FAZER LOGINCompartilhar
ยากแท้หยั่งถึง...25
Última atualização:
2026-01-08 22:56:36ข้ามสมุทรท้าวคางมองเสือขาวตัวน้อยที่กำลังเลียเศษนมที่ติดอยู่บนอุ้งเท้าเล็ก ๆ ข้างหนึ่งแล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ คล้ายจะเอ็นดูแกมขำ
‘คอยดูเถอะ ฉันกลับคืนร่างเดิมได้เมื่อไร...จะกินสเต๊กเท่าราคาแจกันให้นายดู!’
“อิ่มหรือเปล่า?” เขาถาม
‘ถ้าบอกว่าไม่อิ่มจะแบ่งเนื้อให้กินหรือไง?’
“กินอีกไหม?”
จานที่มีเนื้อสเต๊กชิ้นหนาสีสวยถูกหันเป็นชิ้นเล็ก ๆ จนพูนจานถูกเลื่อนมาวางตรงหน้า
‘จะให้กินจริง ๆ เหรอ?’
“...จานนี้คิดห้าหมื่นพอ”
ปากเล็ก ๆ ที่กำลังจะงับเนื้อสเต๊กชิ้นบนสุดในจานชะงักไป ก่อนจะค่อย ๆ หดกลับพร้อมกับส่งเสียงคราง ‘หงิง’ แล้วเดินซวนเซกลับไปนั่งหน้าถาดนมที่ว่างเปล่าของตัวเองอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว
ใช่สิ! ตอนนี้เธอมันก็แค่เสือขาวจน ๆ ที่สิ้นไร้ไม้ตอก...
ข้ามสมุทรอมยิ้มเหมือนชอบใจ
ก่อนจะดึงถาดนมออกแล้วเลื่อนจานสเต๊กไปวางแทน เห็นเจ้าตัวเล็กหรี่ตามองคล้ายจับผิดก็หัวเราะออกมาเบา ๆ
“เมื่อกี้ล้อเล่นเฉย ๆ” ว่ายิ้ม ๆ แล้วเลื่อนจานเข้าไปใกล้แสนหลงอีกนิด
เสือขาวตัวน้อยลังเลครู่เดียวก็อ้าปากงับเนื้อชิ้นพอดีคำแล้วเคี้ยวกร้วม ๆ ด้วยความเอร็ดอร่อย พู่หางสีขาวฟูฟ่องกระดิกส่ายไปมาคล้ายชอบใจ
‘ขอบคุณนะนายคราม เมื่อกี้ขอโทษด้วยที่แอบด่านายในใจ ว่านายทั้งใจแคบ แล้วก็ขี้งก...งกกระทั่งของกิน’
“...ค่าข้าวไม่คิดเงินหรอกนะ ก็แค่ล้อเล่น”
มือหนาลูบขนสีขาวของเสือน้อยเบา ๆ ก่อนจะฉีกยิ้มมุมปากที่ทำให้ยักษิณีสาวรู้สึกสยองขวัญขึ้นมาเสียเฉย ๆ โดยเฉพาะเมื่อรวมกับคำพูดของเขา...
“แต่ค่าแจกันที่ทำแตกไป ยังไงก็ต้องใช้คืน...อย่าลืมซะละ”
‘...’
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา…
หลังจากเฝ้ามองวิถีชีวิตของมนุษย์แบบใกล้ชิดสนิทสนมเป็นครั้งแรก แสนหลงก็รู้สึกได้ว่ามันค่อนข้างแตกต่างจากซีรีส์เกาหลีที่เธอเคยดูอยู่มากพอสมควร...หรือแม้แต่ซีรีส์ของประเทศนี้ที่เธอนั่งดูอยู่ข้าง ๆ ข้ามสมุทรเกือบทุกคืนก็ยังคิดว่าไม่เหมือน?
อืม...ที่คาใจที่สุดคือ ส่วนมากผู้ชายในละครจะใส่สูทตอนเช้า?
ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงเหลือบมองร่างสูงโปร่งที่เปลือยท่อนบนให้เห็นกล้ามเป็นมัดและซิกซ์แพ็กแน่น ๆ อยู่หน้ากระจก ไม่รู้ทำไม? ข้ามสมุทรถึงชอบมายืนอวดผิวขาวผ่องกับหัวนมสีชมพูแบบนี้ทุกเช้า แถมยังชอบเดินว่อนไปมาจนทั่วห้องอีกต่างหาก...
ไม่รู้หรือไง? ว่ายักษ์กิเลสหนามากนะ!
โดยเฉพาะยักษ์ที่ติดซีรีส์เกาหลีงอมแงมแบบเธอ!?
บ่นในใจได้เดี๋ยวเดียวก็ต้องรีบใช้อุ้งเท้าเล็ก ๆ ปิดตาตัวเองทันทีเมื่อเห็นมือหนาทำท่าจะปลดผ้าเช็ดตัวที่เอวสอบ
โอ๊ย! เหมือนหัวใจเธอจะวายตายวันละหลายครั้ง!
แล้วแสนหลงก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อผ้าเช็ดตัวผืนหนาปลิวมาทับตัวเธอ กลิ่นหอมสะอาดที่เป็นเอกลักษณ์และความชื้นที่สัมผัสได้ ทำให้เสือขาวตัวน้อยรีบตะกุยหาทางออกจากผ้าผืนหนาด้วยความตกอกตกใจ ค่อยจะนึกได้ว่าเจ้าของผ้าเช็ดตัวจะต้องกำลังโป๊อยู่แน่ ๆ! ร่างเล็กสีขาวก็ม้วนตัวเป็นก้อนกลมแล้วหลับตาปี๋
‘ฮืออออ ไม่น๊าาา...นี่มันบ้าที่สุดเลย!’
“ฮึฮึ...”
ข้ามสมุทรหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กที่นอนหมอบอยู่บนเตียงในตอนแรก กลายสภาพเป็นก้อนกลม ๆ สีขาวไปแล้ว ร่างสูงโปร่งที่ยังเปลือยท่อนบนเลือกเดินไปนั่งตรงขอบเตียง...แรงยวบบนที่นอนทำให้เจ้าก้อนสีขาวสะดุ้งโหยง!
“ขอโทษที ๆ เมื่อกี้โยนพลาดไปหน่อย...ตกใจเหรอ?”
มือหนาลูบส่วนที่คาดว่าน่าจะเป็นส่วนหัวของเจ้าเสือน้อยเบา ๆ
‘ตกใจนายนั่นละ! แค่นายเดินแก้ผ้าโทง ๆ หัวใจฉันก็จะวายตายอยู่แล้วนะ แล้วนี่นายเป็นบ้าอะไรทำไมถึงย้ายตะกร้าผ้าไปไว้ตรงนั้น? ทำไมไม่วางไว้หน้าห้องน้ำเหมือนทุกวันเล่า!’
“...เหมือนจะขี้ตื่นกว่าที่คิดนะเรา”
‘...’
ไม่รู้ว่าเธอระแวงไปเองหรือเปล่า แต่เหมือนข้ามสมุทรจะสนุกเป็นพิเศษเวลาที่ได้แกล้งเธอ!
