INICIAR SESIÓNCompartir
ไร่ฟ้าคราม 36
Última actualización:
2026-01-08 23:04:32“...อย่าดิ้นสิ”
‘ปล่อยฉันสิ! ฉันไม่ได้ขอให้นายอาบน้ำให้สักหน่อย?’
เหมือนจะคุยกันไม่ค่อยรู้เรื่อง เพราะสุดท้ายข้ามสมุทรก็ทิ้งตัวนั่งลงในอ่างอาบน้ำหลังจากเปียกไปครึ่งตัวเพราะโดนเสือขาวตัวน้อยสลัดน้ำใส่ อาศัยจังหวะที่เธอยังตกใจล็อกตัวเธอไว้ด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะบีบแชมพูกลิ่นหอมอ่อนมาฟอกบนตัวเสือน้อยจนเกิดฟองเต็มไปหมด
บ้าเอ๊ย! นายจับตรงไหนของนายกัน? ยังไงฉันก็เป็นผู้หญิงนะ
เสือขาวตัวน้อยหวีดร้องอย่างเกรี้ยวกราดระคนตกใจ ก่อนจะกระโดดหลบมือหนาที่ยื่นมาหาด้วยความรวดเร็ว แต่เพราะอ่างอาบน้ำมันลื่นเกินไป ร่างเล็กสีขาวที่เหยียบขอบอ่างอาบน้ำด้านบนเลยไถลหงายหลัง!
“บ้าจริง!”
ข้ามสมุทรสบถด้วยความตกใจ กระโดดคว้าร่างเล็กไว้ทันทีจนเผลอเหยียบสายยางของฝักบัวอาบน้ำจนแทบจะล้มหน้าคว่ำไปกับอ่างอาบน้ำ เสี้ยววินาทีร่างหนาก็พลิกตัวดึงร่างเล็กในอ้อมแขนขึ้นมาไว้ด้านบนแล้วล้มหงายหลังลงไปกับอ่างอาบน้ำจนเกิดเสียงดัง ‘โครม!’
‘นายคราม!’
แสนหลงหวีดร้องด้วยความตกใจเมื่อเห็นร่างใหญ่ที่นอนแผ่อยู่ในอ่างนิ่งไปไม่ยอมขยับ เริ่มจะใจเสียขึ้นมาเมื่อนึกได้ว่ามนุษย์นั้นมีร่างกายที่บอบบางเอามาก ๆ
‘นายอย่านิ่งแบบนี้สิ ฉะ..ฉันขอโทษที่ไม่ยอมอาบน้ำดี ๆ นายคราม!’
นิ่ง ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา
‘นาย...’
ร่างเล็กสีขาวที่เปียกปอนรีบกระโดดขึ้นไปนั่งบนอกแกร่ง ใช้หูเล็ก ๆ แนบไปกับอกข้างซ้าย พอได้ยินเสียงหัวใจเต้นตึกตักก็ถอนใจเฮือกใหญ่
“...เจ็บ”
เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมาเบา ๆ ทำให้แสนหลงใจชื่นขึ้นมาทันที
‘นายครามนายเจ็บมากไหม? ต้องไปหาหมอหรือเปล่า ๆ’
“...”
เสือขาวตัวน้อยร้องคราง ‘หงิง ๆ’ ด้วยความกังวล จนข้ามสมุทรที่ยังนั่งนิ่งอยู่ในอ่างอาบน้ำเผลอคลี่ยิ้มออกมา
“ไม่ได้เป็นอะไร” เสียงทุ้มบอกราบเรียบ ก่อนจะหันไปหยิบฝักบัวที่เปิดน้ำทิ้งไว้ตั้งแต่ครู่ก่อนขึ้นมาถือไว้อีกรอบ “...มาอาบน้ำได้แล้ว”
ยักษิณีสาวยืนนิ่งอยู่ครู่เดียวก็ถอนใจเฮือกใหญ่ สุดท้ายก็ทำหูลู่หางตกแล้วยอมเดินไปนั่งนิ่ง ๆ ให้ข้ามสมุทรอาบน้ำแต่โดยดี
เพราะถือว่าเป็นความผิดของฉันหรอกนะที่ทำให้นายเจ็บตัว
วันนี้จะยอมให้ก็ได้!
