บทที่ 6 ขยับเนกไท

บทที่ 6

ขยับเนกไท

รษาเดินกลับบ้านที่อยู่อีกไม่ไกล พอเดินผ่านบ้านป้าแก้วเธอก็แวะทักทายป้าแก้วที่กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้าน

“สวัสดีค่ะป้าแก้ว วันนี้ไม่ได้ไปทำงานหรือคะ วันก่อนหนูเห็นป้ารีบออกไปทำงานแต่เช้าตรู่เลยนะคะ”

“อ๋อ! ใช่จ้ะ พอดีเจ้านายเขาต้องการทำความสะอาดห้องด่วน”

“วันนี้รษาไปซื้อของมาทำทับทิมกรอบ ถ้าเสร็จแล้วรษาจะแบ่งให้ทานนะคะ” รษาอยากลองฝีมือก่อนเผื่อจะมีลู่ทางเปิดการตลาดพอสร้างรายได้เล็กๆ ไว้เป็นทุนในอนาคต เธอชอบมายืนคุยกับป้าแก้วคนประเทศเดียวกันบ่อยๆ แก้วจำปาก็เอ็นดูรษาเหมือนลูกหลาน

มอนเตขับรถพาเจ้านายมาจอดที่หน้าบ้านตามที่อยู่ในใบสมัคร แก้วจำปาเห็นรถหรูคันงามก็จำได้ทันทีว่าเป็นรถของเมสัน หรือว่าเขาจะมาเอาคำตอบที่ถามเธอค้างไว้ แก้วจำปารีบวิ่งออกไปต้อนรับเจ้านายทันที

“คุณเมสันมาทำอะไรหรือคะ” คนถามสีหน้ากังวล

“ฉันแค่ผ่านมาเลยแวะมาดูที่อยู่ของป้าซะหน่อย ป้าสะดวกหรือเปล่า”

“อ๋อ! สะดวกค่ะ งั้นเชิญที่สวนสาธารณะก็ได้นะ คุณมอนเตเพราะในบ้านป้าจุดเทียนหอมไว้ เดี๋ยวกลิ่นเทียนหอมจะทำให้คุณเมสันหงุดหงิด” เมสันได้ยินดังนั้นก็เอ่ยขึ้นมา

“ไม่เป็นไร ผมอยากเข้าไปดูในบ้านของคุณ”

“ถ้าอย่างนั้นเราไปนั่งสวนหลังบ้านก็ได้ค่ะ” เมสันสำรวจภายในบ้านเช่าแก้วจำปา มีข้าวของประดับแปลกตามากมาย สิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้คือกลิ่นหอมอ่อน ๆ ชวนอารมณ์ขุ่นมัว

เมื่อเดินผ่านประตูหลังบ้านก็เจอกับสวนหย่อมเล็ก ๆ หลังบ้านที่ปลูกหญ้าเขียวชอุ่มถูกตัดเล็มอย่างเรียบร้อย กลิ่นหอมอ่อนโชยมาจากสวนบ้านหลังข้าง ๆ ดอกสีขาวกลีบมนใบใหญ่ต้นอวบ

“นั่นต้นอะไร” เมสันเอ่ยถามแก้ว

“อ๋อ! ต้นลีลาวดีค่ะ แก้วขอโทษด้วยนะคะพอดีแก้วลืมว่าดอกลีลาวดีก็มีกลิ่น” เธอรีบขอโทษเจ้านายทันทีเพราะรู้ว่าจุดอ่อนของเขาคือกลิ่น

“ไม่เป็นไร มันเป็นสิ่งที่ควบคุมไม่ได้”

รษาได้ยินเสียงคนคุยกันหลังบ้านของป้าแก้วปกติก็ไม่มีใครมาหาป้าแก้วเลยนอกจากเธอ หรือว่าแก้วจำปาจะมีเพื่อนใหม่จากที่ทำงาน

รษาปัดความสงสัยออกจากหัวเธอแล้วเหลือบเห็นริชชี่เดินเข้ามาในบ้านด้วยท่าทางขุ่นมัว

“ไม่รู้ว่าหายไปไหน” เสียงบ่นพึมพำแล้วกระแทกตัวลงบนโซฟา

“อารมณ์เสียอะไรหรือริชชี่ เราทำทับทิมกรอบเสร็จแล้ว เดี๋ยวเอาไปให้ป้าแก้วก่อน” รษาเดินถือปิ่นโตไปทางสวนหลังบ้านที่มีกำแพงสูงท่วมหัวนิด ๆ แล้วเปิดประตูที่เชื่อมกับบ้านป้าแก้วเข้าไป เธอเห็นผู้ชายใส่สูทนั่งหันหลังพิงเก้าอี้ ผมสีน้ำตาลทอง พร้อมชายที่นั่งหันข้างที่หน้าตาคุ้น ๆ เหมือนเธอจะเคยเห็นที่ไหน

