All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 111 - Chapter 120

เขาจึงเดินเข้าไปหาโดยไม่ลังเลเมื่อสวี่เพียวเพียวได้ยินเรื่องระยะเวลา ก็ชะงักไปเล็กน้อย"…ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหน อาจนานมากก็ได้ค่ะ"การผ่าตัดทำบายพาสหัวใจ อาจใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมงไปจนถึงสิบกว่าชั่วโมง สถานการณ์ไม่แน่ไม่นอนแต่ถ้าระหว่างผ่าตัดเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้นมาสวี่เพียวเพียวไม่กล้าคิดมากไปกว่านี้มือข้างที่ถูกฮั่วจี้เซินกุมไว้กำลังสั่นเทาเขาคลายมือออก เปลี่ยนเป็นใช้มืออีกข้างมากุมมือเธอแทน ส่วนมือข้างที่ว่างอยู่ก็อ้อมไปด้านหลัง แล้วรวบรั้งไหล่บางของเธอมาโอบไว้ดึงเธอเข้ามากอดในอ้อมอกเขาขานรับในลำคอ"อืม"เมื่อได้เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นโดยไม่ทันตั้งตัว สวี่เพียวเพียวก็รู้สึกว่าร่างกายของตัวเองอุ่นขึ้นมาบ้างแล้วเธอไม่มีกะจิตกะใจจะไปคิดเรื่องอื่น นอกจากความปลอดภัยของมารดามือของฮั่วจี้เซินลูบหัวไหล่เธอแผ่วเบาเวลาผ่านไปอีกพักใหญ่ เข็มนาฬิกาบนผนังยังคงเดินต่อไปสวี่เพียวเพียวเริ่มเครียดมากขึ้นเรื่อย ๆฮั่วจี้เซินถามขึ้นมาว่า "ตอนที่พ่อเธอเสียชีวิต เธอก็เป็นคนดูเรื่องส่งตัวท่านคนเดียวเหมือนกันเหรอ?""ใช่ค่ะ แม่ฉันป่วย ย่าก็เสีย ส่วนตัวฉันเองก

"แม่ครับ เรื่องตอนสองขวบนี่ เอามาเป็นจริงเป็นจังได้ด้วยเหรอ?""ทำไมจะไม่ได้?"ฮั่วจี้เซินอัดควันบุหรี่ในมือเข้าปอดลึก ๆ พลางหลุบตามองโถงบันไดอันสลัวราง"ผมไม่คิดจับปลาสองมือหรอกครับ"คุณนายฮั่วเริ่มร้อนใจ "จับปลาสองมืออะไรกัน? แกยังไม่ได้เจอใครสักคน! ยังไม่ได้จับปลาสักตัวเลยด้วยซ้ำ!"เจ้าลูกชายคนนี้นี่มันเสียสติไปแล้วหรือไง?ฮั่วจี้เซินเงียบงันเขาเดินลงขั้นบันไดไปเพื่อสูบบุหรี่ จากนั้นจึงยืนอยู่ในเงามืดประตูทางออกฉุกเฉินถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง พร้อมเสียงอันคุ้นเคยที่ดังมาจากบริเวณประตู"ขอโทษด้วยนะคะ พอดีแม่ฉันรับปากเรื่องดูตัวไปก่อน ฉันไม่รู้เรื่องเลยสักนิด เรื่องนี้คงทำให้คุณลำบากใจแย่เลย"สวี่เพียวเพียวพูดด้วยความรู้สึกผิด พลางมองชายหนุ่มผู้อยู่ตรงหน้าอีกฝ่ายหัวเราะตาม "ไม่เป็นไรครับ ผมรู้ว่าแม่ผมเป็นคนยังไง ท่านคงเห็นคุณสวย ก็เลยอยากแนะนำให้ผมรู้จัก บอกตามตรงนะครับ ขนาดพยาบาลที่เคาน์เตอร์ ผมยังรู้จักหมดแล้วเลยเนี่ย!"ถ้าใครไม่รู้ ก็คงคิดว่าเขาเป็นพวกโรคจิตแน่นอนเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีท่าทีเป็นมิตรและพูดจาติดตลก สวี่เพียวเพียวจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอกไม่รู้เหมือนกันว

สวี่เพียวเพียวจึงเพิ่งนึกขึ้นมาได้ในตอนนั้นเองเรื่องหย่าร้างทางฝั่งญาติของฮั่วจี้เซินก็กำลังคาราคาซังอยู่เช่นกัน“...ช่างมันเถอะค่ะ ฉันไม่อยากพูดถึงเรื่องไม่ดีพวกนี้แล้ว คุณฮั่ว ตอนนี้ฉันไปได้แล้วใช่ไหมคะ?”“เธอยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลยนะ”ช่างเป็นประโยคที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยเอาเสียเลยสวี่เพียวเพียวฟังแล้วไม่เข้าใจเมื่อสบเข้ากับสายตาของฮั่วจี้เซิน ก็ราวกับถูกไฟช็อต ต้องรีบถอนสายตากลับมาอย่างรวดเร็วชายหนุ่มยังคงกางแขนขวางทาง โดยวางมือลงบนประตูทางออกฉุกเฉิน ไม่ยอมให้เธอเดินจากไป“ตกลงจะมาดูตัวกับฉันไหม”เสียงหัวใจของสวี่เพียวเพียวพลันเต้นรัวเร็วรุนแรงขึ้นฝ่ามือมีเหงื่อเย็นเยียบผุดซึมขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แม้กระทั่งสองมือที่กำแน่น ก็ยังรู้สึกลื่นเล็กน้อยเสียงของฮั่วจี้เซินกำลังกระหน่ำลงบนเส้นประสาทอันอ่อนไหวทุกเส้นของเธอ“คุณฮั่ว นี่คุณกำลังล้อเล่นอยู่ใช่ไหมคะ?”เธอไม่แน่ใจเลยว่า เขาแค่นึกสนุกขึ้นมาชั่ววูบหรือไงฮั่วจี้เซินก้มหน้ามองพื้นด้วยท่าทีผิดปกติจึงเป็นการช่วยปกปิดใบหน้าที่แดงเรื่อซึ่งดูมีพิรุธนั้นไปในตัว“ที่บ้านฉันเร่งรัดมาหนักน่ะ แล้วก็พอดีว่าเคยรู้จักเธอด้วยไง”เ

