บทที่ 5  ชอบคนมีอายุ

บทที่ 5

 ชอบคนมีอายุ

“คะ! มี เอ่อ มี...” มีอะไรดีล่ะเนี่ย เป็นคำถามที่เล่นเอาแก้วจำปาไม่รู้จะตอบยังไงให้มาเฟียคนนี้ถูกใจ แต่แล้วเมสันลุกขึ้นเดินผ่านเธอไปพร้อมยิ้มมุมปาก เขาเข้าห้องน้ำและปล่อยให้หญิงวัยกลางคนยืนงงหาคำตอบอยู่ที่เดิม การได้คุยกับคนที่ไม่รู้จักเขาเลยทำให้เขาผ่อนคลายลงไปบ้าง แต่เธอคงทำงานหนักมากดูออกจะผอมโซช่างน่าสงสาร

เมสันนุ่งผ้าขนหนูผืนใหญ่ออกมาจากห้องน้ำเขายกมือเสยผมเปียกแบบลวก ๆ

“ประเทศไทย” คำนั้นยังผุดขึ้นมาเต็มหัว

“หึ ๆ” เกิดมาไม่เคยสนใจสาวที่ไหนดันมาสะดุดใจกับสาวเหลือน้อยซะงั้น ความจริงก็ไม่ใช่แบบนั้น เขารู้สึกว่าแม่บ้านคนนี้ทำงานดีเรียบร้อยสะอาดสะอ้าน รู้ว่าเขาชอบอะไรไม่ชอบอะไร จัดหาเตรียมพร้อมไว้เสร็จสรรพและรีบมาทุกครั้งทันทีที่เรียกหา และไม่แสดงท่าทางเอาใจเขาเลยสักครั้ง สิ่งที่แก้วจำปาทำนั้นออกมาจากใจจริง ถ้าเจอผู้หญิงแบบนี้สักคนเขาคงจะลองศึกษาดูสักพักแต่ใครจะมาจริงใจกับเขากันเล่า ผู้หญิงส่วนใหญ่ก็แค่ต้องการเงินทองทั้งนั้น สวยแต่เปลือก แต่งตัวเป็นอย่างเดียว ดีแค่ลีลาบนเตียงเขาก็คงไม่สนใจบางคนเข้ามาดูเรียบร้อยอ่อนหวาน แต่พอถึงเรื่องบนเตียงกลับเป็นนางแมวยั่วสวาทซะงั้น สำหรับดาราหรือไฮโซที่คอยวิ่งเข้าหาเขาชิงดีชิงเด่น แย่งชิงเขาอย่างกับสุนัขล่าเนื้อ เขาขอบายดีกว่าเพราะมันทำให้เขาหงุดหงิดยิ่งกว่าการนอนไม่หลับซะอีก

“มอนเต” เสียงเรียกมีพลังดังขึ้น

“ครับนายรู้ไหมว่า แก้วพักอยู่แถวไหน”

“อะไรนะครับนาย แก้วเหรอครับ เอ่อ คือ...” ท่าทางของมือขวาตอนนี้เก็บอาการไม่อยู่ซะแล้วเมื่อเจ้านายผู้ที่ไม่เคยรู้ร้อนรู้หนาวสนใจแม่บ้านวัยกลางคนขึ้นมา นี่เจ้านายเราหน้ามืดจับแม่บ้านมานอนด้วยงั้นเหรอ

“นายกำลังคิดอะไร” เสียงดังเรียกสติเขากลับมา

“เปล่าครับ เมื่อเช้ามีอะไรหรือเปล่าครับ”

“มีอะไร” เมสันถามเป็นการถามกลับ

“นายหมายถึงฉันกับแม่บ้าน...” ใบหน้าของเมสันเหมือนบอกบุญไม่รับ

“เปล่าหรอกครับ ผมก็แค่สงสัย เพราะนายไม่เคยที่จะสนใจแม่บ้านคนไหนเลยนี่ครับ”