“ป้าแก้วคะ หนูวางทับทิมกรอบไว้บนโต๊ะนะคะ” เสียงหวานพูดภาษาที่เขาไม่คุ้นเลย แต่เสียงนั้นกลับทำให้หัวใจเขากระตุกวาบขึ้นมา มอนเตรู้สึกคุ้นหน้าเหมือนเคยเห็นเธอที่ไหนมาก่อน

“ใครเหรอแก้วที่มาเมื่อกี้” มอนเตถามอย่างสงสัย

“อ๋อ! ก็เพื่อนบ้านที่มาจากประเทศเดียวกันค่ะ เธอชอบทำกับข้าวมาฝาก” มอนเตหันไปเจอท่าทางที่หลับตาพริ้มของเจ้านายด้วยความสงสัย

“เสียงนั่น กลิ่นนั่น ชวนหลงใหลเสียจริง” พอลืมตาหันไปก็ไม่มีใครสักคน เสียงประตูถูกปิดดังเดิม เมสันลุกขึ้นเดินไปยังปิ่นโตน้อยน่ารักสีส้มอ่อน เขาเปิดดูของหวานที่อยู่ในนั้นอย่างถือวิสาสะ

“นี่อะไรสีแดงอ่อน ๆ เหมือนเคลือบอะไรไว้ข้างใน” มอง ๆ แล้วชวนหลงใหล

“ทับทิมกรอบค่ะ คุณเมสันลองเอาไปทานก็ได้นะคะ”

“เพราะฝีมือของหนูรษาทำขนมไทยอร่อยมากค่ะ”

“รษา ชื่อแปลก”

“รษาเหรอ ใครกัน” เมสันพึมพำ มือใหญ่พร้อมจับลูกบิดประตูเชื่อมระหว่างกำแพง เขาหมุนลูกบิดอย่างเบามือ สายตาสอดส่องเห็นหญิงสาวผมดำขลับยืนรดน้ำดอกไม้ข้างบ้าน ทรวงทรงองเอวน่าจับน่าฟัด เอวขอด สะโพกผายกลมกลึง กระโปรงผ้าพลิ้วสีครีม ผิวสีน้ำผึ้งชุ่มชื้นดูสุขภาพดี ทุกครั้งที่เธอขยับกลิ่นหอมอ่อนโชยมาตามสายลม เมสันคงตกหลุมเสน่ห์ของใครบางคนเข้าซะแล้ว เพียงแค่เส้นผมและแผ่นหลังก็แทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ ทำให้เขาสติหลุดลอยไปไกล

ผู้หญิงคนนี้เป็นคนแรกที่ทำให้เขาอยากสูดน้ำหอมใกล้ ๆ ซอกคอของเธอ ผมที่สลวยสะบัดลู่ลมไปมา ขาเรียวคู่สวยชวนลูบไล้น่าค้นหา เขากลืนน้ำลาย ขยับเนคไทหลวม ๆ เนื้อตัวของชายหนุ่มเริ่มร้อนรุ่ม เหงื่อซึมทุกอณูรูขุมขน ขายาวก้าวข้ามขอบทวารประตูจนยากจะหยุดจะหักห้ามใจ

“นายครับ เรามีปัญหาครับ” มอนเตเรียกเบา ๆ เพราะเพิ่งได้รับข้อความว่าตัวรถที่ส่งออกไปล็อตใหญ่มีปัญหา

เมสันตื่นจากภวังค์ ถอนเท้าก้าวออกจากขอบทวารประตูอย่างรวดเร็ว และเดินออกไปจากบ้านของแก้วจำปาโดยไม่หันมามองเจ้าของบ้าน

“คุณมอนเต เอาทับทิมกรอบไปด้วยนะคะ” ชายหนุ่มคว้าปิ่นโตแล้ววิ่งตามเจ้านายออกไปทันที หากให้รอช้ากว่านี้รับประกันได้เลยว่ามีใครสักคนต้องสังเวยอารมณ์คลั่งของเมสันแน่นอน

รถหรูบึ่งออกจากซอยเล็กอย่างรวดเร็ว ริชชี่หัวใจเต้นรัวหลังจากที่เดินหาเมสันอยู่ในซอยหลายรอบก็ไม่เจอ พอเธอหมดหวังกำลังจะกลับเข้าบ้านเป็นครั้งที่สองก็เจอเข้ากับรถของชายหนุ่ม ถึงจะมองไม่เห็นคนในรถแต่เธอมั่นใจว่าเป็นเขาแน่นอน ผู้ชายที่เธอวาดฝันไว้มานานหลายปี เธอรีบวิ่งเข้าบ้านและถอยรถคันเก่าขับตามเขาออกไป เธอจะไม่พลาดเด็ดขาดเมื่อเหยื่อมาถึงปากถ้ำขนาดนี้