แสนหลง のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

‘บ้าจริง!’แสนหลงสบถเสียงขุ่น ก่อนจะออกวิ่งด้วยความเร็วสูงสุดจนดูเหมือนมีลูกไฟสีขาวพุ่งผ่านสวนส้มไปในความมืดดวงตาสีดำอมม่วงกวาดหาใครบางคนที่ทำให้เธอรู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาจับใจด้วยความรวดเร็ว ครู่เดียวก็เจอข้ามสมุทรที่กำลังนั่งรอเธออยู่หลังกระบะรถยนต์ แสนหลงถอนใจคล้ายโล่งอกเมื่อเห็นว่าคนที่เป็นห่วงยังปลอดภัยดีแต่แล้วในความมืดมิด แสนหลงกลับมองเห็นสัตว์เลื้อยคลานตัวใหญ่ที่นอนขดตัวอยู่ใต้เท้าของเขา และในทันทีที่ข้ามสมุทรขยับตัว! มันก็ยกหัวขึ้นแล้วแผ่แม่เบี้ยออกมาอย่างเกรี้ยวกราด!‘ไม่นะ…’เร็วเท่าความคิด! ร่างเล็กสีขาวก็พุ่งเข้าใส่สัตว์เลื้อยคลานตัวนั้นทันที! งูจงอางความยาวเกินสามเมตรล้มไถลกลิ้งไปไกล ตวัดสายตามองผู้ขัดขวางอย่างขุ่นเคือง มันชูคอขึ้นอีกครั้งพร้อมกับแผ่แม่เบี้ยข่มขวัญเพราะขนาดตัวที่ใหญ่กว่าลูกเสือขาวหลายเท่า‘ไปซะ! แกยังไม่ได้ทำร้ายเขา...ฉันจะถือว่าเราไม่เคยบาดหมางกัน!’ยักษิณีสาวในคราบเสือขาวบอกเสียงเย็น พยายามกดความรู้สึกไม่พอใจที่คุกรุ่นอยู่ในอกให้กลับลงไปอย่างยากลำบาก และมันก็ดูจะเปล่าประโยชน์เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมให้ความร่วมมือกับเธอสักนิด“เกิดอะไรขึ้นเฌอแตม!?”เสียงทุ้มเ

แสนหลงจำไม่ค่อยได้แล้วว่าตัวเองฟุบหลับไปตอนไหน? แต่คิดว่าน่าจะเป็นหลังจากที่อาบน้ำเป่าขนเรียบร้อยแล้ว เหมือนจะคลับคล้ายคลับคลาว่ากำลังเคี้ยวสเต๊กอยู่...อืม น่าจะเป็นช่วงนั้นละที่วูบไปโดยปกติแล้วพิษของสัตว์เลื้อยคลานบนโลกมนุษย์ไม่น่าจะมีผลกับยักษ์แบบเธอได้เลยแท้ ๆ แต่คงเพราะตอนนี้เธอยังอยู่ในร่างเสือขาวที่มีขนาดตัวเท่าหมากระเป๋า ร่างเล็กกระจิริดมันจะไปแบกรับปริมาณพิษขนาดนั้นไหวได้ยังไงล่ะ?แถมไอ้งูบ้านั่น! มันก็พ่นพิษใส่เธอแบบกะเอาให้ตายในทันทีเลยนี่นะยักษิณีสาวในคราบเสือน้อยบ่นพึมพำพร้อมก่นด่าเจ้างูวอนตายที่ตายไปแล้วไม่เลิก แค้นหนักจนนึกเสียดายที่ไม่ได้จับมันมาทรมานเล่นก่อนเชือดทิ้ง เธอนี่มัน...ช่างมีเมตตาซะเหลือเกิน! ที่ปล่อยให้มันได้ตายสบาย ๆ แบบไม่ต้องเจ็บปวดอะไรมากมายความรู้สึกร้อนวูบเหมือนนั่งอยู่บนกองเพลิงเพราะพิษของงูจงอางกำลังแล่นไปทั่วร่าง แสนหลงส่งเสียงครางออกมาเบา ๆ รู้สึกปวดร้าวไปทั้งร่าง ทุกครั้งที่ขยับตัวร่างกายก็เหมือนจะแหลกสลายไปด้วย‘ทรมานชะมัด! เกิดมาก็เพิ่งเคยป่วยนี่ละ’พอป่วยไข้สติสตังของแสนหลงก็หล่นหายไปหลายส่วน แต่ก็พอจำได้ว่าตัวเองฝันอะไรที่มันแปลกประหลาดเอา