“ฉันก็สนใจแม่บ้านทุกคนนั่นแหละ ยิ่งถ้ามีอายุมากหน่อยฉันยิ่งชอบ แต่นายไม่รู้เรื่องเอง”

“นาย!” มอนเตเรียกผู้เป็นนายเสียงหลง

“นายเคยได้ยินชื่อประเทศไทยไหม” เมสันถามอย่างจริงจัง

“นายครับ” นั่นมันประเทศบ้านเกิดเมืองนอนของแก้วจำปานะครับ เพราะเขาเคยอ่านในใบสมัครงานเมื่อปีที่แล้ว เห็นชื่อประเทศแปลกดีเขาเลยจำได้

“นายคิดว่ามีอะไรดี...”

“เจ้านาย” มอนเตไม่คิดว่าเจ้านายของเขาจะหลงเสน่ห์ผู้หญิงอายุสี่สิบแปดอย่างหัวปักหัวปำ ฟังแล้วอยากจะเป็นบ้า นี่นายของเขาคงบ้าไปแล้ว พร่ำเพ้อถึงแต่แม่บ้าน

มอนเตยืนอยู่ไม่เป็นสุข ร่างกายกระตุก เหงื่อไหลพราก มือไม้ชุ่มเหงื่อเย็นเฉียบ

“นี่โลกมันกลับตาลปัตรไปแล้วเหรอเนี่ย” มอนเตทำหน้าเหมือนเจอผีหลังจากเจ้านายเที่ยวหาคำตอบเกี่ยวกับสาวรุ่นป้า เมสันยิ้มมุมปากหลังจากที่เห็นหน้าของมอนเตซีดเผือดขึ้นมา เสียงหัวเราะทุ้มดังออกมาจนคนอยู่ตรงหน้าเข้าใจว่าตัวเองโดนเจ้านายสับขาหลอกเข้าให้แล้ว

“โธ่! เจ้านาย ผมก็นึกว่าผมจะได้แม่บ้านรุ่นป้ามาเป็นนายหญิงอีกคนแล้วจริงๆ” วันนี้บรรยากาศแช่มใส เจ้านายอารมณ์ดีลูกน้องอย่างเขาก็พลอยมีความสุขไปด้วย

“ตอนบ่ายไม่มีประชุมหรือนัดคุยงานใช่ไหม”

“ไม่มีครับ”

“งั้นเราไปตลาดเอเชียกันไหม”

“นายจะไปทำไมครับ ให้ลูกน้องไปดูให้ก็ได้” เพราะมอนเตเกรงว่าเมสันจะพาลอารมณ์เสียจากกลิ่นอาหารหรือผักกลิ่นฉุนเข้าอีก มีหวังยันสว่างเขาคงต้องยืนเฝ้าเจ้านายตาค้างเหมือนครั้งก่อนๆ

“จะดีหรือครับนาย”

“ดีสิ”

ณ ตลาดเอเชีย

ที่นำเข้าผักผลไม้จากเอเชียละลานตา มีลูกค้ามากมายเข้ามาจับจ่ายซื้อของ สำหรับเวลาเช้าเขาก็ไม่มีปัญหากับกลิ่นสักเท่าไหร่ แต่อย่าให้ได้กลิ่นเวลาที่เขาจะหลับก็แล้วกัน เจ้ากลิ่นตัวปัญหาจะทำให้เขาตาค้างไปยันเช้า

ริชชี่สาวลูกครึ่งสุดเซ็กซี่หยุดชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นรุ่นรถและป้ายทะเบียนที่เธอพยายามเข้าใกล้ทุกวิถีทางในที่สุดก็มาเกยอยู่ข้างบ้านของเธอ อะไรกัน โชคช่างเข้าข้างเธอขนาดนั้น

“โอ้ย! หยุดเดินทำไมล่ะริชชี่” รษาถามขึ้นหลังจากเดินชนเพื่อนสาวด้วยความสงสัย

“รษา ฉันอยากซื้อของใช้สักหน่อย เธอกลับไปนะ”