INICIAR SESIÓNCompartir
ไร่ฟ้าคราม 33
Última actualización:
2026-01-08 23:02:56เรื่องใหม่อีกอย่างที่แสนหลงเพิ่งรู้เมื่อวานนี้เอง ก็คือข้ามสมุทรเป็นสถาปนิกที่มีฝีมือมาก เก่งขนาดที่ว่าเคยมีชื่อติดหนึ่งในห้าสิบสถาปนิกระดับโลกเลยทีเดียว แต่ก็เหมือนว่าชายหนุ่มจะหมดความสนใจในงานที่ทำเอาดื้อ ๆ ก็เลยผันตัวมาเป็นชาวไร่ชาวสวนได้สองสามปีแล้ว
อืม สำหรับเธอที่วาดหมูแล้วดูเหมือนหมานั้น ก็จะรู้สึกเสียดายแทนนิดหน่อย
ความสามารถบางอย่างที่ติดตัวมาแต่กำเนิดมักถูกเรียกว่า...พรสวรรค์ แต่ก็ใช่ว่าเราทุกคนจะชื่นชอบในพรสวรรค์นั้น? ก็แค่ทำได้ดี ไม่ได้การันตีว่าจำเป็นต้องรักในสิ่งที่ทำ...
ก็คงเหมือนที่พี่แสนรักของเธอมีพรสวรรค์ด้านการสร้างศาสตราวุธนั่นละ เห็นแวบเดียวก็สามารถแกะแบบออกมาได้เป็นชิ้น ๆ แต่นางบอกว่านางไม่ชอบของมีคม และไม่ชอบการทำร้ายทำลายชีวิตใคร
สุดท้ายนางก็เลยหนีไปเรียนเป็นหมอเฉยเลย?
แต่อาชีพหมอของโลกบรรพกาลนั้น ไม่ค่อยจะมีประโยชน์หรอก แถมยังยากจนอีกต่างหาก!
เพราะสิ่งมีชีวิตพิเศษแทบจะทุกเผ่าพันธุ์นั้นมีความสามารถในการฟื้นตัวค่อนข้างสูงไงละ ส่วนไอ้พวกที่ฟื้นตัวเองไม่ได้...อืม ก็มีแต่จะร่างสลายหายกลับเข้าไปในวงจรการเกิดใหม่เท่านั้นเอง! นี่คิดไปคิดมาเธอก็ยังหาจุดยืนของอาชีพหมอไม่เจอเลย?
แต่ก็นะ พี่แสนรักของเธอรักอาชีพหมอแบบสุด ๆ เลยนี่นะ
ใครจะกล้าห้ามล่ะ?
ยักษิณีสาวเหลือบมองมนุษย์ผู้มีพรสวรรค์ด้านการออกแบบ แต่กลับเลือกเข้าป่ามาทำสวนทำไร่แล้วพยักหน้าหงึกหงักด้วยความเข้าอกเข้าใจ ลุกเดินไปนั่งแหมะลงข้างใบหน้าหล่อเหลาแล้วใช้อุ้งเท้าเล็ก ๆ ของตัวเองเขี่ยปลายจมูกโด่งนั้นเบา ๆ
‘นายครามมันเช้าแล้วนะ ตื่นได้แล้ว...วันนี้นายบอกว่าจะพาฉันออกไปเที่ยวไม่ใช่หรือไง?’
ได้ยินเสียงกรนเบา ๆ เป็นคำตอบ
‘นายคราม! ลุกขึ้นมาได้แล้วนะ ไหนเมื่อคืนนายบอกว่าจะไถ่โทษที่แกล้งให้ฉันเห่าจนเจ็บคอด้วยการพาไปเที่ยวรอบไร่ไง!’