หลังอาบน้ำเสร็จแสนหลงก็โดนจับมานั่งเป่าขนอยู่นานกว่าจะแห้งสนิท ในระหว่างนั้นข้ามสมุทรที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ก็กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมอาหารเย็นอยู่ในครัว ไม่นานเขาก็กลับออกมาพร้อมสเต๊กจานใหญ่กลิ่นหอมฉุยกับจานข้าวผัดที่มีกลิ่นหอมไม่แพ้กัน
หลังวางจานข้าวลงบนโต๊ะ มือหนาก็ช้อนอุ้มร่างเล็กที่นอนดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟากลางบ้าน มาวางบนโต๊ะกินข้าวทันที
“วันนี้เป็นเนื้อเทนเดอร์ลอยน์นะ ลองย่างแบบแรร์”
พ่อครัวใหญ่ว่ายิ้ม ๆ ก่อนจะหั่นเนื้อเป็นลูกเต๋าขนาดพอดีคำให้อย่างรวดเร็ว คิดว่าเป็นเพราะทำทุกวันก็เลยคล่องแคล่วขนาดนี้
แสนหลงนั่งมองการกระทำของข้ามสมุทรแล้วบางทีก็นึกสงสัยอยู่บ้างเหมือนกัน เพราะมนุษย์คนนี้ดูแลเธอดีเอามาก ๆ ไม่ต้องนับเรื่องทั่วไปเลยก็ได้ เอาง่าย ๆ แค่เรื่องอาหารการกินก็พอ...อืม อยู่บ้านนี้มาสองสามอาทิตย์ เธอน่าจะกินวัวหมดไปตัวหนึ่งแล้วหรือเปล่า?
นี่ไม่ใช่ว่ากะจะขุ่นเธอให้อ้วน แล้วคิดจะเอาเธอไปขายนะ!?
คิดแล้วก็เสียวสันหลังขึ้นมาเสียเฉย ๆ ก่อนจะหรี่ตามองคนที่เลื่อนจานสเต๊กที่หั่นเสร็จแล้วมาให้คล้ายจับผิด
“ไม่กิน?”
คำถามของข้ามสมุทรพร้อมมือหนาที่ทำท่าจะดึงจานสเต๊กกลับคืน ทำให้อุ้งเท้าเล็ก ๆ ทั้งสองข้างรีบตะครุบขอบจานไว้ด้วยความรวดเร็ว!
‘กิน!’
ดึงจานกลับมาได้ก็อ้าปากงับเนื้อชิ้นพอดีคำทันที เคี้ยวกร้วม ๆ ด้วยความเอร็ดอร่อยเพราะได้รสชาติหวานหอมของเนื้อมากกว่าปกติ กระดิกหางไปมาทันทีเมื่อมือหนาลูบหัวทุยของเธอเบา ๆ อย่างเอาอกเอาใจ
เอาน่า...อะไรมันจะเกิดขึ้นก็ให้มันเป็นเรื่องของอนาคต
ตอนนี้เธอมีความสุขดีที่มีเนื้อให้กิน
แล้วก็มีข้ามสมุทรคอยเอาอกเอาใจ แค่นี้ก็พอแล้ว!
