ホーム / แฟนตาซี / แสนหลง / チャプター 11 - チャプター 20

แสนหลง のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

122 チャプター

โลกของมนุษย์11

ตามตำนานเล่าขานถึงการกำเนิดของโลกบรรพกาลไว้ว่า…จิตวิญญาณแห่งธรรมชาติที่รายล้อมหลอมรวมแก่นวิญญาณอันแสนบริสุทธิ์ทั้งเจ็ดกำเนิดเกิดเป็น...โลกบรรพกาลแสนหลงจำไม่ได้ว่าแก่นวิญญาณทั้งเจ็ดที่ใช้สร้างโลกคือเผ่าพันธุ์ไหนบ้าง? เพราะเรียนเรื่องนี้มานานมากแล้วตั้งแต่สมัยอยู่เกรดหนึ่ง แต่ก็ค่อนข้างแน่ใจว่าจะต้องมีพวกแม่มดรวมอยู่ในนั้นด้วยแน่นอน...หรือเปล่านะ?คิ้วสวยได้รูปขมวดขุ่น ก่อนจะส่งเนื้อวากิวลายหินอ่อนสีสวยเข้าปากอีกชิ้น“ไม่อร่อยหรือไง? ทำไมทำหน้านิ่วคิ้วขมวดขนาดนั้น” แสนรักเอ่ยถาม ก่อนคีบเนื้อสเต๊กชิ้นใหญ่ใส่จานเพิ่มให้น้องสาวอีกชิ้น “แต่มื้อนี้ส่งตรงจาก ‘ฮอกไกโด’ เลยนะ”“อร่อย...ว่าแต่ พี่รักพอจะจำได้ไหมว่าแก่นวิญญาณทั้งเจ็ดมีพวก แม่มดด้วยหรือเปล่า?”“ก็ต้องมีอยู่แล้วสิ”ยักษิณีสาวตอบกลับแบบไม่ต้องคิด ประหลาดใจเล็กน้อยที่แสนหลงถามขึ้นมา แต่เพราะคิดว่าคงเกี่ยวกับรายงานที่น้องสาวเพิ่งทำส่งไปเมื่อหลายวันก่อนจึงไม่ได้ให้ความสนใจอะไร“จำง่าย ๆ เลยนะ ว่าพวกที่จัดอยู่ในหมวดหมู่ ‘เผ่าพันธุ์แห่งวิญญาณที่สาบสูญ’ มีต้นตระกูลเป็นผู้สร้างโลกบรรพกาลทั้งสิ้น...และมีแค่เผ่าพันธุ์เดียวที่ไม่รวมอยู
last update最終更新日 : 2026-01-08
続きを読む

โลกของมนุษย์ 12

มือบางหมุนวนเป็นวงกลมตามเข็มนาฬิกาเจ็ดรอบก่อนจะดีดนิ้วเบา ๆ กระเป๋าเป้ใบใหญ่เทียบเท่าทีวีขนาดหกสิบห้านิ้วก็ถูกย่อส่วนลงกลายเป็นกระเป๋าเป้ใบเล็กน่ารักทันที แสนหลงหัวเราะชอบใจกับการใช้มนตร์ง่าย ๆ ของตนเอง ก่อนจะเริ่มหมุนมือทวนเข็มนาฬิกาแล้วดีดนิ้วอีกรอบ...‘เปรี๊ยะ...ปุ้ง!’เสียงระเบิดทำให้แสนดีที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ห้องข้าง ๆ ต้องวิ่งมาดู!“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!?” แสนดีสบถเสียงสูงมองสภาพห้องนอนของน้องสาวที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าและข้าวของกระจายเกลื่อนด้วยความมึนงง พยายามจะปล่อยผ่านเสื้อชั้นในลายเสือดาวที่กำลังหมุนติ้ว ๆ ไปพร้อมกับพัดลมเพดานแต่หางตาก็ดันเหลือบไปเห็นบางอย่าง...ไอ้กางเกงในลายคิตตี้ที่ขึ้นไปห้อยอยู่บนโคมระย้ากลางห้องนอนคืออะไร!?“ลองร่ายมนตร์ลดขนาดสิ่งของอ่ะ แต่หลงจำไม่ได้ว่าตอนร่ายกลับสภาพเดิมมันต้องหมุนมือกี่รอบ” ยักษ์ที่ชอบร่ายมนตร์ผิด ๆ ถูก ๆ ตอบกลับอย่างรื่นรมย์ พยายามมุดออกมาจากผ้าห่มผืนหนาที่ปลิวมาใส่เมื่อครู่“หมุนเท่ากับขาไปนั่นละ” ผู้เป็นพี่บอกพลางถอนใจ ก่อนจะดีดตัวเองเบา ๆ แต่กลับสามารถกระโดดขึ้นไปได้สูงเกือบสามเมตรด้วยท่วงท่าที่งดงาม ปลายนิ้วมือเรียวสวยเขี่ยกางเกงใ
last update最終更新日 : 2026-01-08
続きを読む

