แสนหลง のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

คนเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งจึงเริ่มอยากได้ข้อพิสูจน์...ก็ถ้าเผื่อมันเป็นเสือขึ้นมาจริง ๆ ข้ามสมุทรจะไม่โดนจับข้อหาครอบครองสัตว์ป่าสงวนเหรอ? แล้วเขาก็อาจจะโดนรวบตัวไปในข้อหาสมรู้ร่วมคิดก็ได้ใครจะรู้!แล้วถ้าเป็นแบบนั้นใครจะส่งข้าวส่งน้ำ? ยิ่งไม่ค่อยจะมีใครคบอยู่ด้วย!“...”ข้ามสมุทรไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงแค่ลูบเจ้าก้อนกลมสีขาวที่เหมือนจะเกาะหนึบกว่าเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัดเบา ๆ “ไปรถกูก็ได้”“...ก็ดีเหมือนกัน”‘ไม่ไปนะ! ถ้าถูกจับส่งสวนสัตว์ขึ้นมาจริง ๆ จะทำยังไงละ!?’“แต่เดี๋ยวกูโทร.ถามก่อนนะ ว่าวันนี้สัตว์แพทย์เข้ามาไหม”“แล้วแต่มึงเลย...”ยักษิณีสาวในคราบเสือขาวเหมือนจะนั่งไม่ติด เริ่มคิดหาทางหนีทีไร่ให้ตัวเองจนหัวหมุนไปหมด แล้วสุดท้ายก็หาข้อสรุปให้ตัวเองจนได้…‘ไม่เป็นไร ๆ อย่างมากระหว่างทางก็แค่กระโดดออกทางหน้าต่างรถแล้ววิ่งหนีหายเข้าป่าไปเลยก็ได้นี่น่า...กว่าจะจอดรถ กว่าจะตามหา เราก็หนีไปไกลแล้ว!’ไม่รู้คิดไปเองไหม? แต่มือหนาที่กำลังลูบขนตัวเองอยู่ชะงักไปครู่หนึ่ง“ไอ้แดน กูว่าเราไม่ต้องไปแล้วละ...เสียเวลาเปล่า ๆ”“อ้าว? อะไรของมึงอีกละ!”แดนที่กำลังต่อสายหาคนรู้จักที่ทำงานอยู่กรมป่

เรื่องใหม่อีกอย่างที่แสนหลงเพิ่งรู้เมื่อวานนี้เอง ก็คือข้ามสมุทรเป็นสถาปนิกที่มีฝีมือมาก เก่งขนาดที่ว่าเคยมีชื่อติดหนึ่งในห้าสิบสถาปนิกระดับโลกเลยทีเดียว แต่ก็เหมือนว่าชายหนุ่มจะหมดความสนใจในงานที่ทำเอาดื้อ ๆ ก็เลยผันตัวมาเป็นชาวไร่ชาวสวนได้สองสามปีแล้วอืม สำหรับเธอที่วาดหมูแล้วดูเหมือนหมานั้น ก็จะรู้สึกเสียดายแทนนิดหน่อยความสามารถบางอย่างที่ติดตัวมาแต่กำเนิดมักถูกเรียกว่า...พรสวรรค์ แต่ก็ใช่ว่าเราทุกคนจะชื่นชอบในพรสวรรค์นั้น? ก็แค่ทำได้ดี ไม่ได้การันตีว่าจำเป็นต้องรักในสิ่งที่ทำ...ก็คงเหมือนที่พี่แสนรักของเธอมีพรสวรรค์ด้านการสร้างศาสตราวุธนั่นละ เห็นแวบเดียวก็สามารถแกะแบบออกมาได้เป็นชิ้น ๆ แต่นางบอกว่านางไม่ชอบของมีคม และไม่ชอบการทำร้ายทำลายชีวิตใครสุดท้ายนางก็เลยหนีไปเรียนเป็นหมอเฉยเลย?แต่อาชีพหมอของโลกบรรพกาลนั้น ไม่ค่อยจะมีประโยชน์หรอก แถมยังยากจนอีกต่างหาก!เพราะสิ่งมีชีวิตพิเศษแทบจะทุกเผ่าพันธุ์นั้นมีความสามารถในการฟื้นตัวค่อนข้างสูงไงละ ส่วนไอ้พวกที่ฟื้นตัวเองไม่ได้...อืม ก็มีแต่จะร่างสลายหายกลับเข้าไปในวงจรการเกิดใหม่เท่านั้นเอง! นี่คิดไปคิดมาเธอก็ยังหาจุดยืนของอาชีพหมอไ

