Semua Bab เจ้านายสายฟ้าแลบ: Bab 91 - Bab 100

เขาพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติธรรมดาทั้งที่ฮั่วจี้เซินไม่ได้นอนเลยทั้งคืนความจริงนั้น ช่วงระยะหลังมานี้ เขานอนหลับไม่ค่อยสนิทเท่าไหร่ตั้งแต่ได้พบกับสวี่เพียวเพียวอีกครั้งไม่ว่าหลับตาลงครั้งใด ก็จะเห็นแต่ใบหน้าของสวี่เพียวเพียวในความฝัน ทั้งตอนที่เธอกำลังยิ้มแย้มแจ่มใส และตอนที่กำลังโมโหเดือดดาล ไม่ว่าจะเป็นในอดีตหรือปัจจุบัน ทั้งหมดนั้นล้วนไม่มีข้อยกเว้นเธอมักจะบอกให้เขาอยู่ห่าง ๆ เสมอสวี่เพียวเพียวเป็นแบบนี้ ฮั่วจี้เซินไม่ชอบเลยสักนิดหลังย้ายมาประจำการที่ฮั่วซื่ออย่างกะทันหัน ในบริษัทก็มีเรื่องราวนับไม่ถ้วนรอให้เขาจัดการ เอกสารรายงานกองเป็นภูเขา ไม่ว่าฮั่วจี้เซินหลับตาลงเมื่อใด ก็จะเห็นแต่รายรับของบริษัทในไตรมาสใดไตรมาสหนึ่งและแผนการโปรโมตลอยขึ้นมาตลอดเวลาและหลังกลับมาพบเจอสวี่เพียวเพียวสมองของเขาก็ไม่เคยได้หยุดพักตอนนี้กลายเป็นว่า เมื่อมีสวี่เพียวเพียวนั่งอยู่ในอ้อมกอด ฮั่วจี้เซินจึงรู้สึกว่าจิตใจที่สับสนวุ่นวายของตนเอง เริ่มกลับคืนสู่ความสงบบ้างแล้วสวี่เพียวเพียวสูดหายใจลึก"ต้องอยู่นานแค่ไหนคะ?"แม้บอกว่าเพื่อจ่ายค่าตัว แต่จะให้มานั่งกอดกันอยู่แบบนี้ตลอดคงไม่ได้

ท้องฟ้าเริ่มสว่างแล้วเมื่อสวี่เพียวเพียวตื่นขึ้นมา ก็พบว่าตนเองยังคงอยู่ในอ้อมกอดของฮั่วจี้เซินเธอผลักแขนเขาเบา ๆ แต่มันก็ไม่ขยับด้วยความจนใจ จึงได้แต่พูดว่า “คุณฮั่วคะ ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ”ผลักอีกสองสามที เขาก็ยังนั่งนิ่งไม่ไหวติงสวี่เพียวเพียวนึกฉุน จึงอ้าปากงับแขนเขา ทิ้งรอยฟันไว้เป็นวงเห็นชัดถนัดตาฮั่วจี้เซินถึงได้ยอมคลายมือออก ปล่อยเธอไปเข้าห้องน้ำแต่พอเข้าห้องน้ำมาแล้ว ฮั่วจี้เซินก็เดินมาเคาะประตู“แปรงสีฟันกับผ้าขนหนูอยู่ในลิ้นชักนะ เป็นของใหม่”“รู้แล้วค่ะ”รอจนเสียงฝีเท้าห่างออกไป สวี่เพียวเพียวถึงได้ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งเมื่อเธอดึงลิ้นชักออกดู ก็พบว่าข้างในมีผ้าขนหนูและแปรงสีฟันที่ยังไม่ได้แกะห่อ ล้วนเป็นแบบที่ใช้ได้ทั้งชายทั้งหญิง น่าจะเตรียมไว้ให้ผู้เป็นแขกโดยเฉพาะเพียงแต่ห้องชุดแห่งนี้ แทบไม่มีร่องรอยของแขกผู้มาเยือนสักนิดขณะกำลังมองกระจกพร้อมแปรงฟัน สวี่เพียวเพียวก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยในห้องพักของฮั่วจี้เซิน ดูเหมือนข้าวของทุกอย่างจะวางไว้แค่ฝั่งเดียวเท่านั้น ส่วนชั้นวางของหรือตู้ฝั่งที่เหลือ ก็มีแต่ความว่างเปล่าสงสัยคงเตรียมไว้ให้เจ้าของหัวใจ