Último capítulo
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 122
ประโยคสนทนาของสองแม่ลูกทำเอาข้ามสมุทรนึกอยากกุมขมับขึ้นมาเสียเฉย ๆ ชักสงสัยว่าตัวเองคิดถูกหรือผิดที่ตามใจภรรยายักษา ด้วยการทำเรื่องขออนุญาตนำบุตรสาวกลับมาอยู่บนโลกมนุษย์ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวในตอนแรกก็เหมือนจะติดปัญหาอยู่บ้าง เพราะชาวโลกบรรพกาลนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมายังโลกมนุษย์ก่อนบรรลุนิติภาวะ แต่เพราะว่าเป็นเด็กเลือดผสมที่เกิดจากมนุษย์และยักษา ลูก ๆ ของเขาจึงได้รับการอนุญาตมาเป็นกรณีพิเศษ...“แดดดี๊ ๆ ทำไมหม่ามี๊ถึงสอนซนแบบนั้นล่ะ?”เสียงเล็ก ๆ ของเด็กอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกับแสนซนทุกประการ เงยหน้าขึ้นจากการทำการบ้านแล้วเอ่ยถาม“แสบไม่เห็นเข้าใจเลย?”ข้ามสมุทรลูบหัวบุตรสาวอีกตนที่มีนามว่า...แสนแสบ เบา ๆ คล้ายจะเอ็นดู ก่อนจะหยิบคุกกี้ชิ้นโตขึ้นมาหักเป็นชิ้นพอดีคำแล้วป้อนใส่ปากเล็กจิ้มลิ้มของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างกาย“ไม่เข้าใจก็ดีแล้ว...”จุมพิตกระหม่อมเล็กได้รูปหนัก ๆ ค่อยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“แล้วแสบทำการบ้านถึงไหนแล้วลูก?”“เกือบเสร็จแล้วค่ะ ทำการบ้านเสร็จแล้วเราไปเล่นวิ่งไล่จับกันนะคะ”แสนแสบบอกความต้องการของตนทันที ก่อนจะก้มลงเขียนหนังสืออีกครั้งเมื่อเป็นข้ามสมุทรระบายยิ้มเอ
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 121
วันนี้สวนกุหลาบที่อยู่ติดกับบ้านท้ายสวนของไร่ฟ้าครามเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษ ด้วยเพราะมีร่างเล็กป้อมและสองขาสั้น ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบเศษกำลังวิ่งตามร่างบางระหงที่เอาแต่วิ่งหนีอย่างไม่ลดละ ดวงตาสีดำอมน้ำตาลคู่สวยส่องประกายสดใสยามตัดสินใจกระโดดตะครุบข้อเท้าบางของอีกฝ่ายไว้!อืม ผลคือล้มคะมำหน้าคว่ำไปกับพื้นหญ้าทั้งคู่“หม่ามี๊...ซนเจ็บ!”เด็กน้อยร้องบอกหน้าเบ้ แต่ก็เหลียวซ้ายแลขวาคล้ายหาใครบางคนเหมือนนึกขึ้นได้ พอเห็นว่าร่างสูงของ ‘แดดดี๊’ ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ค่อยรีบปัดเศษหญ้าที่ติดตามตัวออกด้วยตัวเอง ปัดเสร็จก็หันมาเขย่า ‘หม่ามี๊’ ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอีกรอบ เห็นอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจก็เขย่าซ้ำ“มี๊! ซนเจ็บ”“...เจ็บแล้วไง?”เจ้าของชื่อ ‘มี๊’ ที่หันมานอนตะแคงท้าวค้างมองเด็กน้อยที่นั่งเบ้หน้าอยู่ข้าง ๆ ร้องถาม ใบหน้าหวานสวยเหมือนจะเคร่งครึมขึ้นกว่าปกติหลายเท่า“...ซนหกล้ม เจ็บ”“ซนไม่ได้หกล้ม แต่ซนวิ่งมาตะครุบขามี๊ก็เลยล้มต่างหากละ”แสนหลงบอกพลางหรี่ตามองบุตรสาวคล้ายคาดโทษ มีอย่างที่ไหน? เล่นวิ่งแข่งแต่คว้าข้อเท้าเธอล้มซะหน้าคะมำเสียอย่างนั้น! คิดแล้วก็ได้แต่ส
แสนหลง ตอนพิเศษ 2 ฉันลืมบอกนายเหรอ? 120