อุ้งเท้าเล็กทั้งสองข้างตะปบลงบนใบหน้าหล่อเหล่า แต่ก็ไม่ได้กางเล็บ
“อืมมม ขออีกห้านาทีนะเฌอแตม”
เสียงทุ้มบ่นงึมงำแล้ววาดวงแขนดึงรั้งเจ้าก้อนกลมสีขาวที่เอาแต่ก่อกวนเข้ามาหา หอมหัวทุยหนัก ๆ แล้วกอดรัดไว้แนบอก ก่อนจะผล็อยหลับไปอีกรอบ
‘ไอ้เจ้าหมอนี่...ฉันไม่ใช่หมอนข้างสักหน่อย แล้วทำแบบนี้มันหายใจไม่ออกนะ!?’
ร่างเล็กของเสือขาวดิ้นขลุกขลัก พยายามใช้สองเท้าน้อย ๆ ช่วยดันตัวเองออกจากแผงอกเปลือยเปล่าและหัวนมสีชมพูของข้ามสมุทรด้วยความยากลำบาก เหนื่อยจนหอบแฮ่ก! กว่าจะมุดหัวออกมาจากกล้ามอกแน่น ๆ ได้สำเร็จ
โอ๊ย เกือบตายคาอกผู้ชายแล้วไหมละ!
เจ้าของแผงอกสุดแน่นหัวเราะเหมือนชอบใจ แสนหลงไม่ค่อยแน่ใจว่าเขาตื่นเต็มตาตอนไหน? แต่มือทั้งสองข้างยังคงจับตัวเธอไว้ไม่ยอมปล่อย แถมยังยึดให้เธอนอนแผ่หลาอยู่บนกล้ามอกของเขาด้วยท่าทีเชิญชวนแบบสุด ๆ
ให้ตายสิ...จะนอนล่อเสือล่อตะเข้ก็ให้มันน้อย ๆ หน่อยได้ไหมเนี่ย!?
เสือขาวตัวน้อยแยกเขี้ยวใส่ไปหนึ่งที ก่อนจะกระโดดลงจากแผงอกกว้างทันทีที่เขาปล่อยมือ เริ่มมุดตะกุยหมอนอีกใบที่ตัวเองคาบมากั้นแบ่งเขตที่นอนระหว่างตัวเองและข้ามสมุทรแก้เก้อ
“เพิ่งจะตีห้าครึ่งเองนะ ใจร้อนเหมือนกันนะเรา”
เสียงทุ้มบ่นเบา ๆ ก่อนจะแวะมาหอมหัวทุยของเสือน้อยเบา ๆ แล้วเดินหายเข้าห้องน้ำไป
เอะอะกอด เอะอะหอม พวกเราสนิทกันขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไรฮะ?
...บ้าชะมัดเลย!
Último capítulo
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 122
ประโยคสนทนาของสองแม่ลูกทำเอาข้ามสมุทรนึกอยากกุมขมับขึ้นมาเสียเฉย ๆ ชักสงสัยว่าตัวเองคิดถูกหรือผิดที่ตามใจภรรยายักษา ด้วยการทำเรื่องขออนุญาตนำบุตรสาวกลับมาอยู่บนโลกมนุษย์ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวในตอนแรกก็เหมือนจะติดปัญหาอยู่บ้าง เพราะชาวโลกบรรพกาลนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมายังโลกมนุษย์ก่อนบรรลุนิติภาวะ แต่เพราะว่าเป็นเด็กเลือดผสมที่เกิดจากมนุษย์และยักษา ลูก ๆ ของเขาจึงได้รับการอนุญาตมาเป็นกรณีพิเศษ...“แดดดี๊ ๆ ทำไมหม่ามี๊ถึงสอนซนแบบนั้นล่ะ?”เสียงเล็ก ๆ ของเด็กอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกับแสนซนทุกประการ เงยหน้าขึ้นจากการทำการบ้านแล้วเอ่ยถาม“แสบไม่เห็นเข้าใจเลย?”ข้ามสมุทรลูบหัวบุตรสาวอีกตนที่มีนามว่า...แสนแสบ เบา ๆ คล้ายจะเอ็นดู ก่อนจะหยิบคุกกี้ชิ้นโตขึ้นมาหักเป็นชิ้นพอดีคำแล้วป้อนใส่ปากเล็กจิ้มลิ้มของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างกาย“ไม่เข้าใจก็ดีแล้ว...”จุมพิตกระหม่อมเล็กได้รูปหนัก ๆ ค่อยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“แล้วแสบทำการบ้านถึงไหนแล้วลูก?”“เกือบเสร็จแล้วค่ะ ทำการบ้านเสร็จแล้วเราไปเล่นวิ่งไล่จับกันนะคะ”แสนแสบบอกความต้องการของตนทันที ก่อนจะก้มลงเขียนหนังสืออีกครั้งเมื่อเป็นข้ามสมุทรระบายยิ้มเอ