หลายอย่างเปลี่ยนไปมากตั้งแต่วันที่แสนหลงกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับเจ้างูวอนตายตัวนั้น อย่างแรกที่เปลี่ยนคือเธอสามารถกลับสู่ร่างเดิมได้ทุกเมื่อที่ต้องการ แต่ก็ยังมีปัญหาเล็ก ๆ อยู่อย่าง...นั่นคือถ้าเธอเผลอหลับลึกเมื่อไร? ตื่นขึ้นมาก็มักจะพบว่าตัวเองกลับคืนร่างเดิมทุกทีไป แล้วก็ต้องตกอกตกใจรีบเปลี่ยนร่างกลับเป็นเสือขาวได้แทบทุกเช้าโชคดีที่ข้ามสมุทรขี้เซากว่าแต่ก่อนมาก ไม่อย่างนั้นเธอได้ซวยแน่ ๆ อย่างที่สองที่เหมือนจะเปลี่ยนไปนิดหน่อย คือสายตาที่ข้ามสมุทรใช้มองเธอ มันเหมือนจะมีประกายบางอย่างสะท้อนอยู่ข้างใน? และถึงจะยังไม่ค่อยเข้าใจความหมายของสิ่งที่ส่งผ่านมา...แต่เธอก็ชอบมาก ๆ เวลาที่เขามองมาด้วยสายตาแบบนั้นและอย่างที่สามที่เปลี่ยนไป...อืม ก็เป็นเรื่องของข้ามสมุทรอีกเหมือนกันนั่นละ! อันที่จริงก็ไม่เชิงเปลี่ยนไปนะ แต่ต้องใช้คำว่าเปลี่ยนแปลงไปเป็นความเคยชินเสียมากกว่า...นั่นก็คือ เดี๋ยวนี้ข้ามสมุทรไม่ได้หิ้วพาเธอออกไปนอกบ้านเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว ตัวเขาเองก็ดูจะไม่ค่อยอยากออกไปไหนสักเท่าไร? แต่ถ้าจำเป็นต้องออกไปทำงานจริง ๆ ก็จะกลับมาทำกับข้าวให้เธอกินทุกมื้อไม่เคยขาดออ! จริง ๆ ก็มีเรื่องที่เป

คำอธิบายยาวเหยียดเกี่ยวกับ ‘นายคราม’ ทำให้ยักษิณีตนพี่ต้องหันไปมองแรงน้องสาวตัวแสบแบบนับครั้งไม่ถ้วน นี่ถ้าสายตาเธอคมเท่าใบมีดจริง ๆ ยายน้องสาวตัวแสบที่กระโดดพุ่งชนเครื่องบินจนเกือบร่างแหลกสลายก็คงถูกเธอหั่นเป็นชิ้น ๆ ผ่านทางสายตาไปแล้ว!นี่ขนาดยังไม่นับเรื่องที่เข้าไปคลุกคลีตีโมงกับพวกมนุษย์เลยนะ!ความผิดยาวเหยียดจนเกือบจะพันได้รอบต้นโมกข์ศักดิ์สิทธิ์ของโลกบรรพกาล ทำให้แสนดีต้องถอนใจเฮือกใหญ่“แล้วจะกลับบ้านเลยไหม? ตอนนี้ก็คืนร่างได้แล้วด้วย...คงไม่มีเหตุผลที่จะต้องอาศัยอยู่ที่นี่อีกแล้ว”คำถามของยักษิณีสาวตนพี่ ทำให้แสนหลงรู้สึกเหมือนมีก้อนความอึดอัดแล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ มันทำให้รู้สึกตีบตันไปหมดจนต้องควานหาเสียงตัวเองอยู่นานเกือบนาที“...แต่หลงยังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณของนายครามเลยนะ เขาอุตส่าห์ช่วยหลงไว้ตั้งเยอะ”“เธอก็เพิ่งช่วยชีวิตเขาไปไม่ใช่หรือไง?” คำตอบเชิงถามของแสนดีคมยิ่งกว่ามีด และบาดได้ลึกจนแสนหลงเองก็ยังนึกไม่ถึง“คือ...หลงคิดว่าหลงชอบที่นี่ ถ้าจะอยู่ต่อไปอีกสักพัก...พี่ดีจะว่าไง?”แสนดีเหลือบมองน้องสาวที่เอ่ยถามแบบไม่ค่อยเต็มเสียงนัก แล้วก็ทำได้เพียงถอนใจเฮือกใหญ่ออกมาอ

“ไปไหนมา?”น้ำเสียงเหมือนจะขุ่นในปลายเสียงเอ่ยขึ้นในทันทีที่เสือขาวตัวน้อยก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน ร่างสูงโปร่งที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟากลางห้องนั่งเล่นจนถึงเมื่อครู่วางหนังสือลงแล้ว‘ไปวิ่งเล่นแถวนี่ละ ไม่ได้ไปไหนไกล’ร่างเล็กของเสือขาวตัวน้อยวิ่งปุเลง ๆ ไปหาข้ามสมุทรที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวกว้างทันทีก่อนจะกระโจนขึ้นไปนั่งบนตักแล้วถูไถใบหน้าไปกับแผงอกแกร่งอย่างออดอ้อน เห็นเขาไม่ยอมลูบหัวเหมือนที่ชอบทำประจำก็เอียงคอมองด้วยความไม่เข้าใจ“เมื่อกี้เดินหารอบบ้านก็ไม่เจอ...”พูดแค่นั้นก็หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านต่อ ปล่อยให้เสือน้อยนอนกลิ้งไปมาบนตักต่อไปโดยไม่สนใจสักนิดแสนหลงมองท่าทีเมินเฉยของคนที่ตัวเองนั่งอยู่บนตักคล้ายครุ่นคิด ก่อนจะใช้อุ้งเท้าสีขาวนุ่มนิ่มทั้งสี่ข้างเกาะแขนหนาข้างหนึ่งของข้ามสมุทรไว้ ทำประหนึ่งตัวเองเป็นลูกลิงที่ชอบห้อยโหนโจนทะยาน แล้วตามด้วยการถูไถใบหน้าเล็ก ๆ ไปกับแขนแกร่งอย่างออดอ้อนออเซาะ‘นายคราม...นายจะกล้าเมินฉันจริง ๆ เหรอ?’ยักษิณีสาวผู้มั่นใจในความน่ารักน่าเอ็นดูของตัวเองเอามาก ๆ ร้องถามในใจด้วยน้ำเสียงคึกคักเงียบ ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียกเสือขาวตัวน้