All Chapters of แสนหลง: Chapter 21 - Chapter 30

แสนหลงกวาดตามองสนามหญ้าสีเขียวที่กว้างขวางด้วยดวงตาเป็นประกาย สุดสายตามีลำธารขนาดใหญ่และสายน้ำใสสะอาดไหลเอื่อย ๆ ชวนให้อยากลงไปดำผุดดำว่าย ยักษิณีสาวรู้สึกว่าตัวเองอยากจะลงไปวิ่งบนพื้นหญ้าเพื่อเป็นการยืดเส้นยืดสาย เพราะต้องนอนคุดคู้อยู่ในห้องแคบ ๆ มาตลอดทั้งสัปดาห์แล้ว‘นาย! ฉันอยากลงไปวิ่งเล่น ๆ นายรีบปล่อยฉันลงเร็ว ๆ สิ’ร่างเล็กสีขาวในอ้อมแขนเริ่มดิ้นขลุกขลัก แต่เหมือนจะเปล่าประโยชน์เพราะอีกฝ่ายไม่มีท่าทีว่าจะสนใจเธอสักนิด‘อุ้มนาน ๆ ไม่หนักเหรอ? ปล่อยฉันลงเถอะน่า’คราวนี้เหมือนจะได้ผล เมื่อดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองเธอไม่วางตา“เลิกดิ้นได้แล้ว ตกลงไปเดี๋ยวก็เจ็บตัวอีกหรอก...แผลเดิมก็ยังไม่หายเลย หยุดซนสักสองสามวันมันจะเป็นไรไป?”พูดจบก็อุ้มเธอกลับเข้าบ้านแล้วปิดประตูกระจกใสทันที แสนหลงแยกเขี้ยวใส่คนที่อุ้มตัวเองอยู่ด้วยความขัดใจ นี่ถ้าแขนไม่สั้นจนเหลือคืบเดียวเธอจะข่วนหน้าหล่อ ๆ ให้เลือดซิบเชียว!‘หน๊อยยยย! ไอ้เจ้าหมอนี่...’“ผมชื่อข้ามสมุทร...เรียกว่า ‘คราม’ ก็ได้”‘หือ?’ยักษิณีสาวรู้สึกมึนงงเล็กน้อยกับบทสนทนาที่เปิดประเด็นขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยข้ามสมุทรวางลูกเสือขาวลงบนโต๊ะอาห

‘ถึงเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน’[1]ยักษิณีสาวจำได้ว่าเคยอ่านเจอกลอนบทนี้จากหนังสือเล่มไหนสักเล่มของพวกมนุษย์ ตอนนั้นเธอคิดว่ามันเชื่อถือไม่ค่อยได้เท่าไร? เพราะถ้าเทียบกับเถาวัลย์พิษในป่าวงกตของโลกบรรพกาลแล้ว...เถาวัลย์ที่มีขาวิ่งตามเราเพื่อจะจับกินได้นั้น น่ากลัวกว่ากันเยอะ!แต่พอตัวเองต้องมาตกอยู่ในสภาพลูกหนี้ของมนุษย์ แสนหลงก็เริ่มไม่แน่ใจว่าระหว่างการวิ่งหนีเถาวัลย์พิษในป่าวงกต กับการอยู่กับมนุษย์เข้าใจยากแบบข้ามสมุทร...อันไหนมันน่ากลัวกว่ากัน?“เฌอแตม...มานี่สิ” เสียงทุ้มเจือรอยขันเอ่ยเรียกเบา ๆ มองดูร่างเล็กสีขาวที่เอาแต่นอนขดตัวอยู่ใต้ชั้นวางหนังสือตลอดทั้งช่วงบ่าย เห็นไม่ยอมขยับเลยขยายความสั้น ๆ “ไปกินข้าวกัน”ใบหูของเสือขาวตัวน้อยขยับดุกดิก แต่กลับไม่ยอมขยับตัวสักนิด“สเต๊กเนื้อเกรดพรีเมียมเชียวนะ”คราวนี้เหมือนจะได้ผล ร่างเล็ก ๆ สีขาวขยับตัวหยุกหยิกแล้วค่อยลุกขึ้นนั่ง ครู่เดียวก็ได้ยินเสียงถอนใจเบา ๆ แล้วเจ้าเสือขาวตัวน้อยก็ยอมโผล่หน้าออกมาจากใต้ชั้นวางหนังสือมือหนาช้อนอุ้มร่างเล็กน่ารักขึ้นมาวางไว้บนตัก ก่อนจะหัวเราะออกมาเมื่อเห็นดวงตาสีดำอมม

