แสนหลง のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

แสนหลงคิดว่าช่วงนี้ตัวเองมีความอยากรู้อยากเห็นแบบผู้ใหญ่เพิ่มขึ้นนิดหน่อย แต่อันที่จริงเธอก็อายุสามสิบแล้วนะ จะมีความสนอกสนใจที่เปลี่ยนไปจากแต่ก่อนบ้างนิดหน่อยก็คงไม่แปลกอะไร?...อืม ถึงแม้ว่าถ้าเทียบกับมนุษย์เธอน่าจะอยู่ในช่วงอายุยี่สิบถึงยี่สิบห้าปีก็เถอะแต่สำหรับพวกมนุษย์...ยี่สิบบวกขึ้นไปก็นับว่าโตมากแล้วนี่นะ!ยักษิณีสาวในคราบเสือน้อยที่กำลังนอนแผ่พุงอยู่บนพื้นกระเบื้องเหลือบมองประตูห้องน้ำที่ถูกเปิดทิ้งไว้เล็กน้อย ใบหูเล็ก ๆ ขยับดุกดิกเมื่อได้ยินเสียงถอดเสื้อของคนในห้องน้ำ ก่อนร่างเล็กสีขาวจะคลานกระดึ๊บ ๆ เข้าไปใกล้อีกนิดพอได้ยินเสียงรูดเข็มขัดออกจากเอวกางเกงยีนเสือขาวตัวน้อยก็กระหยิ่มยิ้มย่องทั้งที่ยังนอนแผ่อยู่บนพื้น ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงฉายประกายแวววาวเวลาอยากรู้อยากเห็น เหล่มองอีกรอบ ก่อนจะกลิ้งหลุน ๆ ไปหยุดอยู่หน้าประตูห้องน้ำ‘เห็นเปิดประตูอาบน้ำทุกวัน...จริง ๆ ก็อยากให้แอบดูหรือเปล่า?’แสนหลงร้องถามในใจอย่างคึกคัก นึกสนุกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกที่จะได้เห็นอะไรหลาย ๆ อย่างที่ยังไม่เคยเห็นอืม หมายถึงสีหน้าตกอกตกใจของข้ามสมุทรนะ! อย่าคิดลึก!ร่างเล็กสีขาวนอนหงายท้องอยู่หน้าปร

แสนหลงมาคิดได้ว่าที่ข้ามสมุทรมีท่าทีหมางเมินใส่ตัวเองอยู่เกือบครึ่งค่อนวัน ต้องเป็นเพราะว่าเธอไปขอแบบร่างของเขามาแบบฟรี ๆ โดยไม่ยอมจ่ายค่าเหนื่อยแน่ ๆ ยักษิณีสาวพยักหน้าหงึกหงักให้กับตัวเองหลังจากดูสารคดีเกี่ยวกับการสร้างบ้านของทีวีช่องหนึ่งจบลงก็แล้วเธอจะไปรู้ได้ไงล่ะ? ว่าค่าออกแบบบ้านมันจะแพงขนาดนั้น!เสือขาวตัวน้อยเบ้หน้าเมื่อนึกถึงตัวเลขเกือบหกหลักที่เป็นค่าตอบแทนของพวกนักออกแบบเก่ง ๆ แล้วก็ได้แต่ถอนอกถอนใจที่ตัวเองเป็นเพียงนางยักษ์ไส้แห้งผู้ไม่มีเงินติดตัวสักบาท...อย่าว่าแต่เงินติดตัวเลย ทุกวันนี้ที่ติดหนี้อยู่ก็ยังไม่ได้ใช้คืน!ยักษิณีสาวเหลือบมองเจ้าหนี้ที่กำลังทำกับข้าวอยู่ในครัวแล้วรู้สึกผิดขึ้นมาจับใจ ถึงข้ามสมุทรจะเลิกเป็นสถาปนิกไปแล้ว แต่งานของอดีตสถาปนิกมือหนึ่งแบบเขาต้องแพงระยับแน่ ๆ แล้วเธอก็ดันไปขอเอาง่าย ๆ เหมือนมันมีค่ามีราคาแค่บาทสองบาท?การกระทำเมื่อช่วงบ่าย ต้องเป็นการทำร้ายจิตใจเขามากแน่ ๆเสือขาวตัวน้อยรู้สึกสลดจนหูลู่หางตกไปหมด รู้สึกผิดถึงขนาดที่ว่าจานสเต๊กวางลงตรงหน้าก็ยังไม่ค่อยจะอยากอาหาร กินไปได้แค่สองจานก็เดินสะบัดหางกลับไปนอนหมอบอยู่บนโซฟาด้วยท่าทาง