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 121
วันนี้สวนกุหลาบที่อยู่ติดกับบ้านท้ายสวนของไร่ฟ้าครามเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษ ด้วยเพราะมีร่างเล็กป้อมและสองขาสั้น ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบเศษกำลังวิ่งตามร่างบางระหงที่เอาแต่วิ่งหนีอย่างไม่ลดละ ดวงตาสีดำอมน้ำตาลคู่สวยส่องประกายสดใสยามตัดสินใจกระโดดตะครุบข้อเท้าบางของอีกฝ่ายไว้!อืม ผลคือล้มคะมำหน้าคว่ำไปกับพื้นหญ้าทั้งคู่“หม่ามี๊...ซนเจ็บ!”เด็กน้อยร้องบอกหน้าเบ้ แต่ก็เหลียวซ้ายแลขวาคล้ายหาใครบางคนเหมือนนึกขึ้นได้ พอเห็นว่าร่างสูงของ ‘แดดดี๊’ ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ค่อยรีบปัดเศษหญ้าที่ติดตามตัวออกด้วยตัวเอง ปัดเสร็จก็หันมาเขย่า ‘หม่ามี๊’ ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอีกรอบ เห็นอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจก็เขย่าซ้ำ“มี๊! ซนเจ็บ”“...เจ็บแล้วไง?”เจ้าของชื่อ ‘มี๊’ ที่หันมานอนตะแคงท้าวค้างมองเด็กน้อยที่นั่งเบ้หน้าอยู่ข้าง ๆ ร้องถาม ใบหน้าหวานสวยเหมือนจะเคร่งครึมขึ้นกว่าปกติหลายเท่า“...ซนหกล้ม เจ็บ”“ซนไม่ได้หกล้ม แต่ซนวิ่งมาตะครุบขามี๊ก็เลยล้มต่างหากละ”แสนหลงบอกพลางหรี่ตามองบุตรสาวคล้ายคาดโทษ มีอย่างที่ไหน? เล่นวิ่งแข่งแต่คว้าข้อเท้าเธอล้มซะหน้าคะมำเสียอย่างนั้น! คิดแล้วก็ได้แต่ส
แสนหลง ตอนพิเศษ 2 ฉันลืมบอกนายเหรอ? 120
“จริงเหรอพี่รัก!?”เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องถามด้วยความตื่นเต้นตกใจ มือบางที่กอดถังคุกกี้ด้วยความหวงแหนแทบจะกลายเป็นโยนฉลอง ทำเอาพี่สาวทั้งสองตนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แสนหลงฉีกยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู ก่อนจะปล่อยมือจากถังคุกกี้แล้วเขย่าร่างบางของแสนรักจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด“เออ! จริงสิ พี่จะโกหกเธอไปเพื่ออะไ...”ยังพูดไม่ทันจบประโยคยักษาตนน้องก็วิ่งตึงตังออกไปไวปานพายุหมุน“...?”“พี่รัก ๆ น้องมันไปตั้งแต่คำว่า ‘จริง’ แล้วละ”ผู้พิทักษ์ประตูกาลหยิบคุกกี้ที่เหลือในกระป๋องขึ้นมากินแล้วดูทีวีต่อไปราวกับไม่คิดใส่ใจ แต่ก็ยังมีน้ำใจแวะตบบ่ามนพี่สาวที่นั่งมองตาปริบ ๆ คล้ายปลอบใจ“...”แสนหลงวิ่งตึงตังตามหาข้ามสมุทรอยู่สักพัก พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็พุ่งเข้าใส่ทันที“นายคราม!”