แสนหลงเพิ่งรู้ว่าบ้านของข้ามสมุทรเป็นบ้านท้ายไร่ก็หลังจากที่อยู่มาแล้วเกือบอาทิตย์ ส่วนที่รู้ก็เป็นเพราะบังเอิญได้ยินเขาโทร.คุยกับผู้จัดการไร่ไงละ ถึงรู้ว่าชายหนุ่มเป็นเจ้าของไร่ที่ชื่อว่า...ไร่ฟ้าครามและยักษิณีสาวก็ยังได้ยินเสียงนินทาต่าง ๆ ที่ลอยมาตามสายลมด้วยว่า ‘พ่อเลี้ยงคราม’ เป็นคนที่หวงความเป็นส่วนตัวมาก! มากขนาดที่ไม่ยอมให้ใครเข้ามาในบ้านหลังนี้ก่อนได้รับอนุญาต ขนาดแม่บ้านที่เข้ามาทำความสะอาดอยู่ทุกอาทิตย์ก็ยังต้องแจ้งล่วงหน้าทุกครั้ง และห้ามอยู่เกินเวลาที่กำหนดไว้อีกด้วย!น่าจะเพราะเหตุนี้ เธอถึงไม่เคยเจอใครเลยนอกจากข้ามสมุทร?เสือขาวตัวน้อยพยักหน้าหงึกหงักให้กับความคิดของตัวเอง ก่อนจะเริ่มบิดขี้เกียจไปมาอยู่บนโซฟาตัวกว้างที่กลางบ้านอย่างถือสิทธิ...ก็นะ ช่วงบ่าย ๆ แบบนี้มนุษย์คนเดียวที่เธอรู้จักในบ้านหลังนี้จะหมกตัวอยู่ในห้องทำงานของเขากว่าจะทำงานเสร็จแล้วออกมาก่อกวนเธอได้ ก็น่าจะอีกหลายชั่วโมง‘แอ๊ด...’เสียงประตูห้องทำงานที่ไม่เคยเปิดในช่วงเวลานี้ของทุกวัน ทำให้แสนหลงต้องโผล่หัวขึ้นมาดูด้วยความประหลาดใจข้ามสมุทรเหน็บกระดาษสีขาวม้วนใหญ่ไว้ในวงแขน ส่วนมืออีกข้างก็ถือแฟ้มเอ

บ้านไม้หลังใหญ่ท้ายไร่ฟ้าครามถูกออกแบบให้เป็นเหมือนกระท่อมในเทพนิยายปรัมปรา ที่เบื้องหน้าถูกห่อหุ้มไว้ด้วยสวนส้มและสวนองุ่นขนาดกว้างเกือบร้อยไร่ ส่วนด้านหลังเป็นสวนหย่อมขนาดกว้างพอประมาณที่สุดปลายสายตาสามารถมองเห็นธารน้ำไหลผ่าน...ภายในบ้านถูกตกแต่งเรียบง่ายแต่ให้ความรู้สึกผ่อนคลาย และยังคงมีกลิ่นอายของผู้เป็นเจ้าของผสมอยู่อย่างลงตัว บ้านสองชั้นหลังนี้แบ่งพื้นที่ใช้สอยออกเป็นสัดส่วนชัดเจน ชั้นล่างมีเพียงห้องเดียวคือห้องทำงานของข้ามสมุทร ส่วนชั้นบนมีสองห้อง คือหนึ่งห้องนอนและอีกหนึ่งห้องรับแขก?แสนหลงเคยให้ความสนใจในห้องรับแขกของบ้านหลังนี้อยู่พักหนึ่ง เพราะยักษิณีสาวคิดอย่างมีเหตุผลเอาเองว่า...เธอก็ถือว่าเป็นแขก(?)ของข้ามสมุทรเหมือนกัน ดังนั้นถ้าว่ากันตามตรงแล้วเขาก็ควรจะเปิดห้องให้เธอนอนถึงจะถูก?เหลือบมองเบาะสีฟ้าอ่อนของตัวเองที่วางอยู่บนเตียงนอนของข้ามสมุทรแล้วได้แต่ถอนใจถึงเธอจะเริ่มชินกับการที่ตื่นมาแล้วได้เห็นหน้าหล่อ ๆ ของข้ามสมุทรทุกเช้า แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะยินดีปรีดากับการนอนมองหน้าเขาสักหน่อย? แล้วเธอก็สงสัยอยู่อย่าง...ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงชอบนอนแบบไม่ใส่เสื้อกันล่ะ!

‘ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ เจ้ามนุษย์ไร้มารยาท! ใครอนุญาตให้มาแตะตัวฉัน!?’เสือขาวตัวน้อยดิ้นขลุกขลักด้วยความโมโห ก่อนจะส่งเสียงขู่คำรามทันทีเมื่อไม่สามารถหลุดพ้นพันธนาการ ดวงตาสีดำอมม่วงวาววาบจนเหมือนจะเห็นประกายไฟสะท้อนออกมา“เชี้ย! ดุฉิบหายเลยไอ้คราม...มึงไปเอามาจากไหนวะ?”“เรื่องของกู...” ข้ามสมุทรที่กลับมาพร้อมเครื่องดื่มบอกเสียงเรียบ ก่อนจะคว้าร่างเล็ก ๆ ที่กำลังดิ้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยความเกรี้ยวกราดคืนมาทันที“หวงซะด้วย!”“สรุปมึงมาหากูมีธุระ?”ถามกลับโดยไม่สนใจนัก มือหนายังคงลูบหลังเสือน้อยที่กำลังโมโหจนตัวสั่นเบา ๆ ก่อนจะวางร่างเล็กลงบนตักแล้วกระชับกอดเล็กน้อยเหมือนปลอบใจ จนได้ยินเสียงผ่อนลมหายใจเบา ๆ ของเจ้าตัวเล็กค่อยยกยิ้ม“กูจะชวนมึงไปประกวดงานออกแบ…”“ขอผ่าน” ยังไม่ทันจบประโยคน้ำเสียงราบเรียบก็ตอบปัดทันที“ไม่ลองคิดดูก่อน งานนี้งานใหญ่นะเว้ย...มีทั้งออกแบบ ประกวดภาพวาด ภาพถ่าย มาครบจบในงานเดียวเลยนะ”ผู้มาเยือนอธิบายร่ายยาวเหมือนนกแก้วถูกฝึกมา“...ไว้จะคิดดูอีกที”“พูดแล้วก็คิดจริง ๆ นะมึง ไม่ใช่ตอบปัดกูเหมือนทุกทีเวลาชวนไปไหนแล้วไม่อยากไป”“อืม ไว้จะคิดดู”ข้ามสมุทรตอบกลั