All Chapters of ข้าเป็นใคร?...อย่ารู้เลยจะดีกว่า: Chapter 11 - Chapter 20

นางเงยหน้ามองเขาจากนั้นละสายตามองเลยไปยังน้องสาวของเขา “คงต้องเป็นเช่นนั้น วันนี้...รู้สึกเหนื่อยอยู่บ้าง” เขามองตามสายตาของนาง ในดวงตาฉายแววงุนงงทว่ากลับไม่ได้เอ่ยถามอะไร หลังแยกจากกันที่อารามบิดาก็พานางกลับเรือนพำนักด้วยท่าทีกังวล อวิ๋นซูเหยาเอ่ยถามถึงหยางหว่านฉิงด้วยสงสัยว่านางเคยพบอีกฝ่ายก่อนหน้านี้“เป็นไปไม่ได้ น้อยครั้งนักที่ปราชญ์หยางจะพาน้องสาวและน้องชายออกมาจากจวน”นางเองก็คิดเช่นนั้น... ไม่นับรวมที่ใบหน้าที่นางเห็นนั้นมิใช่หยางหว่านฉิง อีกทั้งนางเพิ่งอายุสิบสี่จะไปมีศิษย์ที่อายุมากกว่าเช่นสตรีผู้นั้นได้อย่างไร แม้ความทรงจำนั้นจะดูเหมือนเป็นของนางเองทว่ามันไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด...บิดาของนางกล่าวต่อ “ยิ่งก่อนหน้านี้ยิ่งไม่มีทางเป็นไปได้ ตระกูลหยางเกิดเรื่องสองพี่น้องจึงมีโอกาสได้ออกมาบ่อยขึ้น ตอนนั้นเจ้าเองก็ล้มป่วยแล้ว”“เกิดเรื่องหรือเจ้าคะ?”อวิ๋นหยวนถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง “เจ้าคงยังไม่รู้ เขาเป็นบุตรชายแม่ทัพหยางหั่ว แม่ทัพชายแดนตะวันออก เป็นบุตรชายคนโตที่เกิดจากฮูหยินเอกคนก่อน หลังฮูหยินสิ้นใจแม่ทัพหยางบังคับให้เขาหมั้นหมายกับคุณหนูจวนกั๋วกงตั้งแต่ยังไม่สวมกวาน ต่อมาคุณ

การลักพาตัว...อยู่ๆ ก็จบลงที่เป็นเรื่องเข้าใจผิด อวิ๋นซูเหยาสบตากับหยางสวินเคอเงียบๆ บนรถม้าน้องชายและน้องสาวของเขายังคงขวัญเสีย หยางชวีกอดพี่ชายแน่น ส่วนหยางหว่านฉิงกอดนางพร้อมกับผล็อยหลับไปแล้ว หลินฝานผู้นั้นแท้ที่จริงเป็นถึงแม่ทัพน้อยจวนตระกูลหลิน เขาอาสาเป็นพยานหากหยางสวินเคอต้องการทว่าชายหนุ่มปฏิเสธ เขา...รู้จักกลุ่มคนเหล่านั้นอย่างแน่นอนและนางสงสัยว่านั่นเป็นคนของตระกูลเดิมตอนส่งนางกลับสำนักศึกษาหลวงแล้วเขาลงมาสนทนากับนางใบหน้าเครียด “ขอบคุณคุณหนูอวิ๋นที่ช่วยเหลือ เรื่องในวันนี้ข้าติดค้างน้ำใจคุณหนูอวิ๋นครั้งใหญ่ วันนี้ต้องตอบแทนเป็นเท่าทวีอย่างแน่นอน”“เกรงใจไปแล้ว ท่านพาพวกเขากลับไปพักผ่อนเถิด ข้าเองก็สมควรกลับเรือนพำนักเช่นกัน”ไกลออกไปบิดากับหูอวี๋กำลังเดินเข้ามาด้วยสีหน้ากังวล หยางสวินเคอมองเห็นจึงรั้งรอไม่กลับขึ้นรถม้า “มีอะไรพรุ่งนี้ค่อยสนทนาดีกว่า จะขอบคุณ จะขอโทษ อย่างน้อยก็ต้องรอให้จิตใจสงบโดยเฉพาะน้องสาวและน้องชายของท่าน ทางนี้ข้ารับมือเอง”เขามองนางด้วยท่าทีลังเลถึงอย่างนั้นก็ยอมเดินกลับขึ้นรถม้าโดยดี กระทั่งบิดาเดินเข้ามาแล้วมองตามรถม้าที่จากไป “ท่านพ่อ” นางยอบกายใ