Último capítulo
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 122
ประโยคสนทนาของสองแม่ลูกทำเอาข้ามสมุทรนึกอยากกุมขมับขึ้นมาเสียเฉย ๆ ชักสงสัยว่าตัวเองคิดถูกหรือผิดที่ตามใจภรรยายักษา ด้วยการทำเรื่องขออนุญาตนำบุตรสาวกลับมาอยู่บนโลกมนุษย์ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวในตอนแรกก็เหมือนจะติดปัญหาอยู่บ้าง เพราะชาวโลกบรรพกาลนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมายังโลกมนุษย์ก่อนบรรลุนิติภาวะ แต่เพราะว่าเป็นเด็กเลือดผสมที่เกิดจากมนุษย์และยักษา ลูก ๆ ของเขาจึงได้รับการอนุญาตมาเป็นกรณีพิเศษ...“แดดดี๊ ๆ ทำไมหม่ามี๊ถึงสอนซนแบบนั้นล่ะ?”เสียงเล็ก ๆ ของเด็กอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกับแสนซนทุกประการ เงยหน้าขึ้นจากการทำการบ้านแล้วเอ่ยถาม“แสบไม่เห็นเข้าใจเลย?”ข้ามสมุทรลูบหัวบุตรสาวอีกตนที่มีนามว่า...แสนแสบ เบา ๆ คล้ายจะเอ็นดู ก่อนจะหยิบคุกกี้ชิ้นโตขึ้นมาหักเป็นชิ้นพอดีคำแล้วป้อนใส่ปากเล็กจิ้มลิ้มของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างกาย“ไม่เข้าใจก็ดีแล้ว...”จุมพิตกระหม่อมเล็กได้รูปหนัก ๆ ค่อยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“แล้วแสบทำการบ้านถึงไหนแล้วลูก?”“เกือบเสร็จแล้วค่ะ ทำการบ้านเสร็จแล้วเราไปเล่นวิ่งไล่จับกันนะคะ”แสนแสบบอกความต้องการของตนทันที ก่อนจะก้มลงเขียนหนังสืออีกครั้งเมื่อเป็นข้ามสมุทรระบายยิ้มเอ
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 121
วันนี้สวนกุหลาบที่อยู่ติดกับบ้านท้ายสวนของไร่ฟ้าครามเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษ ด้วยเพราะมีร่างเล็กป้อมและสองขาสั้น ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบเศษกำลังวิ่งตามร่างบางระหงที่เอาแต่วิ่งหนีอย่างไม่ลดละ ดวงตาสีดำอมน้ำตาลคู่สวยส่องประกายสดใสยามตัดสินใจกระโดดตะครุบข้อเท้าบางของอีกฝ่ายไว้!อืม ผลคือล้มคะมำหน้าคว่ำไปกับพื้นหญ้าทั้งคู่“หม่ามี๊...ซนเจ็บ!”เด็กน้อยร้องบอกหน้าเบ้ แต่ก็เหลียวซ้ายแลขวาคล้ายหาใครบางคนเหมือนนึกขึ้นได้ พอเห็นว่าร่างสูงของ ‘แดดดี๊’ ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ค่อยรีบปัดเศษหญ้าที่ติดตามตัวออกด้วยตัวเอง ปัดเสร็จก็หันมาเขย่า ‘หม่ามี๊’ ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอีกรอบ เห็นอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจก็เขย่าซ้ำ“มี๊! ซนเจ็บ”“...เจ็บแล้วไง?”เจ้าของชื่อ ‘มี๊’ ที่หันมานอนตะแคงท้าวค้างมองเด็กน้อยที่นั่งเบ้หน้าอยู่ข้าง ๆ ร้องถาม ใบหน้าหวานสวยเหมือนจะเคร่งครึมขึ้นกว่าปกติหลายเท่า“...ซนหกล้ม เจ็บ”“ซนไม่ได้หกล้ม แต่ซนวิ่งมาตะครุบขามี๊ก็เลยล้มต่างหากละ”แสนหลงบอกพลางหรี่ตามองบุตรสาวคล้ายคาดโทษ มีอย่างที่ไหน? เล่นวิ่งแข่งแต่คว้าข้อเท้าเธอล้มซะหน้าคะมำเสียอย่างนั้น! คิดแล้วก็ได้แต่ส
แสนหลง ตอนพิเศษ 2 ฉันลืมบอกนายเหรอ? 120
