บทที่ 7  รู้ความลับดำมืด

บทที่ 7

 รู้ความลับดำมืด

ขณะที่เมสันนั่งรถกลับไปเขาฟังรายงานจากลูกน้องจากโรงงานรายงานเป็นที่เรียบร้อย

“เค้นความจริงจากปากมันออกมาให้ได้ว่ามันทำงานให้ใคร” ใครที่กล้ามากระตุ้นหนวดเสืออย่างเขา

“ได้ตัวบงการแล้วโทรบอกฉันด่วน” เมสันวางโทรศัพท์ลงข้างเบาะที่นั่ง

ณ โรงงาน

“อ๊าก! โอ๊ย!” เสียงร้องโหยหวนของชายตรงหน้าที่สะบักสะบอม ใบหน้าบวมเขียวอาบเลือด ตาข้างหนึ่งปิดมิด ปากเจ่อแตกเลือดไหลออกมาตลอดเวลา มันเริ่มปริปากหลังจากที่โดนเมสันถอดเล็บไปสี่นิ

“อย่าห่วงเรื่องเล็บแกเลย ไม่นานมันก็งอกออกมาใหม่แน่นอน ฉันรู้ดี ฉันเป็นหมอ” เสียงหัวเราะร่วนดังขึ้นอย่างเยือกเย็นจนลูกน้องที่ยืนคุมเชิงต้องเสียวหลัง น้อยนักที่เมสันจะลงมือเอง แต่หากเขาได้ลงมือขึ้นมาแล้วละก็ คนที่โดนเขาสอบต้องร้องเรียกหายมบาลแน่นอน เพราะเขาจะทรมานจนมันยอมเปิดปาก สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ทำให้ลูกน้องเขายำเกรงในตัวของเมสันเป็นอย่างมาก

“มอนเต” เขายื่นมือออกไปรออะไรบางอย่าง มอนเตรีบส่งผ้าขาวให้เมสันเช็ดมือทันที ขนาดลูกน้องคนสนิทยังต้องเสียวสันหลังวาบในความเหี้ยมโหดของเขา

“เค้นต่อจนเจอของที่พวกมันเอาไปแล้วรายงานฉันด้วย ถ้ามันยังลีลาไม่ยอมพูด ทุบนิ้วมันทีละนิ้ว แล้วตัดจู๋มันโยนให้หมากิน” คนนั่งคุกเข่าถึงกับอึ้งจากเสียงสั่งการ เขาพยายามร้องเรียกเมสันเพื่อขอให้เขาไว้ชีวิต

“ไม่ ไม่นะ ขอร้อง เมสัน ขอร้องเถอะ ปล่อยฉันไป” เมสันไม่แม้แต่หันหลังกลับไปมอง เพราะถ้าใครอยากมีชีวิตที่ยืนยาวคงไม่เข้ามาปลุกเสือร้ายในตัวของเขาแน่

“ตึก! ตึก! ตึก!” ร่างเพรียวบางขยับถอยห่าง แอบในมุมมืดของโรงงาน หัวใจเต้นแรงจนกลัวอีกคนที่กำลังเดินผ่านได้ยิน

“พระเจ้าช่วยลูกด้วย” ริชชี่น้ำตาไหลพราก ผู้ชายที่เธอเฝ้าฝันถึงทุกเช้าค่ำกลับเป็นคนที่จิตใจโหดร้ายถึงเพียงนี้ เธอได้ดันเข้าไปเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น

“จะทำยังไงดีนะ ไปต้องออกไปจากที่นี่ ไปสิวะ” ขาเจ้ากรรมกลับอ่อนแรงขึ้นมาดื้อ ๆ เธอนั่งแหมะลงกับที่ซะงั้น เมื่อทุกอย่างเงียบลง เธอเห็นลูกน้องของเขาต่างแยกย้ายกันไปหมดแล้ว ริชชี่ค่อยๆ ขยับตัวเพื่อจะหนีออกมาจากโรงงาน

“ตื๊ด! ตื๊ด! บ้าชิบ ใครโทรมาตอนนี้เนี่ย” ถึงริชชี่จะปิดเสียงโทรศัพท์ไว้แต่กลับมีแสงไฟสว่างขึ้นในที่มืด เธอพยายามปิดโทรศัพท์ให้ไฟดับลงเร็วที่สุด

ร่างสูงที่กำลังสาวเท้าก้าวเร็ว ๆ ต้องหยุดชะงักเมื่อพบกับแสงไฟข้างกำแพง เขารีบถอยหลังไปหลบข้างกำแพงอีกฝั่ง

