Lahat ng Kabanata ng เจ้านายสายฟ้าแลบ: Kabanata 101 - Kabanata 110

ทุกคนพลันตกอยู่ในความเงียบแม้แต่ซาลวี่เอินที่เพิ่งรู้จักกัน ก็ยังมองเจียงซ่งด้วยสายตาแปลกประหลาดเจียงซ่งยกมือเกาหัว "ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น คือเธอมีครอบครัวแล้ว ฉันก็แค่เอามาใช้รับมือกับแม่ฉันเฉย ๆ จะได้ไม่ต้องโดนท่านบ่นทุกวันไง"คำพูดนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครในกลุ่มทายาทมหาเศรษฐีเชื่อสักคน"นายจะหาคนมาบังหน้าทั้งที หาให้มันดีกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไงวะ? ทำไมต้องไปหาคนที่มีครอบครัวแล้วด้วย?"เจียงซ่งส่ายหน้า พลางลอบสังเกตสีหน้าของฮั่วจี้เซินเมื่อเห็นว่าสีหน้าของอีกฝ่ายยังคงเป็นปกติ ก็ต้องถอนหายใจด้วยความโล่งอกในเมื่อฮั่วจี้เซินไม่ได้รักไม่ได้ชอบสวี่เพียวเพียวอยู่แล้ว ก็คงไม่ใส่ใจคำพูดของเขาหรอกมั้ง"ก็คนรู้จักกันมันสะดวกกว่าไม่ใช่เหรอ? คราวนี้พาคนมีลูกติดกลับไป แม่ฉันต้องไม่ยอมแน่ ๆ เดี๋ยวคราวหน้าพาดาราหน้าใหม่กลับไปบ้าง ท่านก็คงยอมรับได้เองแหละ"กลุ่มคุณชายพากันหัวเราะครืนใหญ่"พูดอีกก็ถูกอีกนะ ใครจะไปถูกใจผู้หญิงที่มีลูกติดกันวะ!"ท่ามกลางแสงสลัว สายตาของฮั่วจี้เซินตวัดมองคนพูดปราดหนึ่งเมื่อถูกฮั่วจี้เซินมองแบบนั้น คนพูดก็รู้สึกงุนงง แต่ก็ยอมหยุดพูดทันทีซาลวี่เอิน

เสียงละเมอดังขาดห้วงเป็นระยะแต่กลับกระแทกโสตประสาทและแก้วหูของคนฟังในโรงพยาบาลยามค่ำคืน เสียงนั้นยิ่งชัดเจนเป็นพิเศษสวี่เพียวเพียวอยากพูดอะไรบางอย่างเขาป่วย ข้างกายมีหมอก็ดีอยู่แล้ว จะมาตามเธอไปทำไมกันล่ะเธอปลีกตัวไปไม่ได้หรอกนะแต่ซาลวี่เอินก็ชิงพูดขึ้นมาก่อนว่า "คุณสวี่ ตอนนี้อาเซินไม่ยอมให้ความร่วมมือในการรักษา คุณช่วยแวะมาหน่อยได้ไหม? ถือซะว่าช่วยผมสักครั้ง คุณต้องการค่าตอบแทนเท่าไหร่เรียกมาได้เลย"ในความเป็นจริง ฮั่วจี้เซินหมดสติไปแล้วเซ่ามู่ได้แต่เบิกตามองซาลวี่เอินปั้นน้ำเป็นตัวหน้าตาเฉยพลางคิดในใจว่า งานนี้ได้เรียนรู้วิชาแล้วสิเราซาลวี่เอินถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง"ช่วยหน่อยเถอะนะครับ คุณสวี่""อาเซินอยู่แผนกทางเดินอาหารและลำไส้ ตึกผู้ป่วยในชั้นสาม ห้อง 3202 ครับ"พูดจบ ซาลวี่เอินก็วางสายไปทันทีทางด้านสวี่เพียวเพียว นิ้วของเธอยกขึ้นปิดตรงช่องลำโพง เพื่อบดบังเสียงสัญญาณสายไม่ว่างที่ดังตู๊ด ๆ เพราะกลัวว่าจะทำให้แม่สวี่ตื่นบนเตียงผู้ป่วย แม่สวี่พลิกตัวกลับมา"ไปเถอะ"ท่านนอนตะแคง มองดูลูกสาวที่กำลังเอามือปิดโทรศัพท์ด้วยท่าทีเหม่อลอย"แม่ไม่ได้ต้องมีคนด