เนื้อตัวนุ่มนิ่มหอมกรุ่น ราวกับเค้กชิ้นเล็กที่แสนนิ่มนวลความเหนื่อยล้าหลายวันที่ผ่านมาของสวี่เพียวเพียวถูกปัดเป่าหายไปหมดสิ้น เธออุ้มเหลียนฮว่าขึ้นมา ก่อนแนบแก้มเข้ากับใบหน้าของเด็กน้อยไม่ว่ากอดเท่าไหร่ก็ไม่เคยรู้สึกพอ“คุณแม่คะ นี่คือกระโปรงที่คุณป้าชิวชิวซื้อให้หนู สวยไหมคะ?”เหลียนฮว่าสวมชุดเจ้าหญิงเอลซ่า บนชายกระโปรงสีฟ้าประดับประดาไปด้วยเลื่อมเงินเล็ก ๆ มากมาย และรองเท้าแก้วที่เข้าชุดกันก็ยังสาดประกายระยิบระยับอีกด้วยมองดูแล้วราวกับเป็นเจ้าหญิงน้อยตัวจริง “สวยสิลูก ว่าแต่หนูได้ขอบคุณคุณป้าชิวชิวหรือเปล่าคะ?”“ขอบคุณแล้วค่า! แถมหนูยังหอมแก้มคุณป้าชิวชิวไปตั้งหลายฟอดด้วย!”เมื่อมองดูเด็กหญิงตัวน้อยในอ้อมกอดที่กำลังยิ้มจนตาหยีด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข สวี่เพียวเพียวก็พลันเข้าใจขึ้นมาทันที ว่าที่เยี่ยนชิวส่งข้อความเสียงมาบอกหลายต่อหลายครั้งว่าตัดใจจากเหลียนฮว่าไม่ได้นั้นหมายความว่าอย่างไรเยี่ยนชิวบอกว่า ตนเองเริ่มศึกษาวิธีแย่งชิงสิทธิ์ดูแลบุตรจากคนแปลกหน้าแล้วด้วยคลอดเองจะไปรวดเร็วทันใจเท่าขโมยลูกคนอื่นได้ยังไงลูกคนที่สองของเธอเลือกไว้เรียบร้อยแล้วว่าจะเอาเหลียนฮว่านี่แหละ

"ขอบคุณนะเพียวเพียว"คงเป็นเพราะไอน้ำที่ลอยกรุ่น ถึงได้ทำให้สวี่เพียวเพียวรู้สึกว่าใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อยฉินอวี่โยวพูดขึ้น "พวกน้าต้องจับมือกันด้วยสิ เรื่องเมื่อกี้ถึงจะถือว่าหายกัน"หลังกินข้าวไปได้สองสามคำ เสียงของเด็กชายก็เริ่มดังกว่าเมื่อครู่แล้วดูท่าหากสวี่เพียวเพียวกับฮั่วจี้เซินไม่ยอมให้ความร่วมมือ เขาก็คงแหกปากจนหลังคาร้านพังถล่มลงมาเป็นแน่สวี่เพียวเพียวจำใจฝืนทน ยื่นมือออกไปจับปลายนิ้วของฮั่วจี้เซินไว้แต่คิดไม่ถึงเลยว่า ฝ่ามือของเขาจะพลิกกลับ แล้วประสานมือของตนเองเข้ากับมือของเธออย่างแผ่วเบาและง่ายดายพอคิดจะชักมือกลับ ฮั่วจี้เซินก็ดึงมือเธอไว้ ไม่ยอมให้เธอหดมือกลับไปรอจนกระทั่งฉินอวี่โยวบอกว่า "ได้แล้วครับ"ฮั่วจี้เซินถึงได้ดึงมือกลับไปอย่างไม่รีบร้อน แต่ก็ยังคงจ้บปลายนิ้วของเธอไว้ ส่วนมืออีกข้างก็ดึงกระดาษทิชชู่ออกมาสองสามแผ่น เพื่อเช็ดคราบน้ำซุปที่กระเด็นมาโดนบนหลังมือของสวี่เพียวเพียวการกระทำของเขาช่างอ่อนโยนและนุ่มนวลราวกับกำลังทำความสะอาดงานศิลปะชิ้นเอก ที่เมื่อมีฝุ่นตกลงมาเกาะ ก็ต้องปัดเป่าเศษฝุ่นเหล่านั้นออกไปฝ่ามือของชายหนุ่มแห้งสนิท อุ