หลังจากเที่ยวจนทั่วไร่แถมยังได้กุหลาบช่อใหญ่ที่ข้ามสมุทรสั่งให้คนงานตัดมาให้ แสนหลงก็คิดว่าตัวเองมีความสุขมากแล้ว ไม่คิดว่าท้ายทริปจะมีเรื่องน่าตื่นเต้นอีกอย่างรออยู่ด้วย…ศาลาริมน้ำกับสนามหญ้าหลังบ้าน ที่อนุญาตให้เธอออกมาวิ่งเล่นได้ตลอดเวลา!?ตลอดสามสัปดาห์ที่ผ่านมาข้ามสมุทรไม่ยอมปล่อยเธอออกจากบ้านเลยสักครึ่งก้าว ถ้าไม่นับตอนฟื้นไข้ใหม่ ๆ ที่พาออกมาเดินเล่น แต่วันนี้กลับบอกว่าเธอสามารถเที่ยวเล่นแถวนี้ได้มากเท่าที่ต้องการเลย!ร่างเล็กสีขาวกลิ้งตัวหลุน ๆ ไปบนพื้นหญ้าด้วยความคึกคัก สวนด้านหลังที่ติดริมแม่น้ำนั้นกว้างกว่าที่แสนหลงคิดไว้มากทีเดียว ออกสำรวจขอบเขตของพื้นที่กว้าง ๆ จนพอใจ ค่อยวิ่งปุเลง ๆ กลับไปหาข้ามสมุทรที่นั่งท้าวคางมองดูตัวเองอยู่ที่ศาลาริมน้ำ ตะกุยขากางเกงสองสามทีก็ถูกช้อนอุ้มขึ้นไปวางบนโต๊ะ“ชอบหรือเปล่า?”‘อื้ม มันดีมากเลยนะ แต่เพิ่งรู้ว่าสวนหลังบ้านนายกว้างขนาดนี้’มือหนาลูบขนที่ติดหญ้าและหนามกระสุนเบา ๆ ก่อนจะทยอยแกะหนามที่ติดมากับขนจนกอดกันเป็นก้อนออกอย่างเบามือ“กว่าช่างจะล้อมรั้ว จะสร้างศาลาเสร็จ...ก็กินเวลามากกว่าที่คิดไว้อยู่พอสมควรเลย” ข้ามสมุทรอธิบายทั้งที่ยัง