ทั้งที่เขาเป็นผู้ป่วยแท้ ๆแต่เรี่ยวแรงกลับเยอะกว่าเธอเสียอีกก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามัดกล้ามเนื้อบนตัวนี้ ไปฝึกฝนมายังไงสวี่เพียวเพียวแอบคิดทบทวนในใจ หรืออาจเป็นเพราะเธอแรงน้อยเกินไปเองก็ได้ปกติแค่เปิดขวดน้ำแร่ ก็ยังต้องเอากระดาษมารองถึงจะบิดออก เธอจึงไม่มีทางสู้กำมือที่เหมือนคีมเหล็กของฮั่วจี้เซินได้เลยสักนิดอุณหภูมิจากฝ่ามือของชายหนุ่มค่อนข้างร้อนผ่าวทำให้ผิวหนังบริเวณที่ถูกเขาบีบไว้ พลอยมีอุณหภูมิสูงขึ้นตามไปด้วยสวี่เพียวเพียวพยายามสะบัดข้อมือไปมา แต่ไม่ว่ายังไงก็สะบัดไม่หลุดภายในห้องพักผู้ป่วยไม่ได้เปิดไฟแม้อาศัยเพียงแสงสว่างจากนอกหน้าต่าง และโคมไฟหัวเตียง แต่ก็เพียงพอให้มองเห็นใบหน้าของฮั่วจี้เซินได้อย่างชัดเจนใบหน้าซีดเซียว ดูเหมือนคนป่วยเมื่อพิจารณาในระยะประชิด ใบหน้านี้ก็มีความหล่อเหลายิ่งกว่าพระเอกในเกมที่สวี่เพียวเพียวเพิ่งทำไปเมื่อเร็ว ๆ นี้เสียอีกพวกเธออุตส่าห์หาใบหน้าของหนุ่มหล่อชื่อดังในวงการบันเทิงมาเป็นต้นแบบในการสร้างตัวละครแล้วเชียวแต่เมื่อมาเทียบกับฮั่วจี้เซิน ก็ยังดูเหมือนมีเสน่ห์บางอย่างขาดหายไปใบหน้าแบบนี้ สำหรับสวี่เพียวเพียวแล้ว ทั้งดูแปล

สิบกว่านาทีให้หลัง ประตูห้องพักผู้ป่วยของฮั่วจี้เซินก็ถูกผลักเปิดเจียงซ่งหิ้วกระเช้าผลไม้เดินเข้ามา พลางตบหน้าผากตัวเองฉาดหนึ่ง"ผมลืมไปเลยว่าพี่เซินเป็นแผลในกระเพาะอาหาร กินผลไม้ไม่ได้ ดันซื้อมาผิดซะงั้น""พี่เซิน ตอนนี้พี่ไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม?"ฮั่วจี้เซินมองดูกระเช้าผลไม้ที่เจียงซ่งถืออยู่ในมือเขาเลิกคิ้วขึ้น จ้องมองด้วยความเยือกเย็น "ไปไหนมา?"เจียงซ่งชะงักงันเล็กน้อยก่อนฉีกยิ้มกว้างพลางหัวเราะร่วน "พอดีนึกขึ้นได้ว่าเพียวเพียวก็อยู่โรงพยาบาลนี้เหมือนกัน เลยแวะขึ้นไปเยี่ยมแม่ของเพียวเพียวข้างบนมาน่ะครับ ก็เลยซื้อผลไม้มาพร้อมกันเลยนี่ไง?"คนตาดีมองแวบเดียวก็รู้แล้วเจียงซ่งตั้งใจไปเยี่ยมแม่ของสวี่เพียวเพียว แล้วก็แค่แวะมาดูฮั่วจี้เซินเป็นของแถมเท่านั้นสายตาของทั้งสองหนุ่มประสานกันในใจเจียงซ่งรู้สึกหวั่นเกรงเล็กน้อย แต่สีหน้าก็ยังคงเรียบเฉยไม่เปลี่ยนแปลง เขาคลี่ยิ้มถ่อมตนให้ฮั่วจี้เซินแต่กลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมถอยแม้แต่น้อยสีหน้าของฮั่วจี้เซินดูไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด"อยู่ให้ห่างจากเธอซะ"เจียงซ่งยกมือขึ้นถูจมูก ก่อนวางกระเช้าผลไม้ในมือลงบนโต๊ะข้างเตียงและพูด

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นสวี่เพียวเพียวพูดคุยกับคุณหมอที่เดินทางมาตลอดทั้งคืนอยู่หลายประโยคก่อนจะส่งแม่สวี่เข้าห้องผ่าตัดไปป้ายไฟหน้าห้องผ่าตัดสว่างขึ้นสวี่เพียวเพียวนั่งอยู่หน้าห้องผ่าตัดเพียงลำพัง มือเท้าเย็นเฉียบข้างกายเธอพลันมีกระบอกน้ำเก็บอุณหภูมิยื่นเข้ามาหนึ่งใบ ฝาปิดถูกเปิดออก ด้านในใส่ส่วนผสมของสมุนไพรส่งกลิ่นหอมสดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์โชยออกมาเมื่อเงยหน้าขึ้น ก็เห็นฮั่วจี้เซินผู้ยังคงสวมชุดผู้ป่วยยืนอยู่ตรงหน้าเมื่อเห็นเธอไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆท่าทางราวกับคนขวัญหาย แววตาเลื่อนลอย แม้แต่เรี่ยวแรงจะร้องไห้ก็คงไม่มีฮั่วจี้เซินจึงถือวิสาสะนั่งลงข้างเธอ ยัดกระบอกน้ำเก็บอุณหภูมิใส่มือเธอ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "ดื่มสิ""แม่เธอผ่าตัดยังไม่ทันเสร็จ เดี๋ยวจะเป็นลมล้มพับไปอีกคน"นิ้วมือของสวี่เพียวเพียวสั่นระริกแทบจะถือกระบอกน้ำไว้ไม่อยู่ฮั่วจี้เซินกุมมือเธอ ดันกระบอกน้ำไปจ่อที่ริมฝีปาก บังคับให้เธอดื่มเข้าไปเล็กน้อยด้านในยังมีสมุนไพรบางชนิดที่พอจะกลืนลงคอได้ มันคืออาหารบำรุงสุขภาพที่ฮั่วจี้เซินสั่งให้คนนำมาส่งให้ตั้งแต่เช้าตรู่พอมีอะไรตกถึงท้อง สีหน้าของ