Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

นั่นเป็นเพราะในตอนนั้นเขายังไม่มั่นใจว่าจะสามารถทำให้ตระกูลฮั่วตกลงยอมรับสวี่เพียวเพียวได้หรือไม่แต่เรื่องแต่งงานใช่ว่าเขาจะไม่เคยคิดเลยทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องแต่งงาน หัวใจของฮั่วจี้เซินจะรู้สึกพองโตอย่างบอกไม่ถูก เขายังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าสวี่เพียวเพียวจะเต็มใจแต่งงานกับเขาไหมและนั่นคือตอนที่เขามั่นใจว่า ตัวเองเริ่มตกหลุมรักเธอเข้าแล้วเพียงแต่เขาไม่กล้ายอมรับมันในอดีตเขาไม่เปิดเผยเรื่องของเธอ เธอก็โกรธแต่ตอนนี้กลับเป็นเธอเองที่ขอร้องไม่ให้เขาเอ่ยถึงเรื่องในอดีตที่เคยคบกันราวกับว่าเขา ฮั่วจี้เซินคนนี้เป็นแฟนเก่าที่น่าอับอายจนเปิดเผยไม่ได้อย่างนั้นแหละสวี่เพียวเพียวเพิ่งจะลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก็ได้ยินน้ำเสียงเรียบเฉยของฮั่วจี้เซินดังขึ้น “ถ้าฉันไม่ตกลง เธอจะทำยังไง? ลาออกไปอยู่ที่อื่นเหรอ?”พอเขาพูดเรื่องย้ายงาน ทั้งคู่ต่างก็นึกไปถึงเรื่องที่สวี่เพียวเพียวแอบส่งเรซูเม่ไปยังบริษัทอื่นวินาทีนั้น สวี่เพียวเพียวรู้สึกทำตัวไม่ถูกขึ้นมาทันที“...ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นค่ะ”“ตามใจเธอ นั่นมันอิสระของเธออยู่แล้ว อีกอย่าง สิ่งที่เธอถนัดที่สุดก็คือการจากไปโดยไม่บอกกล่า

“เธอเป็นคนซื่อจนเกือบจะเซ่อเลยละ เคยไปทะเลาะกับคนในเน็ตแล้วสู้เขาไม่ได้จนนั่งร้องไห้ แต่พอรู้ว่าคู่กรณีเป็นแค่เด็กที่ฐานะยากจน เธอกลับตั้งใจจะอุปถัมภ์ส่งเสียเด็กคนนั้นเรียนหนังสือ พอสืบไปสืบมาถึงได้รู้ว่าเธอใช้เงินค่าขนมของตัวเองอุปถัมภ์เด็กยากไร้ไปทั้งหมู่บ้าน จนตอนนี้ชื่อโรงเรียนประถมในหมู่บ้านนั้น เธอก็เป็นคนตั้งให้เอง”โรงเรียนนั้นชื่อว่า โรงเรียนประถมซื่อจี้ซีว่าง[1]เพื่อให้พวกเขามีความหวังในทุกฤดูกาลตลอดทั้งปีและเธอก็หวังว่า ในทุกฤดูกาลของเธอจะมีฮั่วจี้เซินอยู่ด้วยเช่นกันการทำสาธารณกุศลไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับคนตระกูลฮั่วแต่สิ่งที่พิเศษคือความจริงใจของสวี่เพียวเพียวเธอสามารถร้องไห้ให้กับคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเองได้ เห็นข่าวในเน็ตเรื่องคุณป้าวัยกลางคนที่ถูกใช้ความรุนแรงในครอบครัวมาตลอดชีวิตจนได้หย่าเธอก็ร้องไห้ ทั้งที่คนเหล่านั้นไม่มีความเกี่ยวข้องและเป็นเหมือนเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบกับชีวิตเธอเลยทว่าความใจบุญและความรักที่ใสซื่อบริสุทธิ์นั้นกลับจุดประกายและให้แสงสว่างแก่ฮั่วจี้เซิน ทำให้มุมที่เคยหม่นหมองในใจของเขาโชติช่วงขึ้นมาเขาอยากจะครอบครองความรักนั้นไว้เพียงผู