โลกของมนุษย์ 13

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา… ร่างบางระหงในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนท่าทางทะมัดทะแมงยืนมองธรณีประตูด้วยความลังเลอยู่มากพอสมควร มือบางกระชับกระเป๋าเป้ใบเล็กกะทัดรัดที่สะพายติดหลังเหมือนเรียกกำลังใจให้ตัวเอง ก่อนจะถอนใจเฮือกใหญ่แล้วก้าวพ้นประตูบ้านในที่สุดหลังจากยืนลังเลอยู่ประมาณสองชั่วโมงเห็นจะได้“จะไปกันได้หรือยังละลูก บ่ายนี้แม่มีนัดกับป้าสุดานะ...ถ้าหนูมัวแต่โยเยอยู่แบบนี้ก็สายกันพอดี”แสนเสน่ห์เอ่ยกับบุตรสาวแกมอ่อนใจ“ค่า ๆ กำลังจะไปแล้วค่า”แสนหลงขานรับเสียงเขียว ก่อนจะกระโดดขึ้นรถด้วยท่าทีขึงขัง พอได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ของพี่สาวและมารดาก็อดมองแรงแกมบ่นไม่ได้“หลงไม่เคยไปโลกมนุษย์ตนเดียวนี่! มันก็ต้องให้เวลาทำใจบ้างสิ”“ก็พี่เห็นเธออวดไปทั่ว ว่าตัวเองสบายกว่าใครเพราะได้ไปผจญภัยบนโลกมนุษย์ คุยฟุ้งเป็นคุ้งเป็นแควว่าตัวเองเก่งอย่างโน้นเก่งอย่างนี้” แสนรักว่ายิ้ม ๆ พลางขับรถไปตามทางที่คดเคี้ยวของภูเขาด้วยความชำนาญ ก่อนจะเลี้ยวเข้าอุโมงค์ยักษ์ที่ตัดผ่านใจกลางภูเขา “บอกว่าตัวเองรู้จักโลกมนุษย์ดีพอ ๆ กับโลกบรรพกาล แต่พอถึงเวลาต้องเดินทาง...ให้ก้าวขาออกจากบ้านยังทำไม่ได้เลย”“เชอะ! ตอนพี่รักก็ร้อ
last update最終更新日 : 2026-01-08
続きを読む

การผจญภัยครั้งใหญ่ 14

สถานีขนส่งมวลชนต่างมิติของโลกบรรพกาลนั้นมีความซับซ้อนมาก เพราะรวมวิธีการเดินทางทุกรูปแบบของมนุษย์ไว้ในสถานที่เดียวกัน แสนหลงผู้เคยมาเป็นครั้งแรกจึงหลงทางหลังเดินวนหาชานชาลารถไฟหมายเลขเจ็ดอยู่เกือบสามสิบนาที...ยักษิณีสาวเงยหน้ามองป้ายทางเข้าลานจอดเรือดำน้ำหมายเลขเจ็ดแล้วขมวดคิ้วขุ่นฉันมาทำอะไรที่นี่? เพลงเก่าของศิลปินคนโปรดจากโลกมนุษย์ลอยผ่านมาในห้วงความคิด ยักษิณีสาวเอียงหัวมอง ‘เรือดำน้ำ’ ขนาดใหญ่ในลานจอดด้านในที่เห็นอยู่ไกลลิบ ๆ แล้วถอนใจเฮือกใหญ่...เรือดำน้ำเนี่ยนะ!?บางทีเธอก็อดสงสัยไม่ได้ ว่าพวกมนุษย์คิดอะไรอยู่?แสนหลงสะบัดไล่คำถามมากมายในหัวทิ้งไป ก่อนจะเดินดุ่ม ๆ ไปอีกทางเพราะหมดความสนใจในวิธีการเดินทางด้วยเรือดำน้ำแล้ว แวะซื้อวอฟเฟิลไส้เนื้อที่ขายตรงหัวมุมทางเดินอยู่สองสามนาทีเพราะสั่งแบบใหญ่พิเศษ“ป้าค่ะ ชานชาลารถไฟหมายเลขเจ็ดไปทางไหนเหรอ?”ถามไปทั้งที่เคี้ยวตุ้ย ๆ อยู่เต็มสองกระพุ้งแก้ม“เลี้ยวซ้ายข้างหน้านะ แล้วพอตรงไปจะเจอสามแยกให้เลี้ยวขวา เสร็จแล้วก็ขึ้นบันไดไปจะอยู่สุดทางเดินด้านซ้าย”“ขอบคุณค่ะ”ยักษิณีสาวยิ้มจนตาหยีกับคำอธิบายนั้น ก่อนจะเริ่มบ่นพึมพำเบา ๆ คล้ายท่อง
last update最終更新日 : 2026-01-08
続きを読む

การผจญภัยครั้งใหญ่ 15

ยักษิณีสาวกระโดดเหยง ๆ มือบางคล้องท่อนแขนแข็งแรงของเพื่อนสนิทไว้ทันทีเหมือนกลัวหาย ก่อนจะยิ้มหวานอย่างประจบประแจงเช่นที่ชอบทำเสมอเวลาต้องการให้พนาช่วยทำการบ้านให้“นึกว่าจะต้องหลงทางอยู่ในขนส่งจนอดตายแล้ว พนาช่วยพาหลงไปส่งที่ชานชาลาหน่อยนะ”“...”“น๊าาาาา ไปส่งหน่อยนะ”“เออ ๆ”พนารับปากพลางถอนใจเฮือกใหญ่กับความใจอ่อนของตนเอง ตอนแรกก็แค่ตั้งใจจะมาแอบดูเฉย ๆ แต่ไม่รู้ทำไม? พอเห็นยายตัวแสบเดินวนจนทั่วอาคารอยู่เกือบชั่วโมงแล้วอดไม่ได้“ส่งก็ส่ง แต่ห้ามบอกใครนะ...ไม่งั้นพนาต้องโดนลุงธิปกกับป้าแสนหักคอจิ้มน้ำพริกแน่!”“ไม่บอกใครหรอกน่า” ยักษิณีสาวรับปากเสียงหวาน ก่อนจะกระชับวงแขนที่คล้องไว้เล็กน้อยแต่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น “รีบไปเร็วสิ! เดี๋ยวหลงจะตกรถนะ”“...”“น๊าาาา พี่พนาสุดหล่อของน้องหลง”ยักษ์หนุ่มหัวเราะเบา ๆ กับท่าทางออดอ้อนของเพื่อนสนิท อดไม่ได้จนต้องยีกระหม่อมเล็กที่แนบลงกับท่อนแขนของตัวเองจนแทบจะสิงอยู่แล้วหนัก ๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว“ยักษ์ขี้ประจบเอ๊ย!”“แต่ก็น่ารักใช่ไหมล๊า”“หลงตัวเอง”“แน่น๊อน!”ระยะทางจากทางแยกไปจนถึงชานชาลารถไฟหมายเลขเจ็ดไกลกว่าที่แสนหลงคิดไว้มาก และถ้า
last update最終更新日 : 2026-01-08
続きを読む

