All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 221 - Chapter 230

สิ้นคำชมของอาจารย์โจว สวี่เพียวเพียวรีบอ้าปากเตรียมจะปฏิเสธความสัมพันธ์ที่เข้าใจผิด ทว่าฮั่วจี้เซินกลับชิงตัดหน้าเธอด้วยการพยักหน้ารับคำชมนั้น“วันหลังผมจะพาฮว่าฮว่าไปเยี่ยมคุณทั้งสองนะครับ”“ได้เลย ฉันจะรอนะ ยายแก่ที่บ้านน่ะบ่นถึง บอกว่าจะลงครัวทำซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานให้กินจนอิ่มเชียว”วิธีแสดงความรักของผู้ใหญ่ที่มีต่อลูกหลานนั้นช่างเรียบง่ายและบริสุทธิ์ใจที่สุด สิ่งเดียวที่พวกท่านปรารถนา คือการได้เห็นเด็ก ๆ นั่งล้อมวงทานของอร่อยจนอิ่มหนำสำราญแม้ว่าในวันนี้ ฮั่วจี้เซินจะก้าวขึ้นเป็นผู้กุมอำนาจสูงสุดของฮั่วซื่อกรุ๊ป แต่ในสายตาของอาจารย์โจว เขาก็ยังคงเป็นเด็กน้อยคนเดิมในวันวานไม่เคยเปลี่ยนและอาจเป็นเพราะในวินาทีนี้เขามีแก้วตาดวงใจเป็นของตัวเองแล้ว ฮั่วจี้เซินจึงซึมซับและเข้าใจถึงความปรารถนาดีเหล่านั้นได้อย่างลึกซึ้งกว่าที่เคยบ่อยครั้งที่เขามักจะจินตนาการถึงภาพการพาเหลียนฮว่าไปตระเวนชิมของอร่อยหลังจากลุกขึ้นไปส่งอาจารย์โจวที่หน้าห้องพักฟื้นเรียบร้อยแล้ว ฮั่วจี้เซินก็เดินย้อนกลับมา เพื่อร่วมทานมื้อเช้าพร้อมกับเหลียนฮว่าที่เพิ่งตื่นเต็มตาโดยอาหารเช้ามื้อนี้ อวี๋ฮุ่ยเพิ่งนำมา

เหตุการณ์วินาศสันตะโรในอดีตนั้นเองคือจุดเริ่มต้นของหายนะที่ฉุดกระชากสวี่ซื่อให้ดิ่งลงสู่ก้นเหวแห่งความลำบากในเวลานั้นสวี่เพียวเพียวยังไร้เดียงสาต่อโลกธุรกิจ เธอไม่มีความรู้เรื่องการบริหารจัดการบริษัท ซึ่งเหลียนอวี้คังผู้เป็นพ่อก็รับรู้ข้อนี้ดีที่สุด จึงไม่เคยคิดจะบังคับให้เธอต้องเผชิญกับโลกธุรกิจอันแสนเล่ห์เหลี่ยมเหล่านั้นสวี่เจินหลี่เองก็ล้มป่วยภาระหน้าที่อันหนักอึ้งทั้งหมดถูกหยิบยื่นส่งต่อให้เหลียนอวี้เฉิงเข้ามาจัดการเพียงคนเดียวทั้งข้อดีและข้อเสียของเหลียนอวี้คังคือการเป็นคนใจอ่อน ทว่ามันกลับเป็นดาบสองคมเขาสอบผ่านฉลุยในฐานะสมาชิกครอบครัวที่แสนอบอุ่นและพึ่งพาได้ แต่ในโลกธุรกิจเขากลับไม่ใช่ผู้ประกอบการที่เข้มแข็งมากพอภายในโครงสร้างของบริษัท เต็มไปด้วยเหล่าบรรดาญาติพี่น้องที่ตบเท้าเข้ามาทำงานกันทว่ารอยรั่วที่ใหญ่ที่สุดกลับอยู่ที่คนใกล้ตัว นั่นคือเหลียนเส้าจิ่นที่ได้รับความไว้วางใจให้ดำรงตำแหน่งเลขาส่วนตัวของเหลียนอวี้คัง เหลียนอวี้เฉิงเอาแต่คลุกคลีอยู่กับการบริหารงานสายการผลิตในโรงงานมาโดยตลอดและนั่นเองคือช่องโหว่ขนาดมหึมาที่เปิดโอกาสให้เหลียนอวี้เฉิงสามารถเข้าถึงข้อม