“จริงเหรอพี่รัก!?”เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องถามด้วยความตื่นเต้นตกใจ มือบางที่กอดถังคุกกี้ด้วยความหวงแหนแทบจะกลายเป็นโยนฉลอง ทำเอาพี่สาวทั้งสองตนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แสนหลงฉีกยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู ก่อนจะปล่อยมือจากถังคุกกี้แล้วเขย่าร่างบางของแสนรักจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด“เออ! จริงสิ พี่จะโกหกเธอไปเพื่ออะไ...”ยังพูดไม่ทันจบประโยคยักษาตนน้องก็วิ่งตึงตังออกไปไวปานพายุหมุน“...?”“พี่รัก ๆ น้องมันไปตั้งแต่คำว่า ‘จริง’ แล้วละ”ผู้พิทักษ์ประตูกาลหยิบคุกกี้ที่เหลือในกระป๋องขึ้นมากินแล้วดูทีวีต่อไปราวกับไม่คิดใส่ใจ แต่ก็ยังมีน้ำใจแวะตบบ่ามนพี่สาวที่นั่งมองตาปริบ ๆ คล้ายปลอบใจ“...”แสนหลงวิ่งตึงตังตามหาข้ามสมุทรอยู่สักพัก พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็พุ่งเข้าใส่ทันที“นายคราม!”เล่นเอามนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในเมืองยักษาต้องถลาตัวเข้าไปรับแทบไม่ทัน เคราะห์ยังดีที่ปฏิกิริยาของชายหนุ่มค่อนข้างดี เลยสามารถช้อนรับร่างบางระหงไว้ได้...แถมยังอยู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิงอีกด้วย!“...อย่าทำแบบนี้อีกนะ ใจหายใจคว่ำหมด!”ข้ามสมุทรเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะกระชับวงแขนขึ
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 119
สองสามวันหลังจากที่ข้ามสมุทรและคนงานในไร่ต้องตื่นมาเก็บส้มตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง แสนหลงค่อยรู้ว่าออร์เดอร์มากมายที่ไหลทะลักเข้ามาในไร่แบบเร่งด่วนนั้น มีที่มาที่ไปจากเทศกาล...ตรุษจีน? และคงเห็นว่าเธอสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับเทศกาลที่ไม่คุ้นเคยนี้อยู่มากพอสมควร ข้ามสมุทรเลยใจดีอธิบายเพิ่มเติมให้อีกเล็กน้อยว่า...วันตรุษจีนนั้นเป็นวันขึ้นปีใหม่ของมนุษย์ในอีกเขตพื้นที่หนึ่ง แต่เพราะจำนวนคนที่มีมากมายของพวกเขากระจัดกระจายกันไปอยู่ทั่วทุกมุมโลก วันตรุษจีนจึงจัดเป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่มีอิทธิพลมาก ๆซึ่งส้มจากไร่ฟ้าครามก็น่าจะได้รับผลดีจากเทศกาลนี้มากพอสมควร เพราะส้มจัดว่าเป็นผลไม้มงคลชนิดหนึ่งที่พวกมนุษย์นิยมใช้กราบไหว้เทพเจ้า อืม...เทพเจ้าอย่างนั้นเหรอ?เสือขาวตัวน้อยเอียงคอคล้ายครุ่นคิด เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้เท่าไร...คงเพราะวัฒนธรรมของสองโลกต่างกันอยู่พอสมควร และชาวโลกบรรพกาลก็เคารพนับถือแค่เพียงธรรมชาติเป็นหลักกระมัง?“คิดอะไรอยู่?”เสียงทุ้มของคนที่กำลังหยิบเงินใส่ซองสีแดงตั้งคำถาม‘คิดว่านายเอาเงินใส่ซองเพื่ออะไร?’ แสนหลงตอบกลับด้วยคำถาม นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่สงสั
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 118