การผจญภัยครั้งใหญ่ 16

การเดินทางโดยรถไฟของแสนหลงถือได้ว่าเป็นวิธีการเข้าออกโลกต่างมิติที่คลาสสิกที่สุด เพราะจัดว่าเป็นการปะปนเข้าไปแบบเนียน ๆ โดยที่พวกมนุษย์ไม่ค่อยสังเกตส่วนวิธีการนั้นก็ง่ายมาก ยกตัวอย่างเช่น รถไฟที่แสนหลงนั่งออกจากโลกบรรพกาลจะมีลักษณะและหมายเลขตรงกับรถไฟในโลกมนุษย์ทุกประการ และเมื่อวิ่งผ่านอุโมงค์หรือช่องแคบในช่วงเวลาเดียวกัน รถไฟของโลกบรรพกาลที่ถูกร่ายมนตร์ไว้ก็จะถูกรวมเข้ากับรถไฟของพวกมนุษย์...และเมื่อถึงจุดหมายปลายทาง เวทมนตร์ที่ร่ายไว้ก็จะสลายหายไปมนุษย์นี่ก็แปลก...ชอบนับจำนวนคนขึ้นรถแต่ไม่เห็นเคยนับจำนวนคนลงรถ?แสนหลงกระโดดลงจากชานชาลารถไฟเมื่อถึงจุดหมายปลายทาง ดวงตาสีดำอมม่วงภายใต้แว่นตาสีชากวาดมองสภาพแวดล้อมแปลกใหม่ และผู้คนมากมายที่เดินขวักไขว่ไปมาด้วยความตื่นเต้นเธอเพิ่งเคยเจอมนุษย์เยอะแยะขนาดนี้เป็นครั้งแรก!ยักษิณีสาวยิ้มกริ่มก่อนจะเดินตามผู้คนส่วนใหญ่ที่เพิ่งลงจากรถเช่นกัน เห็นหลายคนขึ้นไปนั่งบนรถสองแถวสีแดงก็ตั้งใจว่าจะทำตามเขาไปก่อน เหมือนกับสำนวนของพวกมนุษย์ที่ชอบพูดกันว่า...เข้าเมืองตาหลิว ก็ต้องหลิวตาตาม!กระชับกระเป๋าเป้ใบโปรดของตัวเองเล็กน้อย แล้วเดิมแกมวิ่งตามรถส
last update最終更新日 : 2026-01-08
続きを読む

อีกหนึ่งเดือนข้างหน้า...17

เส้นผมดำขลับยาวสยายดุจเรือนไหมรับกับใบหน้าหวานหยด ดวงตากลมโตคู่งามสีดำสนิทยามสะท้อนแสงแดดกลับเห็นประกายม่วงน่าแปลกประหลาด จมูกโด่งรั้นน้อย ๆ ชวนให้รู้สึกน่าเอ็นดูเข้าคู่กับริมฝีปากสีแดงสด ยามฉีกยิ้มจะเห็นฟันขาวและเขี้ยวเสน่ห์เล็ก ๆ ชวนมองผิวสีน้ำผึ้งผุดผ่องเปล่งประกายยามต้องแสง และเมื่อก้าวเดินออกไปร่างบอบบางกลับดูไม่ต่างจากผีเสื้อบินกระพือปีก...นุ่มนวล อ่อนหวาน และงดงาม! งามแต๊งามว่า งามจ่นบ่กึ๊ดว่าจะปะบนโลก! คำปันที่กำลังนั่งสูบยาเส้นม้วนเองอยู่ข้างธารน้ำตก คิดแล้วพยักหน้าหงึกหงักให้กับคำนิยามของตนเอง ดวงตาที่ฝ้ามัวไปตามการเวลาจับจ้องแสนหลงที่กำลังเตะน้ำในลำธารแล้วหัวเราะเสียงใส ผู้สูงวัยก็ค่อยระบายยิ้มกว้างกว่าเก่า“ลุง ๆ มาเล่นน้ำด้วยกันไหม?”เสียงหวานใสตะโกนถามจากโขดหินก้อนใหญ่ที่เจ้าตัวปีนขึ้นไปยืน“เล่นไปเต๊อะ อุ้ยบ่ไขล่นเป๋นละอ่อนน่อย”“...”ยักษิณีสาวเอียงหัวเล็กน้อยเหมือนพยายามจะประมวลผลภาษาแปลก ๆ ของมนุษย์ลุงคำปันที่แรปใส่ตัวเอง ก่อนจะปัดตกไปเพราะคิดว่าถ้าถามซ้ำอีกรอบ มนุษย์ลุงต้องแรปไฟแลบอีกแหง ๆวันนี้แสนหลงไปเที่ยวมาหลายที่มาก ๆ และยักษิณีสาวก็ค่อนข้างจะผิดหวังกับ
last update最終更新日 : 2026-01-08
続きを読む