เล่นเอามนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในเมืองยักษาต้องถลาตัวเข้าไปรับแทบไม่ทัน เคราะห์ยังดีที่ปฏิกิริยาของชายหนุ่มค่อนข้างดี เลยสามารถช้อนรับร่างบางระหงไว้ได้...แถมยังอยู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิงอีกด้วย!“...อย่าทำแบบนี้อีกนะ ใจหายใจคว่ำหมด!”ข้ามสมุทรเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะกระชับวงแขนขึ
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 119
สองสามวันหลังจากที่ข้ามสมุทรและคนงานในไร่ต้องตื่นมาเก็บส้มตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง แสนหลงค่อยรู้ว่าออร์เดอร์มากมายที่ไหลทะลักเข้ามาในไร่แบบเร่งด่วนนั้น มีที่มาที่ไปจากเทศกาล...ตรุษจีน? และคงเห็นว่าเธอสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับเทศกาลที่ไม่คุ้นเคยนี้อยู่มากพอสมควร ข้ามสมุทรเลยใจดีอธิบายเพิ่มเติมให้อีกเล็กน้อยว่า...วันตรุษจีนนั้นเป็นวันขึ้นปีใหม่ของมนุษย์ในอีกเขตพื้นที่หนึ่ง แต่เพราะจำนวนคนที่มีมากมายของพวกเขากระจัดกระจายกันไปอยู่ทั่วทุกมุมโลก วันตรุษจีนจึงจัดเป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่มีอิทธิพลมาก ๆซึ่งส้มจากไร่ฟ้าครามก็น่าจะได้รับผลดีจากเทศกาลนี้มากพอสมควร เพราะส้มจัดว่าเป็นผลไม้มงคลชนิดหนึ่งที่พวกมนุษย์นิยมใช้กราบไหว้เทพเจ้า อืม...เทพเจ้าอย่างนั้นเหรอ?เสือขาวตัวน้อยเอียงคอคล้ายครุ่นคิด เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้เท่าไร...คงเพราะวัฒนธรรมของสองโลกต่างกันอยู่พอสมควร และชาวโลกบรรพกาลก็เคารพนับถือแค่เพียงธรรมชาติเป็นหลักกระมัง?“คิดอะไรอยู่?”เสียงทุ้มของคนที่กำลังหยิบเงินใส่ซองสีแดงตั้งคำถาม‘คิดว่านายเอาเงินใส่ซองเพื่ออะไร?’ แสนหลงตอบกลับด้วยคำถาม นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่สงสั
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 118
งานเทศกาลของพวกมนุษย์นั้นมีเยอะมากจนแสนหลงจำได้ไม่หมด แต่ก็มีบางเทศกาลที่จำได้ค่อนข้างแม่น อาทิเช่น ประเพณีสงกรานต์ของมนุษย์แถบนี้ (จำได้เพราะรู้สึกว่ามันประหลาดที่พวกมนุษย์เอาน้ำมาสาดใส่กันในวันขึ้นปีใหม่?) หรือวันคริสมาสต์ของพวกมนุษย์อีกฟากโลก (ไก่งวงอบซอสอร่อยมากเลยจำได้แม่น) แล้วก็ยังมีเทศกาลยิบย่อยอีกเยอะแยะที่มีเอกลักษณ์...ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสาจะว่าไปแล้วเหมือนจะมีเทศกาลของพวกมนุษย์แถบใกล้ ๆ ที่เรียกว่า ‘วันตรุษจีน’ อยู่ด้วยหรือเปล่านะ?ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงของเสือขาวที่นอนหมอบอยู่บนเบาะรถกอล์ฟเหลือบมองภาพเบื้องหน้าคล้ายสงสัย ตอนนี้คนงานหลายสิบคนกำลังเร่งรีบเก็บส้มผลโตใส่ตะกร้าจนดูวุ่นวายไปหมด แต่พอได้ยินเสียงซุบซิบของพวกคนงานที่ดังแว่วมาตามสายลมค่อยเข้าใจ ว่าถ้าเก็บผลส้มไม่ได้ตามออร์เดอร์ที่มีเข้ามา...น่าจะโดนค่าปรับอยู่มากโขมิน่าเล่า! วันนี้ข้ามสมุทรถึงลุกจากเตียงนอนมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง? แถมยังใจดีหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุมาด้วยแบบไม่บอกกล่าว...รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มนี่ละ!“ตื่นนานหรือยัง?”เสียงทุ้มของคนที่แอบหิ้วพาแสนหล
แสนหลง บทส่งท้าย 117
แสนหลงเพิ่งรู้ว่าพ่อของเธอเคยใช้ชีวิตเป็นชาวสวนอยู่ในโลกมนุษย์ช่วงหนึ่ง? แต่พอทำไปสักพักรู้สึกว่าไม่ใช่ทางของตัวเอง ก็เลยย้ายกลับเข้ามาอยู่ในโลกบรรพกาล นานจนลืมไปเลยว่าตัวเองมีที่ดินติดกับไร่ส้มของข้ามสมุทรเพราะรู้จักนิสัยใจคอมาตั้งแต่ข้ามสมุทรยังเด็ก สุดท้ายเลยตัดสินใจขายที่ดินตรงนั้นให้ชายหนุ่มไปเมื่อหลายปีก่อน เพราะเชื่อว่าเด็กหนุ่มอนาคตไกลและค่อนข้างมีวิสัยทัศน์ดีจะสามารถต่อยอดไร่ฟ้าครามได้อีกมากจากตอนแรกกลัวว่าพ่อจะไม่ชอบ ‘ว่าที่ลูกเขย’ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเธอนี่ละ! ยักษ์หัวเน่าที่แท้จริง!?“นึกไม่ถึงเลยนะครับ ว่าจะเป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น”เขยขวัญของพ่อยักษาว่าด้วยรอยยิ้ม“จริง! ตอนแรกลุงก็นึกว่าไอ้ตัวแสบไปคว้ามนุษย์นี่ไหนมา? พอเห็นว่าเป็นคราม...ลุงก็คิดได้เลยว่าครามนี่ซวยจริง ๆ”แสนหลงที่นั่งกินขนมดูทีวีอยู่กับพี่สาวทั้งสองตนแอบมองค้อนจนตาแทบกลับ ต่างจากบรรดาพี่สาวที่กำลังกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ“ไม่หรอกครับ ผมโชคดีมากกว่าที่ได้เจอลูกสาวคุณลุง”“อย่ามั่นใจไปนะตาคราม ป้าเป็นแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่กล้ารับประกันเลย”คราวนี้แสนเสน่ห์ก็เหมือนจะย้ายข้างไปเชียร์เขยขวัญอีกตน“ผมมั่นใจครับ
También te puede gustar
ชีวิตบัดซบเพราะมาต่างโลก เลยสร้างปาร์ตี้ไปโค่นพระเจ้าซะเลย
หัตถ์อนันต์1.3K vistasดาบพิฆาตสลับนภา
Prince_White3.6K vistasขุนศึกทะลุมิติ
นักเขียนบ้านนา879 vistasสมบัติแห่งขุนเขา
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ9.9K vistasเกิดใหม่มีสามีตาบอด
กัญจารีย์3.2K vistasบุตรชายตัวน้อยของบัณฑิตจาง
มายารัตติกาล12.4K vistasแล้วฉันมาอยู่บนเตียงของตัวร้ายได้ยังไงเนี่ย
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า267 vistasศึกเทพชิงพิภพ
นักเขียนบ้านนา789 vistas