“จริงเหรอพี่รัก!?”เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องถามด้วยความตื่นเต้นตกใจ มือบางที่กอดถังคุกกี้ด้วยความหวงแหนแทบจะกลายเป็นโยนฉลอง ทำเอาพี่สาวทั้งสองตนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แสนหลงฉีกยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู ก่อนจะปล่อยมือจากถังคุกกี้แล้วเขย่าร่างบางของแสนรักจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด“เออ! จริงสิ พี่จะโกหกเธอไปเพื่ออะไ...”ยังพูดไม่ทันจบประโยคยักษาตนน้องก็วิ่งตึงตังออกไปไวปานพายุหมุน“...?”“พี่รัก ๆ น้องมันไปตั้งแต่คำว่า ‘จริง’ แล้วละ”ผู้พิทักษ์ประตูกาลหยิบคุกกี้ที่เหลือในกระป๋องขึ้นมากินแล้วดูทีวีต่อไปราวกับไม่คิดใส่ใจ แต่ก็ยังมีน้ำใจแวะตบบ่ามนพี่สาวที่นั่งมองตาปริบ ๆ คล้ายปลอบใจ“...”แสนหลงวิ่งตึงตังตามหาข้ามสมุทรอยู่สักพัก พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็พุ่งเข้าใส่ทันที“นายคราม!”เล่นเอามนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในเมืองยักษาต้องถลาตัวเข้าไปรับแทบไม่ทัน เคราะห์ยังดีที่ปฏิกิริยาของชายหนุ่มค่อนข้างดี เลยสามารถช้อนรับร่างบางระหงไว้ได้...แถมยังอยู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิงอีกด้วย!“...อย่าทำแบบนี้อีกนะ ใจหายใจคว่ำหมด!”ข้ามสมุทรเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะกระชับวงแขนขึ
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 119
สองสามวันหลังจากที่ข้ามสมุทรและคนงานในไร่ต้องตื่นมาเก็บส้มตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง แสนหลงค่อยรู้ว่าออร์เดอร์มากมายที่ไหลทะลักเข้ามาในไร่แบบเร่งด่วนนั้น มีที่มาที่ไปจากเทศกาล...ตรุษจีน? และคงเห็นว่าเธอสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับเทศกาลที่ไม่คุ้นเคยนี้อยู่มากพอสมควร ข้ามสมุทรเลยใจดีอธิบายเพิ่มเติมให้อีกเล็กน้อยว่า...วันตรุษจีนนั้นเป็นวันขึ้นปีใหม่ของมนุษย์ในอีกเขตพื้นที่หนึ่ง แต่เพราะจำนวนคนที่มีมากมายของพวกเขากระจัดกระจายกันไปอยู่ทั่วทุกมุมโลก วันตรุษจีนจึงจัดเป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่มีอิทธิพลมาก ๆซึ่งส้มจากไร่ฟ้าครามก็น่าจะได้รับผลดีจากเทศกาลนี้มากพอสมควร เพราะส้มจัดว่าเป็นผลไม้มงคลชนิดหนึ่งที่พวกมนุษย์นิยมใช้กราบไหว้เทพเจ้า อืม...เทพเจ้าอย่างนั้นเหรอ?เสือขาวตัวน้อยเอียงคอคล้ายครุ่นคิด เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้เท่าไร...คงเพราะวัฒนธรรมของสองโลกต่างกันอยู่พอสมควร และชาวโลกบรรพกาลก็เคารพนับถือแค่เพียงธรรมชาติเป็นหลักกระมัง?“คิดอะไรอยู่?”เสียงทุ้มของคนที่กำลังหยิบเงินใส่ซองสีแดงตั้งคำถาม‘คิดว่านายเอาเงินใส่ซองเพื่ออะไร?’ แสนหลงตอบกลับด้วยคำถาม นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่สงสั
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 118