หยางสวินเคอประสานมือคารวะหลินฝานทั้งสองทักทายกัน จากนั้นชายหนุ่มจึงผายมือให้คนทั้งสองออกเดิน “ข้าต้องขออภัยที่ทำให้ทั้งสองคนยุ่งยาก เกรงว่าพวกเขามาด้วยเรื่องเมื่อคืน”“ความจริงข้าเดาได้อยู่ก่อนแล้วว่าตระกูลหยางอาจจะส่งคนมาเพื่ออธิบาย ทว่าข้ากลับไม่คิดว่าพวกเขาจะส่งคนมาหาคุณหนูอวิ๋นก่อน แต่ข้ามาที่นี่ก็ดีเหมือนกันเพราะเพิ่งตระหนักว่าจวนของข้าถูกจับตามอง” หลินฝานหัวเราะจากนั้นหันไปประสานมือกล่าวลา“ทำให้คุณหนูอวิ๋นต้องเห็นเรื่องน่าขันแล้ว” หยางสวินเคอกล่าวอวิ๋นซูเหยามองเขา “เป็นเช่นนี้นับตั้งแต่ท่านออกมาจากตระกูลหรือ”เขาผายมือให้นางออกเดินทั้งสองเดินไปตามทางเดินซึ่งตรงกลับไปยังเรือนพำนัก “ก็...จะว่าใช่ก็ใช่ บางครั้งข้าพบว่าอิสระก็มิใช่เรื่องที่จะได้มาโดยง่าย”“แต่ก็คุ้มค่ามิใช่หรือ ดูจากคนตระกูลหยางที่มาหาข้าในวันนี้ เทียบกับชวีเอ๋อร์และฉิงเอ๋อร์ ข้ากลับเข้าใจทันทีว่าการดูแลและการสั่งสอน สำคัญต่อนิสัยใจคอของคนเราจริงๆ” นางกล่าวจบก็ชะงัก “ขออภัยข้าไม่ควรวิพากษ์วิจารณ์เรื่องของผู้อื่น”หยางสวินเคอส่ายหน้า “ข้าดีใจที่น้องสาวและน้องชายของข้าแตกต่าง เพราะนี่นับว่าข้าประสบความสำเร็จอย่างแท้

ยิ่งเดินผ่านประตูวังหลวง มองเห็นเหล่าองครักษ์ ตราประจำตำแหน่ง ประตูแต่ละชั้น ทางเดิน รวมไปถึงเส้นทางในวังหลวง ความคุ้นเคยก็ยิ่งทำให้อวิ๋นซูเหยากุมสองมือที่ประสานยังหน้าท้องแน่น นางสอบถามบิดาขณะอยู่บนรถม้าพบว่านี่เป็นครั้งแรกที่นางเข้าวังหลวง ทว่าความคุ้นเคยและเส้นทางที่นางรู้ว่ามันเชื่อมไปทางใด ทำให้นางตื่นตระหนกจนไม่อาจรักษาสีหน้า นางถึงกับแยกแยะออกด้วยซ้ำว่าชุดบนตัวของเหล่าองครักษ์นั้น แบ่งแยกหน้าที่และตำหนักที่ดูแลรักษาได้อย่างแม่นยำ!!งานเลี้ยงจัดขึ้นที่อุทยานส่วนนอกซึ่งเป็นลานกว้าง โต๊ะที่จัดเอาไว้ย่อมต้องเรียงลำดับตามความสำคัญ ฝ่ายหนึ่งเป็นขุนนางบู๊ อีกฝ่ายเป็นขุนนางบุ๋น จากนั้นจึงเป็นเหล่าปราชญ์ ทว่าปราชญ์หลวงย่อมได้รับความสำคัญ ดังนั้นอวิ๋นหยวนจึงนับว่ามีที่นั่งที่อยู่แถวหน้า อวิ๋นซูเหยานั่งอยู่ที่โต๊ะด้านหลังบิดา จิบชาจากนั้นมองของกินเล่นและอาหารเลิศรสด้วยความรู้สึกเฉยชาหลังจากการร่ายรำจบลงฮองเฮาก็ยกย่องในฝีมือการเล่นพิณของหยางเซวียนว่าเลิศล้ำ อยากให้เขาเล่นพิณในงานเลี้ยงสักครา หญิงสาวมองอย่างไรก็รู้สึกว่าฮองเฮากำลังสนับสนุนให้ตระกูลหยางสร้างความประทับใจเพลงพิณสะท้อนความรู้

ก่อนหมดสติเขาได้ยินเสียงทุ้มของบุรุษชุดดำ “หากอยากได้ยาถอนพิษ วันมะรืนไปพบข้าที่ยอดเขาหลิงซาน...ตามลำพัง หากอยากให้เขารอดก็ทำตามนี้ หากไม่....ภายในสามวันเขาจะค่อยๆ สิ้นใจอย่างทรมาน เลือดหลั่งรินจากทวารทั้งห้า” แล้วหยางสวินเคอก็หมดสติไปทั้งอย่างนั้น กว่าจะรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง ชายหนุ่มก็พบว่าตัวเขานอนอยู่บนเตียงในจวนของตัวเองร่างกายไร้เรี่ยวแรง กำลังภายในถูกสกัด หน้าอกรู้สึกแน่นตึงหายใจเข้าลำบาก ในปากมีรสเค็มปร่าของเลือด...“รู้สึกตัวแล้ว?” จ้าวเหยียนช่วยประคองเขาขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง ใบหน้าของอีกฝ่ายเคร่งเครียด“เกิดอะไรขึ้น” เขาถาม“ข้าสิต้องถามเจ้า ตกลงเกิดอะไรขึ้น ข้าให้เจ้าไปช่วยคนที่ตำหนักอู่หลวน เหตุใดมีเพียงเจ้าที่ถูกพิษแต่คนที่เจ้าไปช่วยกลับไม่มีแม้แต่รอยยับบนแขนเสื้อ?”หยางสวินเคอชะงัก “คุณหนูอวิ๋น?”“นาง? ก็บอกอยู่เนี่ยว่าปลอดภัยดี อันที่จริงนางนั่นละที่ช่วยดูแลเจ้า ตอนองครักษ์ไปถึงที่นั่นเจ้าก็หมดสติพิงไหล่ของนาง นอกจากนางทุกคนก็หมดสติอยู่รอบๆ จำอะไรแทบไม่ได้ หมอหลวงบอกว่าเจ้าถูกพิษประหลาด พวกเขากำลังพยายามหาทางถอนพิษ เสด็จพ่อทรงกริ้วสั่งให้องครักษ์ควานหาตัวมือสังหารผู้น