รองเท้าแตะที่สวี่เพียวเพียวเพิ่งจะหยิบออกมาจากตู้ถึงกับหลุดมือร่วงลงไปกองกับพื้นในทันทียิ่งเธอพยายามนิ่งเงียบเพื่อข่มความประหม่าเท่าไหร่ชายหนุ่มที่ยังคงยืนปักหลักอยู่หน้าประตูก็ยิ่งได้ใจ เขาจงใจแกล้งส่งเสียงเห่าเลียนแบบสุนัขซ้ำอีกครั้งอย่างนึกสนุกทว่าคราวนี้ เสียงนั้นกลับดังชัดเจนเสียจนแม้แต่เหลียนฮว่าที่อยู่ลึกเข้าไปข้างในบ้านยังได้ยินเด็กน้อยที่กำลังถือแปรงสีฟันคาปากจนฟองฟูฟ่อง ถึงกับรีบโผล่หน้าออกมาจากห้องน้ำ“แม่คะ มีน้องหมาหลงมาเหรอคะ? หนูได้ยินเสียงหมาเห่าอยู่ใกล้ ๆ นี่เอง!”สวี่เพียวเพียวถึงกับขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน พยายามข่มกลั้นอารมณ์ที่อยากจะกระชากประตูเปิดออกไปประเคนหมัดใส่หน้าของฮั่วจี้เซินสักปึ้ก“ไม่มีอะไรจ้ะ คงเป็นน้องหมาของบ้านอื่นวิ่งผ่านหน้าบ้านเราไปมั้งนะ” ทว่าเหลียนฮว่ากลับยังคงปักใจเชื่อว่าอาจมีสุนัขแสนซนแอบอยู่แถวนี้แน่ ๆ “แม่คะ ลองเปิดประตูออกไปดูหน่อยไหมคะว่ามีน้องหมาหลงมาหน้าบ้านเราหรือเปล่า”สวี่เพียวเพียวจำต้องฝืนใจกัดฟันแง้มประตูออกไปทว่าฮั่วจี้เซินยังคงยืนปักหลักนิ่งอยู่ที่เดิมสวี่เพียวเพียวแทบจะอดรนทนไม่ไหวยื่นมือออกไปฟาดแผ่นหลังกว้างขอ

สวี่เพียวเพียวถึงกับตกอยู่ในสภาวะน้ำท่วมปากไปโดยปริยายเธอเพิ่งจะตระหนักได้วินาทีนี้นี่เองว่า ที่ผ่านมาเธอช่างรู้จักผู้ชายที่ชื่อ ฮั่วจี้เซิน น้อยเกินไปจริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวเบื้องหลังครอบครัว หรือแม้แต่นิสัยใจคอของเขา สิ่งที่เขาเลือกเปิดเผยให้เธอเห็นตลอดเวลาที่ผ่านมานั้น มันช่างเบาบางและเล็กน้อยราวกับเป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็งที่ลอยพ้นน้ำขึ้นมาเพียงเศษเสี้ยวเท่านั้นเองบางที เลือดที่ไหลเวียนอยู่ในกายของเขาก็คงไม่ต่างจากคุณปู่ฮั่วหรือแม้แต่พ่อกับแม่ของเขาเท่าใดนัก มันคือส่วนผสมของความดื้อรั้นอย่างถึงที่สุดที่สืบทอดกันมาตามสายเลือดทัศนคติที่ว่า เมื่อใดที่ปักใจเชื่อหรือตัดสินใจสิ่งใดลงไปแล้ว ก็ยากนักที่จะมีสิ่งใดมาแปรเปลี่ยนได้ฮั่วจี้เซินในเวอร์ชันที่อยู่ตรงหน้าเธอนี้ คือตัวตนที่เธอไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนในอดีตเขาดูเอาแต่ใจ แถมยังมีความหน้าหนาเพิ่มขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อสวี่เพียวเพียวมีคำถามนับร้อยนับพันครั้งที่อยากจะโพล่งออกไปถามว่า ทำไมถึงทำแบบนี้?ทว่าทุกครั้งที่เธอคิดว่ารู้จักเขาดีพอแล้ว ในคราวถัดมาฮั่วจี้เซินก็มักจะสร้างวีรกรรมที่เหนือความคาดหมาย และทำลายขีดจำกัดการรับรู

ทั่วทั้งห้องอาหารพลันตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับสุสาน ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะปริปากความเงียบขรึมโรยตัวเข้าปกคลุมอย่างเชื่องช้า จนโสตประสาทของทุกคนแว่วได้ยินเพียงเสียงกระทบกันแผ่วเบาของช้อนส้อมกระเบื้อง และเสียงน้ำใส ๆ ในแก้วที่สั่นไหวตามจังหวะคุณปู่ฮั่วมีบุตรชายทั้งหมดสามคนบุตรชายคนโตชื่อว่า ฮั่วหง เป็นคนลุ่มหลงอยู่ท่ามกลางกลิ่นอายของโบราณวัตถุ ภาพวาดเก่าแก่ และอักษรพู่กันจีน บุตรชายคนรองชื่อว่า ฮั่วหมิ่น มีความคลั่งไคล้ในศาสตร์แห่งการต่อสู้และสุนทรียภาพของภาพยนตร์ทว่าคนที่สร้างรอยด่างพร้อยที่สุดเห็นจะเป็น ฮั่วเยวียน บุตรชายคนเล็ก เขาใช้ชีวิตเยี่ยงคุณชายเสเพลที่มีชื่อเสียงฉาวโฉ่กระฉ่อนเมือง จนกระทั่งหลายปีก่อนที่เมืองกั่งเฉิง เขาไปก่อเรื่องอื้อฉาวครั้งใหญ่เกินจะเยียวยา จนคุณปู่ฮั่วต้องบุกไปจัดการถึงรังคู่กรณีต่อหน้าสายตาผู้คนมากมาย เขาลงโทษลูกชายในไส้ด้วยการหักขาทั้งสองข้าง ก่อนจะสั่งคนให้หามกลับมากักบริเวณนับแต่นั้นมาทว่านับจากวันนั้น ฮั่วเยวียนก็ได้กลายเป็นคนพิการที่สิ้นไร้เรี่ยวแรง และสูญเสียความเป็นคนไปอย่างสมบูรณ์เดิมทีคุณปู่ฮั่วแทบจะถอดใจและทอดอาลัยว่าอาณาจักรตระกูลฮั่วอ