2

คลับอินเว่อร์

คลับอินเว่อร์ตั้งอยู่ริมถนนเส้นหลักของย่านชานเมือง ไม่ไกลจากใจกลางกรุงเทพมากนัก แต่ก็ไกลพอให้ผู้คนรู้สึกเหมือนหลุดออกจากความวุ่นวายของโลกจริง

ด้านนอกมีป้ายไฟนีออนสีม่วงแดงกะพริบเป็นจังหวะ บางช่วงติด ๆ ดับ ๆ เสริมบรรยากาศให้ดูยั่วเย้าและลึกลับ กลิ่นควันบุหรี่ลอยคลุ้งผสมกับกลิ่นน้ำหอมของคนที่เดินผ่านเข้าออก เสียงหัวเราะแหลมของผู้คนแทรกเข้ากับเสียงเครื่องยนต์รถหรูที่จอดเรียงรายริมถนน

เมื่อประตูบานใหญ่ถูกผลักเข้าไป โลกอีกใบก็เปิดออกทันที แสงไฟสลัว สีสันหมุนวนจากไฟสปอตไลต์บนเพดาน เสียงเพลงดังจนแทบกลืนเสียงพูดคุย ผู้คนเต้นกันอยู่กลางโถงใหญ่ ร่างกายขยับตามจังหวะดนตรีอย่างไร้ขอบเขต

กลิ่นแอลกอฮอล์ กลิ่นเหงื่อ และน้ำหอมแพง ๆ ผสมกันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของที่นี่ เสียงกระซิบ เสียงหัวเราะ เสียงจูบแผ่วเบาตามมุมมืด ล้วนกลายเป็นส่วนหนึ่งของค่ำคืน

“คืนนี้ไม่เมาไม่กลับ” เสียงใสเอ่ยขึ้น พร้อมกับยกแก้วเหล้าในมือขึ้นชูเหนือศีรษะอย่างเมา ๆ

“ก็แค่ผู้ชายคนเดียว มึงอย่าไปร้องไห้ให้มันดิ เสียดายน้ำตาวะ” ลิน สาวสวยประจำคณะศีลปกรรมศาสตร์ สาขาวิชาการออกแบบนิเทศศิลป์ ปี3

เธอเป็นสาวน้อยน่ารัก ตัวเล็ก ผมสั้น ๆ ตานิด จมูกหน่อย ทุกอย่างชั่งดูลงตัว

“กูแค่เสียดายเวลา” ปิ่น สาวสวยประจำคณะศีลปกรรมศาสตร์ สาขาวิชาการออกแบบนิเทศศิลป์ ปี3

ส่วนเธอคนนี้เป็น สวยน้อยผมลอนยาว หน้าตาน่ารัก รอยยิ้มของเธอมีเสน่ห์ ดึงดูดฝ่ายตรงข้ามได้เป็นอย่างดี

"กูเข้าใจมึง วันนี้กูจะอยู่เป็นเพื่อนมึงเอง" ลินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเริ่มบ่งบอกว่าเธอเองก็เริ่มเมาแล้วเช่นกัน

“ชน... ไม่เมาไม่กลับ!”

“ชนค๊าาา...”

เสียงเพลงยังคงดังระรัวไม่หยุดจากลำโพงขนาดใหญ่ แสงไฟหมุนวนสะท้อนกับผิวแก้วที่วางเกลื่อนโต๊ะ ปิ่นหัวเราะไปกับลินอย่างสนุกสนาม ทว่าแววตาเริ่มพร่ามัวเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ความขมในใจเริ่มถูกกลบด้วยรสของเหล้ารสแรง

“ขอกูไปห้องน้ำแป๊บนะ...” ปิ่นเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเริ่มอ้อแอ้ ก่อนที่ร่างเล็กจะลุกขึ้นจากโซฟา เดินโซเซฝ่าฝูงคนที่กำลังโยกตัวตามจังหวะเพลงไปทางเดินอีกทางหนึ่ง

ทางเดินไปห้องน้ำแสงสลัวกว่าด้านนอก กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นควันบุหรี่แรงจนเวียนหัว หญิงสาวกะพริบตาไล่ความมึน ก่อนจะชะงักเท้าทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีดำ ต้นแฟนเก่าที่เพิ่งเลิกกันไปเมื่อเช้านี้ กำลังยืนจูบกับผู้หญิงอีกคนอยู่ตรงหน้าห้องน้ำพอดี

หัวใจเธอเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ โลกทั้งใบเงียบลง มีเพียงเสียงหัวเราะเบา ๆ ของฝ่ายหญิงที่ดังลอดออกมาท่ามกลางเสียงดนตรี

ตลกเหี้ย ๆ... แค่ไม่กี่ชั่วโมงก็เปิดตัวเหรอ?