“ผู้หญิงเหรอ” ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร หรือจะเป็นนักสืบ คงไม่ใช่เพราะท่าทางเธอเหมือนกำลังตื่นกลัวอะไรสักอย่าง หรือว่าเธอไปเห็นตอนที่เพื่อนรักของเขากำลังสอบสวนคนร้าย จากที่รีบบินกลับจากอิตาลีเพราะเป็นห่วงเพื่อนรักจะพังเมืองไปทั้งเมือง พอโลเลนออกจากสนามบินก็ตรงมาที่โรงงานของเมสันเลย แต่ดันไปเจอของดีเข้าเสียก่อน แสงไฟสลัวสาดส่องปะทะร่างหญิงสาว

“แม่เจ้า หุ่นผู้หญิงคนนี้ช่างเร้าใจจริง ๆ” สายตาพลันเหลือบไปเห็นยามกำลังเดินสำรวจความเรียบร้อยในโรงงานยามค่ำคืน โลเลนรีบย่องเข้าไปข้างหลังของหญิงสาว

“หมับ!” โลเลนใช้มือปิดปากริชชี่และอุ้มออกไปข้างนอกโรงงาน

“อื้อ!” ริชชี่ตกใจแทบหยุดหายใจ มือไม้ปัดป่ายพัลวัน ทั้งตกใจทั้งกลัวตาย

“ปล่อยนะ ปล่อย”

“เธอเข้าไปทำอะไรในนั้น”

“ปะ เปล่า ฉันแค่อยากเข้าห้องน้ำ”

“ฮึ ๆ” เสียงหัวเราะเยาะคนหาคำโกหกอยู่ต่อหน้า

“ผมจะถามคุณอีกครั้ง คุณเข้าไปทำอะไร” เขาถามพลางกวาดสายตาไปทั้งเรือนร่างสาวสวย

“ฉันตอบไปแล้ว ถ้าคุณไม่เชื่อก็ตามใจ ฉันจะกลับบ้าน” พูดจบเธอก็ผละออกจากการเกาะกุมของชายหนุ่ม

“เดี๋ยวคุณจะไม่ขอบคุณผมก่อนเหรอ”

“ขอบคุณ” ริชชี่ตัดรำคาญ หันกลับมาพูดขอบคุณแบบผ่าน ๆ โลเลนฉวยโอกาสกอดรัดเอวกิ่วดึงเข้าหาตัวเอง แล้วกดจูบอย่างรวดเร็ว

ริชชี่อึ้งไปกับสิ่งที่เกิดขึ้น โลเลนเห็นเธอนิ่งไปจึงถอนจูบจากปากนุ่มน่าหลงใหล รอยยิ้มกว้างอย่างเจ้าเล่ห์ปรากฎบนใบหน้าของโลเลน มือเรียวตบเข้าที่หน้าของโลเลนอย่างจัง ดังฉาด

“เพลี๊ยะ!”

“ไอ้บ้า!” ถึงเธอจะดูเร่าร้อน ร้ายกาจหน่อย ๆ แต่เธอก็ไม่เคยปันใจให้ชายใด ฝันของเธอคือเป็นผู้หญิงของเมสันเพียงคนเดียวจึงไม่เคยยอมปล่อยตัวให้ใครเลย เธอรู้ว่าสาวเกือบครึ่งเมืองก็คิดแบบเธอแต่มีไม่กี่คนที่กล้าบ้าบิ่นอย่างเธอ แต่ในวันนี้เธอได้รับบทเรียนจากความกล้าบ้าบิ่นของเธอแล้วจริงๆ เธอคงจะต้องเปลี่ยนความคิดกับผู้ชายแบบเมสันไปอย่างสิ้นเชิง นี่ถ้ามีผู้หญิงที่ทำให้เขาเสียใจมีหวังได้หายสาบสูญตลอดกาล เธอคงไม่บ้าคลั่งไคล้เมสันหนุ่มหล่อใจมารคนนี้อีกแน่นอน เธอยกมือจะตบโลเลนอีกรอบแต่ชายหนุ่มจับไว้ได้ทันท่วงที

“ครั้งเดียวก็เกินพอแล้วสำหรับเธอ”

“ฮึ ๆ” โลเลนกระชากเสื้อทึ้งจนกระดุมหลุดกระเด็นไปคนละทิศละทาง

“โอ้ว! แม่เจ้า หน้าอกของเธอช่างยั่วชิบหาย” โลเลนจูบไล่ตามซอกคอถึงร่องอกเบียดชิดอย่างหอมหวาน

“เธอมันนางแมวยั่วสวาท”