อีกหนึ่งเดือนข้างหน้า...18

‘ว๊าาาาก โต๊ยแม่ญิง! งูค๊บเปิ้น! ขะใจ๋โวย ๆ!’เสียงแหกปากด้วยความตื่นตระหนกของมนุษย์ลุงคำปันทำเอายักษิณีสาวปั้นหน้าไม่ถูก รีบกระโดดลงจากโขดหินด้วยความรวดเร็วก่อนจะมีมนุษย์มากมายแห่กันมาเพราะเสียงร้องโหวกเหวกของคำปัน“ลุงใจเย็นก่อน...ฉันไม่ได้เป็นไร ๆ มันแค่เลื้อยมารัดแล้วไป ๆ”แสนหลงรีบอธิบายด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะกลายเป็นเรื่องยุ่งไปมากกว่าเดิมเพราะมีเจ้าหน้าที่อุทยานวิ่งหน้าตื่นมาทางเธอและคำปัน“จะอั้นก่อ...”คำปันกวาดตาสำรวจร่างระหงที่เปียกปอนแต่ยังดูแข็งแรงดี ค่อยถอนใจเฮือกใหญ่“เฮ้อ! ซว่างอ๊กซว่างใจ๋”“ไปบอกเจ้าหน้าที่เถอะลุง วิ่งตาลีตาลานกันไปหมดแล้วนั่นนะ”“...”ยักษิณีสาวเหลือบมองเจ้าหน้าที่อุทยานหลายคนที่เข้ามารุมล้อมรอบตัวมนุษย์ลุงคำปันอย่างกับแฟนคลับขอลายเซ็นดาราแล้วค่อยโล่งอก ฉวยกระเป๋าใบเล็กแล้วเดินเข้าไปในป่าทึบกว่าเดิมนิดหน่อยเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่ก็ยังไม่วายเงี่ยหูฟังบทสนทนาของพวกเจ้าหน้าที่อุทยาน...ฟังแล้วเหมือนกำลังพยายามหาทางติดสินบนลุงคำปัน เพื่อให้มาขอเบอร์โทรศัพท์เธอมากกว่าจะเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัย?มนุษย์ก็แบบนี้ละนะ เห็นสวยหน่อยไม่ได้เลย...อยากจะรู้นัก ว่าถ
last update最終更新日 : 2026-01-08
続きを読む