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามจะหันหลังกลับไปที่โต๊ะ ทว่าเพียงแค่หมุนตัวกลับ ร่างเธอก็ชนเข้ากับอกของใครบางคนอย่างจัง

“โอ๊ย!” เธอเซถลา แต่ยังไม่ทันล้ม แขนแกร่งของชายคนนั้นก็โอบรอบเอวไว้แน่นพอดี

กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ปนกับกลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ เข้ามากระทบจมูกเรียวของปิ่นทันที

“ขอโทษ เป็นอะไรไหม?” เสียงทุ้มของชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นเหนือศีรษะเธอ

ร่างเล็กเงยหน้าช้า ๆ สายตาพร่ามัวจากแอลกอฮอล์ ทว่าก็เห็นโครงหน้าคมเข้ม ดวงตาคมกริบใต้แสงไฟสลัวสะกดให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะ

เขาร่างสูงใหญ่.. ใบหน้าคมเข้มในชุดเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มที่ปลดกระดุมบนสองเม็ด เผยกล้ามเนื้อแน่น ๆ ที่ทำให้ใครเห็นก็ต้องเหลียวมอง

แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรต่อ เสียงของต้นก็ดังขึ้นจากด้านหลังเสียก่อน

“ปิ่น..?” น้ำเสียงของต้นเต็มไปด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าจะได้เจอเธอในที่แบบนี้

ปิ่นชะงักเล็กน้อย เธอหันกลับมาสบตากับต้นเพียงเสี้ยววินาที ภาพทุกอย่างเหมือนซ้อนทับกันในหัว ความทรงจำดี ๆ ที่เพิ่งแตกสลายเมื่อเช้า กับภาพตรงหน้าที่กำลังย้ำชัดว่า เขาไม่ได้รักเธออีกแล้ว

หัวใจเธอบีบรัดแน่นจนน้ำตาเอ่อคลอ ทว่าอารมณ์เมาและแรงช็อกจากภาพตรงหน้า ทำให้เธอแทบไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อไปดี

อยากเอาคืน... แค่สักนิดก็ยังดี

เพียงเสี้ยววินาทีที่ความคิดนั้นแล่นเข้ามาในหัว เธอก็จับปลายคอเสื้อของชายหนุ่มที่โอบเอวเธอไว้ตอนนี้ แล้วดึงเขาเข้ามาใกล้ ใกล้จนลมหายใจแทบปะทะกัน

“ปิ่น!” ต้นเรียกชื่อเธอด้วยเสียงต่ำ เหมือนกับว่าเขากำลังไม่พอใจ ทว่ายังไม่ทันที่จะได้ขยับเข้าไปหาปิ่น

ริมฝีปากอ่อนนุ่มของเธอก็ประทับลงบนริมฝีปากของชายหนุ่มที่โอบเอวเธออยู่อย่างไม่ทันตั้งตัว

เธอจูบเขา.. โดยที่ไม่รู้ตัวซ้ำว่าชายหนุ่มที่เธอจูบนั้นเป็นใคร ในใจเธอคิดแค่ว่าอยากเอาคืน ให้ต้นได้เห็นบ้างก็แค่นั้นเอง

สะใจดี!

แรงจูบแรกนั้นไม่เบาเลย เต็มไปด้วยความสับสน เมา และเจ็บปวด เธอจูบเขาราวกับจะระบายความเสียใจทั้งหมดลงไปในจังหวะเดียว

ชายหนุ่มชะงักเพียงเล็กน้อย เขาเองก็ไม่ได้ผลักเธอออก มีเพียงมือลงน้ำหนักแน่นขึ้นเล็กน้อยที่เอวของเธอ

รอบข้างเหมือนหยุดนิ่ง มีเพียงไฟสปอตไลต์ที่กะพริบช้า ๆ กับสายตาสองคู่ของต้นแล้วก็ผู้หญิงของต้น

ริมฝีปากเล็กผละออกจากชายหนุ่ม พร้อมกับหันกลับไปมองที่ต้น ก่อนที่จะเอ่ยประโยคต่อมา

“กูลืมของที่มันไม่จำเป็นไปแล้ว...”

เธอพูดจบ ก็พยายามขยับออกจากชายหนุ่มเบา ๆ แล้วเดินผ่านหน้าต้นไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองอีก เธอเดินหายเข้าห้องน้ำหญิงไปเลย

ชายหนุ่มที่ถูกร่างเล็กจูบเมื่อครู่ยืนนิ่ง เหมือนกับคนที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว พร้อมกับเหยียดยิ้มบาง ๆ มุมปากขึ้นเล็กน้อย

“เลิกยุ่งกับเธอซะ” ต้นเอ่ยขึ้นเสียงดัง เดินตรงเข้ามาหาชายหนุ่มทันที

“เป็นใครมาสั่งกู”

“กูเป็นแฟนปิ่น” ต้นเอ่ยตอบทันควัน โดยที่เขาลืมคิดไปว่าผู้หญิงของเขาอีกคนก็ยืนอยู่ตรงนี้ด้วย

“หึ..” เขาหัวเราะในลำคอ ใบหน้าคมเผยรอยยิ้มเล็กน้อย “ไม่ใช่พ่อใช่แม่ อย่าเสือกมาสั่งกู!”

เขาพูดจบก็หันหลังให้กับต้นทันที แล้วเขาก็เดินออกไปจากตรงนี้ ทิ้งให้ต้นยืนทะเลาะอยู่กับผู้หญิงต้นอย่างเพียงลำพัง