แขกผู้มาเยือน 28

บ้านไม้หลังใหญ่ท้ายไร่ฟ้าครามถูกออกแบบให้เป็นเหมือนกระท่อมในเทพนิยายปรัมปรา ที่เบื้องหน้าถูกห่อหุ้มไว้ด้วยสวนส้มและสวนองุ่นขนาดกว้างเกือบร้อยไร่ ส่วนด้านหลังเป็นสวนหย่อมขนาดกว้างพอประมาณที่สุดปลายสายตาสามารถมองเห็นธารน้ำไหลผ่าน...

ภายในบ้านถูกตกแต่งเรียบง่ายแต่ให้ความรู้สึกผ่อนคลาย และยังคงมีกลิ่นอายของผู้เป็นเจ้าของผสมอยู่อย่างลงตัว บ้านสองชั้นหลังนี้แบ่งพื้นที่ใช้สอยออกเป็นสัดส่วนชัดเจน ชั้นล่างมีเพียงห้องเดียวคือห้องทำงานของข้ามสมุทร ส่วนชั้นบนมีสองห้อง คือหนึ่งห้องนอนและอีกหนึ่งห้องรับแขก?

แสนหลงเคยให้ความสนใจในห้องรับแขกของบ้านหลังนี้อยู่พักหนึ่ง เพราะยักษิณีสาวคิดอย่างมีเหตุผลเอาเองว่า...เธอก็ถือว่าเป็นแขก(?)ของข้ามสมุทรเหมือนกัน ดังนั้นถ้าว่ากันตามตรงแล้วเขาก็ควรจะเปิดห้องให้เธอนอนถึงจะถูก?

เหลือบมองเบาะสีฟ้าอ่อนของตัวเองที่วางอยู่บนเตียงนอนของข้ามสมุทรแล้วได้แต่ถอนใจ

ถึงเธอจะเริ่มชินกับการที่ตื่นมาแล้วได้เห็นหน้าหล่อ ๆ ของข้ามสมุทรทุกเช้า แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะยินดีปรีดากับการนอนมองหน้าเขาสักหน่อย? แล้วเธอก็สงสัยอยู่อย่าง...ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงชอบนอนแบบไม่ใส่เสื้อกันล่ะ!?

เขาคิดว่าเธอเป็นแม่พระเหรอ? ช่างเป็นผู้ชายที่ไม่ระวังตัวบ้างเลย!

ร่างเล็กสีขาวที่นอนขดตัวอยู่บนเบาะเหลือบมองแผงอกเปลือยเปล่าที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมาจนแอบเห็นหัวนมสีชมพูแว็บ ๆ แล้วถอนใจอีกหน

โอ๊ย ทำไมถึงเป็นผู้ชายไม่รู้จักรักนวลสงวนตัวแบบนี้นะ!

เสือขาวตัวน้อยแยกเขี้ยวเล็ก ๆ ออกมาให้เห็น ก่อนจะลุกไปคาบชายผ้าห่มด้านหนึ่งแล้วดึงกลับขึ้นมาห่มให้คนที่ยังนอนหลับอยู่แบบไม่เต็มใจนัก พอทำเสร็จก็ตั้งใจว่าจะกลับไปนอนผึ่งพุงกับแอร์เย็น ๆ บนเบาะนุ่มนิ่มของตัวเองสักหน่อย แต่เดินมาได้แค่ก้าวเดียว เสียงขยับตัวของข้ามสมุทรและชายผ้าห่มที่กระเด็นกระดอนมาคลุมตัวเธอจนแทบมิดก็ทำให้ยักษิณีสาวชักเริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมานิด ๆ

‘ทำไมวันนี้ถึงนอนดิ้นนักนะ! นายคิดว่าฉันสนุกกับการตามห่มผ้าให้นายมากนักหรือไงฮะ?’

ยักษิณีสาวในคราบเสือน้อยบ่นเสียงขุ่นอย่างขัดอกขัดใจยิ่ง ยังคงพยายามตะกายหาทางออกจากผ้าห่มผืนหนา แต่มุดไปมุดมาไม่รู้ทำไมถึงมาโผล่อยู่ตรงหน้าข้ามสมุทรที่กำลังหลับได้!?

ฮือออ! คราวนี้เหมือนจะใกล้เกินไปแล้ว!

แสนหลงผงะถอยหลังเมื่อจมูกเล็ก ๆ ของเธอชนเข้ากับริมฝีปากของข้ามสมุทร แต่คงเพราะเตียงนอนมันนุ่มเกินไป ร่างเล็กของเสือขาวตัวน้อยจึงหงายหลังล้มกลิ้งไปไม่เป็นท่า...บ้าเอ๊ย!

กำลังพยายามจะลุกขึ้นนั่งด้วยความทุลักทุเล วงแขนแกร่งก็กวาดรวบร่างเล็กสีขาวและผ้าห่มผืนหนาเข้าไปหาตัวเองซะก่อน!

“อ้อนแต่เช้าเลยนะ” เสียงทุ้มบ่นงึมงำไปกับก้อนผ้าห่มที่มีเสือขาวตัวน้อยติดอยู่ในนั้นด้วย ก่อนจะกระชับกอดอีกนิด “...อยากนอนด้วยกันทำไมไม่บอกแต่แรกล่ะ”

‘ไม่ใช่โว้ย! ฉันแค่ติดอยู่ในผ้าห่มแล้วออกไม่ได้ต่างหากเล่า!?’

เสือขาวตัวน้อยดิ้นขลุกขลักจนหลุดออกมาจากผ้าห่มจนได้ ก่อนจะมองค้อนคนที่นอนเอกเขนกท้าวค้างมองตัวเองไปหนึ่งที ข้อหาที่เขาเอาแต่หัวเราะชอบใจที่เห็นเธอดิ้นรนหาทางออกจากผ้าห่มอยู่นานสองนาน

‘นายคราม! นายนี่มัน...’

“อรุณสวัสดิ์นะ...เฌอแตม”

‘...’