ฮั่วจี้เซินมองเธอเขม็งไม่ยอมพลาดการเปลี่ยนแปลงบนสีหน้าของเธอแม้เพียงเศษเสี้ยวน่าเสียดาย เขาไม่พบพิรุธใด ๆสวี่เพียวเพียวมีสีหน้าเรียบเฉย “ไม่รู้สิคะ ฉันเองก็ไม่เคยเจอคุณย่าของฮว่าฮว่าเหมือนกัน”“ไม่เคยเจอ?”ต่อให้ชีวิตสมรสจะดำรงอยู่เพียงสั้น ๆ ก็ไม่น่าจะถึงขั้นไม่เคยเจอพ่อแม่ของอีกฝ่ายเลยนี่สวี่เพียวเพียวถือหมั่นโถวพันชั้นอยู่ลูกหนึ่ง เธอลงมือฉีกกินทีละชั้นอาศัยจังหวะรับประทาน กลบเกลื่อนสีหน้าของตนเองเช่นเดียวกับมือที่กำลังสั่นเทาโชคดีที่สองปีนี้ คำถามเดิม ๆ ไม่รู้ได้ยินมากี่ครั้ง ลำพังแค่เพื่อนบ้านถามไถ่กันเองก็ไม่น้อยแล้ว ซ้ำคำตอบสำหรับคำถามนี้ ก็ซักซ้อมล่วงหน้ามาหลายหนเธอจึงรับมือได้เป็นอย่างดีเพียงแต่คนที่กำลังเผชิญหน้าอยู่ตอนนี้คือฮั่วจี้เซิน จึงเกิดอาการลนลานเล็กน้อย“ใช่ค่ะ แต่คุณก็เคยเจอพ่อของฮว่าฮว่าแล้วนี่คะ เขาไม่ชอบฉัน มีลูกก็ถือเป็นเรื่องผิดพลาด เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันคลอดลูก แล้วฉันก็ไม่ต้องการให้เขามารับผิดชอบลูกสาวฉันด้วย”ในห้องอาหารอันโอ่อ่ามีเพียงพวกเขาอยู่กันสองคนเดิมทีฮั่วจี้เซินเพิ่งกินไปไม่กี่คำ เมื่อได้ยินประโยคนี้ ก็ถึงขั้นวางตะเกียบลงทันท

เซ่ามู่รับหน้าที่เป็นคนขับรถจากที่พักของฮั่วจี้เซินไปบริษัท ถ้านับรวมความเป็นไปได้ที่รถจะติดในช่วงเช้า ก็ต้องขับรถประมาณครึ่งชั่วโมงตลอดทาง สวี่เพียวเพียวเอาแต่ตีหน้าขรึมมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่พูดไม่จาแม้แต่คำเดียวฮั่วจี้เซินเองก็ก้มหน้าดูรายงานในมือด้วยท่าทีสุขุมระหว่างทั้งสองคน คล้ายมีอะไรบางอย่างกั้นขวางอยู่ตรงกลางแต่ตอนนี้เซ่ามู่ดูออกแล้วประธานฮั่วน่าจะมีใจให้เสี่ยวสวี่ไม่น้อยแต่ดูเหมือนเสี่ยวสวี่จะไม่ได้มีใจให้ก็ใช่น่ะสิก่อนที่ประธานฮั่วจะมา ครอบครัวของเสี่ยวสวี่เขาก็รักใคร่กลมเกลียวมีความสุขดีอยู่แล้วไม่ว่าเป็นใคร ถ้าโดนคนอื่นเข้ามายุ่มย่าม สีหน้าก็ต้องดูไม่ดีกันทั้งนั้นแต่สาเหตุที่สวี่เพียวเพียวมีสีหน้าไม่สู้ดีนั้น เป็นเพราะกำลังเมารถอยู่ต่างหากฮั่วจี้เซินยื่นมือไปเปิดกล่องข้างตัว หยิบลูกอมรสมินต์มาส่งให้เม็ดหนึ่งเมื่อสวี่เพียวเพียวก้มหน้าลงก็เห็นมือข้างหนึ่งวางอยู่ตรงหน้าเธอ ลักษณะขาวผ่อง นิ้วมืองดงามราวผลงานศิลปะ ข้อต่อนิ้วทุกช่วงดูดีประหนึ่งประติมากรรมปล้องไม้ไผ่กลางฝ่ามือ ปรากฏลูกอมรสมินต์"เมารถก็กินนี่ซะ"น้ำเสียงราบเรียบเย็นชาของชายหนุ่ม ดั

เยี่ยนชิวพูดถึงบุคลิกพระเอกในเกมที่กำหนดไว้ก่อนเป็นลำดับแรก"พระเอกคนนี้เซ็ตไว้ว่าเป็นดอกฟ้าบนยอดภูผาสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เป็นหนุ่มหล่อดาวเด่นผู้โด่งดัง นิสัยสุขุมเยือกเย็น ชอบนางเอกมาตลอดแต่ปากแข็ง โทนเสียงจำเป็นต้องทุ้มต่ำสักหน่อยค่ะ""และก็ต้องคงความรู้สึกของเด็กหนุ่มที่อายุน้อยกว่าเอาไว้ด้วย ควบคู่ไปกับนิสัยที่ดูเป็นผู้ใหญ่ ซึ่งจำเป็นต้องใช้นักพากย์ที่มีความสามารถค่อนข้างสูง"อาจเป็นเพราะบรรยากาศในห้องประชุมไม่ได้เคร่งเครียดอะไรมากมายในแผนงานของเกมจึงระบุพระเอกไว้ถึงห้าคนเกมแนวความรัก ตลาดเป้าหมายก็คือผู้เล่นเกมเพศหญิงภายในห้องประชุมล้วนมีแต่พนักงานหญิงเกมเกมนี้ หนึ่งในจุดขายที่ใช้โปรโมต ก็คือการใช้ทีมงานหญิงล้วนผู้เล่นในท้องตลาดยังคงมีความต้องการในด้านนี้อยู่อีกมากและขอบเขตของการประชุมก็ไม่ได้ตึงเครียดเช่นกัน เยี่ยนชิวจึงพูดด้วยความผ่อนคลายว่า "เพียวเพียว พระเอกคนนี้เธอคิดว่ายังมีตรงไหนต้องปรับแก้อีกไหม?""นอกจากด้านการพากย์เสียงที่ต้องหารือกันแล้ว นิสัยของพระเอกคนนี้ ฉันเองก็ไม่ค่อยชอบเหมือนกันค่ะ"สวี่เพียวเพียวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ขณะมองดูข้อมูลแนะนำตัวพระเอก