะตายให้ได้ “อ่า อืม..ร่องโคตรฟิตเลยต้นหยง” มือสากบีบขย้ำเอวคอดก่อนจะตอกเอ็นอุ่นเข้าออกรัวๆ เสียงเนื้อกระทบกันดังพร้อมๆ กับเสียงร้องครวญครางแสนทรมานของฉันที่ไม่มีอารมณ์ร่วมเลย มีแต่ความเจ็บส่วนนั้นที่แทบจะฉีกขาดอยู่แล้ว “อย่าเกร็ง อืม…ยิ่งเธอเกร็งมันจะยิ่งเจ็บ” “อ๊า! ถึงหนูไม่เกร็งก็เจ็บอยู่ดีนิคะ เมื่อไรคุณจะหยุดสักที” มือเล็กดันหน้าท้องแกร่งออกห่างเมื่อเขาเล่นจ้วงแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างหนักหน่วงทั้งที่ฉันพึ่งบอกไปแท้ๆ ว่าเจ็บมากแค่ไหน “หยุดได้ไง ฉันจะเสร็จแล้ว” จากนั้นเขาก็รว

“อื้อ คุณอย่าดูดแบบนั้นหนูเจ็บ” ฉันร้องบอกคนเอาแต่ใจให้ช่วยรุนแรงน้อยลงหน่อยเพราะตั้งแต่เขาเริ่มรุกเข้ามาก็ทำตัวฉันร้าวระบมไปหมด ทรวงอกอิ่มกลมกลึงโดนริมฝีปากเดือดเร่าขบเม้มดูดเลียจนเปียกชุ่ม ลำคอขาวก็แดงก่ำเป็นรอยที่เขาทิ้งเอาไว้ สะโพกด้านล่างที่ตอกตรึงความแข็งแรงดุดันเข้ามาหนักหน่วงทำเอาฉันจุกท้องน้อยไปหมด สามสิบล้านกับพันห้าและสองหมื่นรอบ ฉันคงได้คางเหลือง กีพังกันหมดพอดี เพราะแต่ล่ะครั้งที่เขาทำเรื่องอย่างว่าก็แทบจะเป็นการฆ่ากันทางอ้อม “อ่าส์…อืม ร่องเธอโคตรแน่นเลยว่ะ” เขายืดตัวเต็มความสูงพลางรวบสะเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวมากขึ้น สายตาวาววามจ้องมองเต้ากลมโตที่พึ่งทำรอยลงไป “ตัวก็แค่นี้แต่นมใหญ่จังเลยนะ” คำพูดโต้งๆ นั่นทำสองข้างแก้มร้อนผ่าวจนต้องเบนสายตาหลบหนี ได้ยินเสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นก่อนจะตามด้วยมือหยาบที่กอบกุมเต้ากลมโตแล้วบีบขยำอย่างรุนแรง “อื้อ คุณอย่าบีบแรง หนูเจ็บ” “นี่ถ้าเป็นลูกโป่งคงแตกไปแล้ว” ยังคงทำให้ฉันอายเรื่อยๆ ด้วยคำพูดสองแง่สองง่าม ยิ่งเขากระแทกเข้ามามันก็ยิ่งเด้งล่อสายตาหื่นกาม ถึงแม้ฉันจะยังเจ็บส่วนนั้นแต่พอเจอใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังแสดงอารมณ์ความใคร่เต็มเปี่ย