อีกหนึ่งเดือนข้างหน้า...19

สองชั่วโมงต่อมา…‘ข้าวปลาบ่กิ๊นนนนนน นั่งฮิ่นกิ่นแต่เหล้าาาาาขาววววววว!’เสียงร้องของคำปันดังก้องไปทั่วหุบเขา ‘แต๊ง แต๊ง...แต๊ง!’ตามมาด้วยเสียงเคาะที่ไม่เข้าจังหวะของแสนหลงร่างบางระหงที่ปีนขึ้นไปยืนอยู่บนโต๊ะหินอ่อนยังคงสะพายกระเป๋าเป้ไว้กับตัว แสนหลงกระชับสายกระเป๋าแล้วสะบัดหัวไปมาจนน่ากลัวว่าคอจะเคล็ด พร้อมกับโยกตัวเบา ๆ ด้วยท่าเต้นแปลก ๆ ที่ดูไม่ค่อยเข้าจังหวะเท่าไรอืม...ก็เต้นตามมนุษย์ลุงคำปันนั่นละ มือซ้ายถือขวดแก้วมือขวาถือตะเกียบไม้ ก่อนจะเคาะใส่กันจนเกิดเสียงดัง‘แต๊ง แต๊ง...แต๊ง!’‘แต่วแต๊วแต๋วแน่วแน๊วววว บัวลอยยยย เจ้าเพื่อนยากก...’เพลงเปลี่ยนจังหวะตามมนุษย์ลุงคำปันที่กำลังเมาได้ที่ ในขณะที่แสนหลงเองก็กำลังครึ้มอกครึ้มใจไปกับเหล้าขาวขวดที่...เจ็ดหรือแปดหรือเก้า ก็จำไม่ค่อยได้แล้ว‘แต๊ง แต๊ง แต๊ง แต๊งงงง...เพล้งง!’ขวดแก้วแตกละเอียดคามือยักษิณีสาวผู้รับหน้าที่เคาะจังหวะ ดวงตาสีดำอมม่วงเหมือนจะเบลอหน่อย ๆ เหลือบมองศิลปินใหญ่ที่หยุดเรียกหาบัวลอยแล้ว เพราะคงตกใจที่เห็นเธอใช้ตะเกียบตีขวดเหล้าแตก“...”“ฮ่าาาา จ๊ะไปกึ๊ดนัก...แม่ญิงแฮงซ้างแม่นก่อ”คำปันบอกเสียงอ้อแอ้ ก่อนจะย
last update最終更新日 : 2026-01-08
続きを読む

การพบกันอีกครั้ง 20

ในความมืดมิดและกระแสน้ำเชี่ยวกราก แสนหลงรู้สึกว่าตัวเองถูกบังคับให้หลับใหลไปแบบไม่เต็มใจนัก ในห้วงความฝันเธอเห็นตัวเองกำลังลอยเอื่อยไปตามแม่น้ำสายหนึ่ง ถูกกิ่งไม้ครูดจนได้แผลถลอกหลายครั้ง แล้วก็ถูกท่อนซุงที่ลอยมากับน้ำฟาดเอาจนหัวปูดหัวโนอีกหลายหนบางช่วงบางตอนของความฝันอันแสนยาวนานนั้น เธอคิดว่าตัวเองถูกวังน้ำวนดูดไปกระแทกกับหินโสโครกจนหมุนติ้ว ๆ และในระหว่างที่กำลังฝันเพลิน ๆ อยู่นั้นเอง ก็เหมือนจะได้ยินเสียงกระดิ่งเบา ๆ ลอยมาเข้าหู แต่ยังไม่ทันได้นึกว่าเคยได้ยินเสียงนั้นจากไหน...เธอก็ถูกอะไรบางอย่างช้อนตัวไว้?อืม...เหมือนปลาแซลมอนกระโดดขึ้นไปที่ต้นน้ำแล้วถูก ‘หมีกริซลี’ คาบไปกินไม่มีผิด?จะต่างกันนิดหน่อยก็ตรงหมีกริซลีตัวใหญ่ไม่ได้เขมือบเธอลงท้องไป แถมยังอุ้มไว้แนบอก? แล้วพาไปหาที่นอนอุ่น ๆ แล้วก็มีผ้าแห้งกลิ่นหอมสะอาดมาเช็ดตัวให้เท่านั้นเอง‘เจ็บมากหรือเปล่า? ผมจะค่อย ๆ ทำแผลให้นะ’ในห้วงภวังค์แสนหลงคิดว่าตัวเองได้ยินเสียงทุ้มที่ฟังแล้วให้ความรู้สึกปลอดภัยแบบแปลก ๆ คอยปลอบใจ? เธอได้แต่ครางในลำคอเบา ๆ เพราะรู้สึกเจ็บเนื้อเจ็บตัวไปหมด แต่ก็แน่ละ! เพราะถ้ามีใครที่โดนเกราะเวทมนตร์กระ
last update最終更新日 : 2026-01-08
続きを読む
前へ
123456
...
13
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status