สิ่งมีชีวิตสีขาวขนฟูกำลังวิ่งผ่านสนามหญ้าหลังบ้านด้วยความเร็วสูง พริบตาเดียวก็ดีดตัวเหมือนเหาะได้ขึ้นไปตะครุบแมลงปอที่กำลังบินอยู่บนท้องฟ้า ก่อนจะม้วนตัวหลุน ๆ ลงมานั่งบนพื้นหญ้าอย่างนุ่มนวลจนชวนประหลาดใจ อุ้งเท้าเล็กสีขาวสะอาดเขี่ยแมลงปอตัวจ้อยเบา ๆ เมื่อเห็นว่ามันไม่ยอมขยับอืม ตายหรือเปล่าหว่า?เสือขาวตัวน้อยเอียงหัวมองแมลงปอที่หงายท้องนอนแอ่งแม้งอยู่ตรงหน้าด้วยความไม่แน่ใจนัก ยักษิณีสาวค่อนข้างมั่นใจว่าตัวเองระมัดระวังมากตอนจับ(ตะครุบ)มันลงมา เพราะขนาดปีกบาง ๆ ของมันยังไม่มีกระทั่งรอยขีดข่วน...ถ้าตกใจตาย...มันก็ออกจะใจเสาะเกินไปหรือเปล่า?‘เฮ้ย! ถ้าแกยังไม่ยอมขยับตัว...ฉันจะเด็ดปีกแกให้ขาดออกเป็นชิ้นทีเดียวเชียว!’อุ้งเท้าเล็กเขี่ยซ้ำอีกครั้ง พร้อมให้คำมั่นอย่างหมายมาดแล้วก็เหมือนจะได้ผลเพราะแสนหลงเห็นปีกมันขยับ! ถึงจะแค่นิดหน่อยแต่ยักษ์ก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่หูตาไวมากอยู่แล้ว...ฮึ ๆ จ้างให้ก็หนีไม่รอดหรอก!‘ถ้าแกคิดว่าตัวเองแกล้งตายแล้วจะรอด ฉันบอกเลยนะว่าพลาด! เพราะถ้ายังไม่ยอมลุกขึ้นมาละก็...คราวนี้แกได้ตายจริง ๆ แน่!’เสือขาวตัวน้อยแสยะยิ้มให้เห็นเขี้ยวสีเงินที่เริ่มกลับมาเรือ

“คุณแตม เนื้อย่างเสร็จแล้วค่ะ”เสียงสั่น ๆ เหมือนจะร้องไห้อยู่ตลอดเวลาของป้าอุ่น ทำให้เสือขาวตัวน้อยที่ข้ามสมุทรสั่งให้ทุกคนที่รู้เรื่องของเธอเรียกว่า ‘คุณแตม’ ต้องถอนใจแล้วขดตัวเป็นก้อนกลมเหมือนไม่ใส่ใจ เพื่อให้มนุษย์ป้าอุ่นผู้แสนจะขี้กลัวสามารถเดินเอาจานสเต๊กมาวางบนโต๊ะอาหารได้ง่ายขึ้นวางจานเสร็จก็วิ่งตัวปลิวเข้าครัวไปเลย! และดูท่าคงไม่ยอมออกจากห้องครัวแน่ ๆ ถ้าข้ามสมุทรยังไม่กลับเข้าบ้าน...ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าข้ามสมุทรติดงานจนต้องกลับเช้า ป้าแกไม่ต้องนอนในครัวเลยเหรอ?แต่ก็ต้องบอกว่าดวงของมนุษย์ป้าอุ่นยังดีอยู่หลายส่วน เพราะตอนนี้เธอฟื้นกำลังขึ้นมามากแล้ว เลยสามารถกระโดดขึ้นโต๊ะกินข้าวได้ด้วยตัวเองโดยไม่ต้องมีใครอุ้ม? ฮึ ๆ ถ้าต้องมาตามอุ้มกันไปที่โต๊ะอาหารเหมือนที่ข้ามสมุทรทำอยู่เป็นประจำละก็...ไม่อยากจะคิดเลย! ว่าสภาพป้าแกจะเป็นยังไง?ยักษิณีสาวส่ายหน้าคล้ายจะขัน ก่อนร่างเล็กสีขาวจะกระโดดผลุงขึ้นไปบนโต๊ะกินข้าวอย่างรวดเร็ว แต่น่าแปลกที่กลับให้ความรู้สึกนุ่มนวลชวนมองอย่างประหลาดอืม เนื้อย่างฝีมือคุณมนุษย์ป้าอุ่นก็ไม่เลวเสือขาวตัวน้อยเคี้ยวเนื้อชิ้นพอดีคำกร้วม ๆดูเหมือนวันนี้จ