การพบกันอีกครั้ง 21

แสงแดดส่องผ่านช่องว่างของม่านสีอ่อนที่ถูกเปิดแง้มไว้ ส่งผลให้ยักษิณีสาวที่ครึ่งหลับครึ่งตื่นมาตลอดทั้งอาทิตย์บิดขี้เกียจไปมา  

ตอนนี้บาดแผลขนาดใหญ่ที่กลางหลังเหมือนจะปิดสนิทแล้ว เพราะเธอรู้สึกคันยุบยิบเหมือนเวลาที่แผลกำลังตกสะเก็ด ดวงตากลมโตกวาดมองห้องนอนกว้างที่เริ่มชินตาเพื่อหาอะไรบางอย่าง?

อืม...ก็หาหมีกริซลีตัวใหญ่ที่เห็นแค่เงาตะคุ่ม ๆ มาทั้งสัปดาห์นั่นละ

อ้าปากหาวฟอดใหญ่ก่อนจะกระพริบตาปริบ ๆ เมื่อรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกไปจากปกติ แสนหลงเหลือบมองพู่หางฟูฟ่องสีขาวสะอาดตาของตัวเองแล้วอ้าปากค้าง...

เดี๋ยวนะ! นี่เธออยู่ในร่างจำแลงเสือขาวเหรอ?!

ตลอดหลายพันปีที่ผ่านมานั้น มนุษย์มีความเข้าใจผิดไปมหาศาลเกี่ยวกับขนาดตัวของยักษ์ เพราะในความเป็นจริงแล้วยักษ์ก็มีขนาดตัวเท่า ๆ กับมนุษย์นั่นละ แต่พิเศษกว่าตรงที่มีร่างจำแลงขนาดสูงเท่าภูเขา ซึ่งเมื่อเวลาผ่านไปก็ย่อมต้องมีวิวัฒนาการในการใช้ร่างจำแลง และมันคือร่างจำแลงในรูปแบบของสัตว์!

แม้จะพูดว่าแปลงเป็นสัตว์ได้ แต่ก็เลือกได้แค่อย่างเดียวเท่านั้น…

สำหรับยักษ์ที่มีเวทมนตร์แกร่งกล้ามาก ๆ ก็จะสามารถแปลงเป็นสัตว์ประเภทนั้น ๆ ได้อย่างคล่องแคล่ว พร้อมทั้งมีรูปลักษณ์งดงามและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน

แล้วทำไม? เธอถึงอยู่ในร่างของลูกเสือขาวกันเล่า!

แสนหลงประคองร่างสีขาวฟูฟ่องเหมือนตุ๊กตาตัวเล็กน่ารักไปยังกระจกตรงมุมห้อง แล้วก็ต้องซวนเซจนล้มแผละลงกับพื้นห้องด้วยความสะเทือนอกสะเทือนใจเป็นที่สุด...แต่ก่อนแปลงร่างได้ครึ่ง ๆ กลาง ๆ ก็ว่าแย่แล้ว แต่นี่คืออะไร! พัฒนาการถดถอยเหรอ!? เธอถึงกลายร่างเป็นลูกเสือขาวที่ยังไม่หย่านมแบบนี้!

‘...แอ๊ด!’

เสียงเปิดประตูทำให้ใบหูเล็ก ๆ ของเสือขาวแสนสวยเริ่มขยับดุกดิก แสนหลงที่ยังนอนหมดอาลัยในสภาพของตัวเองอยู่บนพื้นไม่ได้ขยับลุกขึ้นนั่ง ทำเพียงแค่เงยหน้ามองเท้าของคนที่กำลังเดินเข้ามาหา

“ยังไม่ทันหายดีเลยนะ ทำไมออกลายว่าจะดื้อซะแล้วละ?”

เสียงนั้นบ่นอย่างคนหนักอกหนักใจ ก่อนมือทั้งสองข้างจะช้อนอุ้มสิ่งมีชีวิตสีขาวที่นอนแผ่อยู่บนพื้นประหนึ่งตัวเองเป็นพรมขนสัตว์ขึ้นมา

‘อย่ามายุ่งกับฉัน นายเป็นมนุษย์จะไปเข้าใจอะไรได้!’

“ฮึฮึ...”

เสียงหัวเราะที่เล็ดรอดออกมาจากมนุษย์แปลกหน้าทำให้ยักษิณีสาวในคราบเสือน้อยรู้สึกขุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก จนต้องตวัดสายตาขึ้นไปมองหน้าทันที

วินาทีที่สบตากัน แสนหลงรู้สึกเหมือนตัวเองเคยเจอผู้ชายคนนี้ที่ไหนสักแห่ง แต่กลับคิดไม่ออกว่าเคยเจอกันที่ไหน?

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มรับกับคิ้วหนาได้รูป จมูกโด่งเป็นสันเข้าคู่กับริมฝีปากหนาที่เหมือนจะอมยิ้มนิด ๆ ยามมองดูเธอมันชวนให้รู้สึกคันยุบยิบ

สรุปว่า...

ใบหน้าของ ‘เจ้าหมีกริซลี’ นั้น หล่อเหลามากทีเดียว!

ดวงตาสีดำขลับมองจ้องคนที่อุ้มตัวเองไว้แนบอกอย่างใช้ความคิด หัวเล็ก ๆ ของเสือขาวเอียงเล็กน้อยพร้อมกับใบหูน่ารักที่เริ่มขยับดุกดิก จมูกสีดำสนิทเริ่มดมกลิ่นฟุดฟิด พอได้กลิ่นหอมสะอาดจากตัวของมนุษย์แปลกหน้า หางสีขาวฟูฟ่องก็ปัดป่ายไปมาราวกับต้องการฟ้องว่าเจ้าตัวชื่นชอบกลิ่นนี้มากแค่ไหน?

‘หล่อด้วย ตัวก็ห๊อมหอม...ดีจัง!’

แสนหลงไม่ค่อยแน่ใจว่าเธอคิดไปเองหรือเปล่า แต่เหมือนว่าเจ้าหมี กริซลีของเธอจะตัวสั่นนิดหน่อย พอเงยหน้ามองแล้วเห็นเขาหัวเราะออกมาเบา ๆ ก็ต้องขมวดคิ้วงุนงง...เจ้าหมอนี่กำลังขำอะไรอยู่นะ?

“ดูเหมือนจะอารมณ์ดีแล้วสินะ อยากออกไปสูดอากาศข้างนอกไหม?”

คำถามของหมีกริซลีช่วยให้แสนหลงละความสนใจจากข้อสงสัยได้เร็วขึ้นกว่าปกติหลายเท่า โดยเฉพาะเมื่อมือหนาของคนพูดกำลังลูบหัวเธอเบา ๆ

‘ไป ๆ’

แขนแข็งแรงกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพาเจ้าเสือขาวตัวเล็กออกไปเดินสำรวจรอบบ้านในทันที