สวี่เพียวเพียวอดใจไม่ไหวจนต้องแอบมองเพิ่มอีกแวบหนึ่งถ้าอีกฝ่ายไม่ใช่ฮั่วจี้เซิน เธอคงอยากจะถ่ายรูปเก็บไว้จริง ๆเพื่อเอาไปใช้เป็นภาพอ้างอิงในการแก้ไขภาพร่างที่รับงานจากลูกค้าอีกคนหนึ่งฮั่วจี้เซินคือไม้แขวนเสื้อเคลื่อนที่อย่างแท้จริง เขาใส่ชุดอะไรก็ดูดีและมีภูมิฐานไปหมด สมัยเรียนเธอไม่ค่อยเห็นเขาใส่ชุดทางการแบบนี้เท่าไหร่สวี่เพียวเพียวจึงไม่เคยบอกเขาเลยว่า...ความจริงเธอชอบเขาในชุดทางการที่สุดนึกไม่ถึงว่าตอนนั้นไม่ได้เห็น แต่ตอนนี้กลับมีโอกาสได้เห็นจนเต็มอิ่มเพียงแต่เธอไม่กล้ามองอย่างเปิดเผยนักฮั่วจี้เซินจับสังเกตสายตาของเธอได้ เขาลดสายตาลงพลางเลิกคิ้วถาม “คุยอะไรกันอยู่?”เพราะเธอนอนไม่พอเลยทำให้เริ่มมีอารมณ์หงุดหงิด บวกกับที่เจียงหรั่นคอยมาหาเรื่องยั่วประสาทซ้ำ ๆ มันจึงปลุกอารมณ์โมโหของสวี่เพียวเพียวขึ้นมาแต่พอต้องเผชิญหน้ากับฮั่วจี้เซิน ความเกรี้ยวกราดเหล่านั้นก็มลายหายไปจนหมดสิ้นเธอยังไม่มีความกล้าพอที่จะต่อกรกับเจ้านายโดยตรงขนาดนั้นอีกอย่าง เมื่อกี้มันก็แค่ความวู่วามที่พูดออกไปส่งเดชถ้าฮั่วจี้เซินคิดจะออกหน้าแทนเจียงหรั่นล่ะก็...เธอก็คงต้องยอมรับชะตากรรมพ
Read more