ม่านพลังงานบริสุทธิ์จากหนึ่งในเผ่าพันธุ์แห่งจิตวิญญาณที่สาบสูญ!?คลื่นความมืดไร้รูปร่างพยายามกระแทกบอลแก้วที่แข็งแรงทนทานด้วยความลนลาน ก่อนจะผงะถอยหลังเมื่อเห็นว่ายักษาผู้งดงามเดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าแล้ว“เอาตัวมันกลับไป! ฉันอยากรู้ว่ามันคือตัวอะไร?” ผู้พิทักษ์ประตูกาลเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะเก็บกรงเล็บที่บังเอิญปล่อยออกมาเพราะความหงุดหงิดเมื่อครู่ให้กลับเป็นเหมือนเดิม ดวงตาสีทองสวยงามค่อยเปลี่ยนกลับคืนเป็นสีดำอมทองอย่างช้า ๆ “…และที่อยากรู้กว่า คือใครส่งมันมา!”แสนดีกวาดตามองสภาพแวดล้อมรอบกายพลางถอนใจเฮือกใหญ่ ไม่คิดเลยว่าการไล่ตามเงาทะมึนที่ลักตัวเด็กมนุษย์มาจากหมู่บ้านเล็ก ๆ กลางป่า จะลากยาวมาจนถึงป่าลึกของอีกประเทศหนึ่งแบบนี้“ส่งหน่วยลาดตะเวนไปตามหาเด็กมนุษย์ที่ถูกจับมาด้วยละ เจ้าก้อนดำทะมึนนี่คงโยนทิ้งไว้ที่ไหนสักแห่งตามทางที่โดนพวกเราไล่ตามมา”เธอสั่งเรียบ ๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนโขดหินใหญ่แล้วมองจ้องคลื่นความมืดที่ตัวเองขังไว้ในบอลแก้วอย่างใช้ความคิด เห็นมันเริ่มจับตัวเป็นกลุ่มก้อนแล้วพยายามกระแทกเกราะแก้วให้แตกด้วยท่าทีลนลาน ก็ตัดสินใจร่ายมนตร์ออกมาเบา ๆ เพื่อบีบขนาดของบอลแก้วให้เ

ผืนหญ้าเขียวขจีถูกอาบย้อมไปด้วยเลือดสีแดงฉาน กลิ่นคาวคละคลุ้งและปริมาณเลือดมหาศาลกำลังไหลทะลักออกมาจากบาดแผลฉกรรจ์บนอกข้างซ้ายของข้ามสมุทร กริชเงินปลายแหลมที่ถูกปักลงไปในหัวใจกำลังดูดกลืนเลือดในกายของชายหนุ่มราวกับมีชีวิต...“ไม่นะ!”แสนหลงสะดุ้งตื่นขึ้นในความมืดมิด สั่นผวาจนต้องยกมือกุมอกข้างซ้ายของตัวเองไว้แน่น ดวงตาสีดำอมม่วงกวาดมองรอบห้องเหมือนต้องการย้ำเตือนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงแค่ภาพฝันเท่านั้น“ฝันร้าย?”เสียงบ่นพึมพำเหมือนถามและแรงกอดกระชับที่เอวบางทำให้ยักษิณีสาวต้องถอนใจคล้ายโล่งอก เบาใจปนอ่อนใจนิด ๆ ที่ข้ามสมุทรขี้เซาจนไม่ทันสังเกตว่าเธออยู่ในร่างของหญิงสาวไม่ใช่เสือขาว? แถมยังกอดเสียแน่นราวกับกลัวหายเหมือนเด็กติดตุ๊กตาหมีอีกต่างหาก“ฝันว่าอะไรเหรอ...”น้ำเสียงงัวเงียถามซ้ำอีกครั้ง“ไม่มีอะไรหรอก มันก็แค่ความฝัน”ตอบออกไปแบบนั้นก่อนจะทิ้งตัวลงนอนซุกแผงอกกว้างที่แสนอบอุ่นและคุ้นเคย อดไม่ได้ที่จะกอดก่ายร่างหนาของคนข้างกายเอาไว้ให้แน่นกว่าที่ผ่านมา...อากาศขมุกขมัวในยามเช้าทำให้บรรยากาศรอบกายไม่สดใสเหมือนทุกวัน แสนหลงนั่งมองจานสเต๊กของตัวเองสลับกับใบหน้าหล่อเหลาของคนที่ก

เร็วเท่าความคิด! ร่างเล็ก ๆ สีขาวกระโจนเข้าใส่ร่างสูงของแดนที่กำลังเปิดประตูบ้านทันที! หนึ่งมนุษย์หนึ่งเสือขาวกลิ้งออกไปนอกตัวบ้าน กรงเล็บคมกริบตะปบลงที่ลำคอของแดน...และถึงจะไม่ได้ฝังกรงเล็บลงไป แต่ก็คมพอจะเรียกเลือดสีแดงฉานให้ไหลอาบลำคอของอีกฝ่ายได้ง่าย ๆ‘แกเป็นใคร!?’นางยักษาเอ่ยถามเสียงเย็น ดวงตาสีดำอมม่วงยามสะท้อนแสงกลับเห็นเป็นสีแดงเพลิงซ่อนอยู่ภายใน“ฮึฮึ...ถามเหมือนพี่สาวของเจ้าเลยนะ”เสียงนั้นตอบกลับอย่างใจเย็นจนน่าขนลุก‘บอกมา ก่อนที่ฉันจะฆ่าแก!’“เปล่าประโยชน์...ข้าเพียงแค่สิงร่างของเจ้ามนุษย์คนนี้เท่านั้น”แสนหลงแยกเขี้ยวด้วยความขัดใจ แต่ยังไม่ทันได้ใช้ความคิดว่าจะจัดการกับมนุษย์ที่ถูก ‘สิงสู่’ ยังไง เสียงของข้ามสมุทรก็กระชากความระแวงของยักษิณีสาวให้จมดิ่งลงในหุบเหวของความหวาดหวั่นในทันที“เฌอแตมปล่อยไอ้แดนก่อน...”‘นายคราม ห้ามออกมาจากบ้านนะ!’แล้วก็รู้ว่าตัวเองทำพลาดครั้งใหญ่ที่ละสายตาจากศัตรูตรงหน้า!วินาทีเดียวที่หันกลับไปมอง เชือกสีทองเส้นหนาก็รัดเข้ากับลำคอเล็ก ๆ ของเสือขาวทันที! ร่างเล็กสีขาวล้มกลิ้งลงไปกับพื้นหญ้าเพราะความร้อนของเชือกเส้นนั้น...นี่มัน บ่วงดักขโมย!