งานเทศกาลของพวกมนุษย์นั้นมีเยอะมากจนแสนหลงจำได้ไม่หมด แต่ก็มีบางเทศกาลที่จำได้ค่อนข้างแม่น อาทิเช่น ประเพณีสงกรานต์ของมนุษย์แถบนี้ (จำได้เพราะรู้สึกว่ามันประหลาดที่พวกมนุษย์เอาน้ำมาสาดใส่กันในวันขึ้นปีใหม่?) หรือวันคริสมาสต์ของพวกมนุษย์อีกฟากโลก (ไก่งวงอบซอสอร่อยมากเลยจำได้แม่น) แล้วก็ยังมีเทศกาลยิบย่อยอีกเยอะแยะที่มีเอกลักษณ์...ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสาจะว่าไปแล้วเหมือนจะมีเทศกาลของพวกมนุษย์แถบใกล้ ๆ ที่เรียกว่า ‘วันตรุษจีน’ อยู่ด้วยหรือเปล่านะ?ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงของเสือขาวที่นอนหมอบอยู่บนเบาะรถกอล์ฟเหลือบมองภาพเบื้องหน้าคล้ายสงสัย ตอนนี้คนงานหลายสิบคนกำลังเร่งรีบเก็บส้มผลโตใส่ตะกร้าจนดูวุ่นวายไปหมด แต่พอได้ยินเสียงซุบซิบของพวกคนงานที่ดังแว่วมาตามสายลมค่อยเข้าใจ ว่าถ้าเก็บผลส้มไม่ได้ตามออร์เดอร์ที่มีเข้ามา...น่าจะโดนค่าปรับอยู่มากโขมิน่าเล่า! วันนี้ข้ามสมุทรถึงลุกจากเตียงนอนมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง? แถมยังใจดีหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุมาด้วยแบบไม่บอกกล่าว...รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มนี่ละ!“ตื่นนานหรือยัง?”เสียงทุ้มของคนที่แอบหิ้วพาแสนหล
แสนหลง บทส่งท้าย 117
แสนหลงเพิ่งรู้ว่าพ่อของเธอเคยใช้ชีวิตเป็นชาวสวนอยู่ในโลกมนุษย์ช่วงหนึ่ง? แต่พอทำไปสักพักรู้สึกว่าไม่ใช่ทางของตัวเอง ก็เลยย้ายกลับเข้ามาอยู่ในโลกบรรพกาล นานจนลืมไปเลยว่าตัวเองมีที่ดินติดกับไร่ส้มของข้ามสมุทรเพราะรู้จักนิสัยใจคอมาตั้งแต่ข้ามสมุทรยังเด็ก สุดท้ายเลยตัดสินใจขายที่ดินตรงนั้นให้ชายหนุ่มไปเมื่อหลายปีก่อน เพราะเชื่อว่าเด็กหนุ่มอนาคตไกลและค่อนข้างมีวิสัยทัศน์ดีจะสามารถต่อยอดไร่ฟ้าครามได้อีกมากจากตอนแรกกลัวว่าพ่อจะไม่ชอบ ‘ว่าที่ลูกเขย’ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเธอนี่ละ! ยักษ์หัวเน่าที่แท้จริง!?“นึกไม่ถึงเลยนะครับ ว่าจะเป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น”เขยขวัญของพ่อยักษาว่าด้วยรอยยิ้ม“จริง! ตอนแรกลุงก็นึกว่าไอ้ตัวแสบไปคว้ามนุษย์นี่ไหนมา? พอเห็นว่าเป็นคราม...ลุงก็คิดได้เลยว่าครามนี่ซวยจริง ๆ”แสนหลงที่นั่งกินขนมดูทีวีอยู่กับพี่สาวทั้งสองตนแอบมองค้อนจนตาแทบกลับ ต่างจากบรรดาพี่สาวที่กำลังกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ“ไม่หรอกครับ ผมโชคดีมากกว่าที่ได้เจอลูกสาวคุณลุง”“อย่ามั่นใจไปนะตาคราม ป้าเป็นแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่กล้ารับประกันเลย”คราวนี้แสนเสน่ห์ก็เหมือนจะย้ายข้างไปเชียร์เขยขวัญอีกตน“ผมมั่นใจครับ
También te puede gustar
OMG!! ฉันย้อนเวลากลับมาเจอปะป๊าตอนเขาอายุ14
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค1.8K vistasข้านี้แหละที่จะทำให้ตระกูลนี้ร่ำรวย
ยัยแม่มดแสนน่ารัก2.4K vistasลิขิตรักหมอหญิงข้ามภพ: ขอเลือกสามีที่รักข้าเพียงผู้เดียว
Myเหมยลี่3.3K vistasฤาจันทราเร้นรัก
rasita_suin1.3K vistasตื่นขึ้นในร่างท่านหญิงตัวร้าย
หลูซื่อเต๋อ575 vistasขังรักมังกรไร้ปีก
นางเฉื่อยเหมียวเหมียว701 vistasเมื่อฉันติดอยู่ในเกมฮาเร็มที่ไม่ตรงปก
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า891 vistasก็บอกว่าไม่เอาบทบาทนักบุญหญิงไงล่ะ
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า757 vistas