งานเทศกาลของพวกมนุษย์นั้นมีเยอะมากจนแสนหลงจำได้ไม่หมด แต่ก็มีบางเทศกาลที่จำได้ค่อนข้างแม่น อาทิเช่น ประเพณีสงกรานต์ของมนุษย์แถบนี้ (จำได้เพราะรู้สึกว่ามันประหลาดที่พวกมนุษย์เอาน้ำมาสาดใส่กันในวันขึ้นปีใหม่?) หรือวันคริสมาสต์ของพวกมนุษย์อีกฟากโลก (ไก่งวงอบซอสอร่อยมากเลยจำได้แม่น) แล้วก็ยังมีเทศกาลยิบย่อยอีกเยอะแยะที่มีเอกลักษณ์...ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสาจะว่าไปแล้วเหมือนจะมีเทศกาลของพวกมนุษย์แถบใกล้ ๆ ที่เรียกว่า ‘วันตรุษจีน’ อยู่ด้วยหรือเปล่านะ?ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงของเสือขาวที่นอนหมอบอยู่บนเบาะรถกอล์ฟเหลือบมองภาพเบื้องหน้าคล้ายสงสัย ตอนนี้คนงานหลายสิบคนกำลังเร่งรีบเก็บส้มผลโตใส่ตะกร้าจนดูวุ่นวายไปหมด แต่พอได้ยินเสียงซุบซิบของพวกคนงานที่ดังแว่วมาตามสายลมค่อยเข้าใจ ว่าถ้าเก็บผลส้มไม่ได้ตามออร์เดอร์ที่มีเข้ามา...น่าจะโดนค่าปรับอยู่มากโขมิน่าเล่า! วันนี้ข้ามสมุทรถึงลุกจากเตียงนอนมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง? แถมยังใจดีหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุมาด้วยแบบไม่บอกกล่าว...รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มนี่ละ!“ตื่นนานหรือยัง?”เสียงทุ้มของคนที่แอบหิ้วพาแสนหล
แสนหลง บทส่งท้าย 117
แสนหลงเพิ่งรู้ว่าพ่อของเธอเคยใช้ชีวิตเป็นชาวสวนอยู่ในโลกมนุษย์ช่วงหนึ่ง? แต่พอทำไปสักพักรู้สึกว่าไม่ใช่ทางของตัวเอง ก็เลยย้ายกลับเข้ามาอยู่ในโลกบรรพกาล นานจนลืมไปเลยว่าตัวเองมีที่ดินติดกับไร่ส้มของข้ามสมุทรเพราะรู้จักนิสัยใจคอมาตั้งแต่ข้ามสมุทรยังเด็ก สุดท้ายเลยตัดสินใจขายที่ดินตรงนั้นให้ชายหนุ่มไปเมื่อหลายปีก่อน เพราะเชื่อว่าเด็กหนุ่มอนาคตไกลและค่อนข้างมีวิสัยทัศน์ดีจะสามารถต่อยอดไร่ฟ้าครามได้อีกมากจากตอนแรกกลัวว่าพ่อจะไม่ชอบ ‘ว่าที่ลูกเขย’ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเธอนี่ละ! ยักษ์หัวเน่าที่แท้จริง!?“นึกไม่ถึงเลยนะครับ ว่าจะเป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น”เขยขวัญของพ่อยักษาว่าด้วยรอยยิ้ม“จริง! ตอนแรกลุงก็นึกว่าไอ้ตัวแสบไปคว้ามนุษย์นี่ไหนมา? พอเห็นว่าเป็นคราม...ลุงก็คิดได้เลยว่าครามนี่ซวยจริง ๆ”แสนหลงที่นั่งกินขนมดูทีวีอยู่กับพี่สาวทั้งสองตนแอบมองค้อนจนตาแทบกลับ ต่างจากบรรดาพี่สาวที่กำลังกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ“ไม่หรอกครับ ผมโชคดีมากกว่าที่ได้เจอลูกสาวคุณลุง”“อย่ามั่นใจไปนะตาคราม ป้าเป็นแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่กล้ารับประกันเลย”คราวนี้แสนเสน่ห์ก็เหมือนจะย้ายข้างไปเชียร์เขยขวัญอีกตน“ผมมั่นใจครับ
Você também pode gostar
(จบแล้ว ) 70‘s หยางซีซีฮองเฮาทะลุมิติพร้อมมือวิเศษ
primพริมโรส23.0K visualizaçõesเมื่อฉันถูกพระเอกธงดำในเกมจีบหนุ่มคลั่งรัก! (NC 18+)
Peach Poyy1.2K visualizaçõesรัก ลวง ร้าย เสน่ห์มรณะ
เซเรีย1.3K visualizaçõesคุณหนูผู้นี้มีงานลับ
橙花5.6K visualizaçõesเกิดใหม่มีสามีตาบอด
กัญจารีย์3.2K visualizaçõesLove & Brew #กาแฟและผงเฟย์
Pierrepie113 visualizaçõesการสวมร่างของหมอผีปากแซ่บ
รสผลไม้2.1K visualizaçõesเมื่อฉันติดอยู่ในเกมฮาเร็มที่ไม่ตรงปก
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า892 visualizações