สวี่เพียวเพียวเพิ่งเคยได้ยินเรื่องนี้เป็นครั้งแรกแต่จะว่าไป สมัยเรียนเขาก็ป็อปปูลาร์มากอยู่แล้วทุกครั้งที่เขาลงแข่งบาสเกตบอล จะมีนักศึกษาหญิงนับไม่ถ้วนมาล้อมขอบสนามจนแน่นเอี้ยดพอแข่งเสร็จเขาก็จะเดินมาหาเธอนั่นทำให้สวี่เพียวเพียวพลอยโดนสายตาซับซ้อนจากสาว ๆ เหล่านั้นจ้องเขม็งไปด้วยเธอไม่เคยบอกเขาเลยว่า ความจริงเธอไม่ชอบสถานการณ์แบบนั้นเอาเสียเลยมันทำให้เธอรู้สึกเหมือนกลายเป็นเป้านิ่งให้คนรุมโจมตีแต่ในเมื่อฮั่วจี้เซินไม่ได้พูดอะไร เธอก็ไม่กล้าพูดมาก เพราะกลัวเขาจะโกรธเยี่ยนชิวใช้ศอกสะกิดสวี่เพียวเพียวเบา ๆ “เพียวเพียว เธอเคยบอกว่าเธอเป็นศิษย์เก่าสถาบันเดียวกับคุณฮั่วไม่ใช่เหรอ? สมัยก่อนเขาที่โรงเรียนป็อปมากเลยใช่ไหม?”สวี่เพียวเพียวพยักหน้ารับ“ป็อปมากค่ะ ถ้าเขามีแข่งบาส แล้วไม่ไปจองที่ไว้ก่อนล่ะก็ อย่าหวังว่าจะได้เข้าไปดูเลย”“ว้าว! มีรูปไหม?”พอเป็นเรื่องดูหนุ่มหล่อ เยี่ยนชิวก็ลืมกลัวเจ้านายไปชั่วขณะ เธอมองสวี่เพียวเพียวด้วยดวงตาเป็นประกายแม้แต่เจี่ยนหลินเองก็ยังกะพริบตาปริบ ๆ มองมาด้วยความสนใจ“ฉันไม่ได้เซฟไว้เลยค่ะ”ในโทรศัพท์เครื่องนี้ ไม่มีร่องรอยใด ๆ ของฮั่ว

แต่แล้วน้ำเสียงที่ราบเรียบไร้ร่องรอยความรู้สึกของฮั่วจี้เซินก็ดังขึ้น“มีคนชอบ”มีดและส้อมในมือของสวี่เพียวเพียวสั่นจนเกือบจะหลุดมือที่เขาพูด... คงไม่ได้หมายถึงเธอใช่ไหม?ฉินอวี่โยวหันมองมาทันที “น้าเพียวเพียวชอบเจ้านี่เหรอครับ? ผมให้ครับ!”พูดจบเขาก็ใช้ส้อมจิ้มพิซซ่าชิ้นหนึ่งมาวางในจานของสวี่เพียวเพียวเธอกล่าวขอบใจ แต่กลับไม่ยอมแตะเลยแม้แต่คำเดียวรสชาติที่เคยชอบมากในอดีต ตอนนี้แค่เห็นก็รู้สึกเลี่ยนจนไม่อยากทานเพียงแค่มองแวบเดียว ภาพเหตุการณ์ในช่วงเวลานั้นก็ผุดขึ้นมาในหัวช่วงเวลาที่เธอต้องวิ่งวุ่นระหว่างโรงพยาบาลและบ้านแม่สวี่ก็ป่วยจนหมอสั่งให้พักผ่อนนิ่ง ๆพอหาหมอที่เหมาะสมมาตรวจอาการพ่อสวี่ได้ เหลียนเส้าจิ่นก็โทรมาบอกว่าคุณย่าเหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่วันและท่านอยากพบสวี่เพียวเพียวเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อไม่ให้กระทบกับการรักษาของคุณพ่อ เธอจึงต้องปกปิดเรื่องอาการป่วยของคุณพ่อและเรื่องที่คุณย่ากำลังจะจากไปไว้เป็นความลับจากทั้งสองฝ่ายเธอจ้างพยาบาลพิเศษมาดูแลพ่อกับแม่ แล้วรีบบินกลับประเทศไปหาคุณย่าการเดินทางบนเครื่องบินสิบกว่าชั่วโมงโดยไม่ได้ทานอะไรเลยทำให้เธอหิวจนทนไม

ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามพลันเอ่ยถามอย่างกะทันหันว่า“คุณพ่อเธอเป็นยังไงบ้าง?”สวี่เพียวเพียวกัดริมฝีปาก เงียบไม่ตอบคำถามแสงไฟในร้านอาหารถูกปรับให้เป็นโทนสีอุ่นที่ช่วยกระตุ้นความอยากอาหารเมื่อแสงตกกระทบลงบนตัวฮั่วจี้เซิน มันทำให้เขามีออร่าที่ดูนุ่มนวลและชวนฝันมากขึ้นชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ“ฉันคิดว่า นอกจากความสัมพันธ์แบบเจ้านายลูกน้อง อย่างน้อยเราก็น่าจะเป็นศิษย์เก่าสถาบันเดียวกันนะ”สวี่เพียวเพียวรู้สึกขมขื่นในใจนั่นสิ...ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา ก็เหลือเพียงแค่ศิษย์เก่าและเจ้านายลูกน้องเท่านั้นเธอเบือนหน้าหนี ก้มมองจานอาหารตรงหน้า“ท่านเสียแล้วค่ะ”คำพูดที่เหลือเธอไม่ได้ขยายความต่อเธอไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องการจากไปของคุณพ่อกับใครทั้งนั้นการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก คือความชื้นแฉะในใจที่ผู้คนไม่อาจสลัดทิ้งไปได้ตลอดชีวิตพ่อสวี่คือผู้ชายที่รักเธอที่สุดในโลกตั้งแต่เด็กจนโต สิ่งที่เธอได้รับคือความรักที่เต็มเปี่ยมและไม่เคยตระหนี่ถี่เหนียวจากคุณพ่อตอนเด็ก ๆ คุณพ่อถึงกับยอมไปเรียนรู้วิธีถักเปีย เพื่อให้สวี่เพียวเพียวได้เป็นเจ้าหญิงที่สวยที่สุดในโรงเรียนอนุบ