INICIAR SESIÓNCompartir
อีกไม่นาน 40
Última actualización:
2026-01-08 23:08:40หลังจากหาคนช่วยดูแลไม่ได้ สุดท้ายข้ามสมุทรก็ตัดสินใจหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยไปทำงานด้วยแทนการปล่อยไว้บ้านเพียงลำพัง แต่ถึงจะพูดว่าพาไปด้วยชายหนุ่มก็ให้เธออยู่ในรถยนต์เป็นส่วนใหญ่ จะมีบ้างที่ปล่อยให้ได้วิ่งเล่นเวลาไปตรวจงานที่ท้ายไร่
ดูเหมือนว่าช่วงเวลานี้ของทุกปีจะมีการนำต้นกล้าของต้นส้มมาลงดินแปลงใหม่ ข้ามสมุทรก็เลยยุ่งอยู่กับการตรวจความพร้อมของดินและระยะการวางต้นกล้าแต่ละต้น เพื่อที่ว่าเมื่อมันเติบโตขึ้นจะได้ไม่แย่งสารอาหารจากต้นข้าง ๆ
“อย่าไปไกลนะ วันนี้ลงกล้าแปลงสุดท้ายแล้ว...ไม่น่าเกินชั่วโมง”
‘เข้าใจแล้ว จะไปวิ่งออกกำลังกายอยู่แถวนี้ละ’
เสือน้อยพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะกระโดดผลุงลงจากเบาะรถแล้ววิ่งฉิวเข้าไปในสวนส้มทันที
แสนหลงเพิ่งรู้ว่าตัวเองชอบการสำรวจมาก! หรือจริง ๆ อาจแค่ชอบกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มที่ลอยมาตามสายลมก็ได้...
อืม เธอก็ยังไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน?
ร่างเล็กสีขาวเหลียวซ้ายแลขวาเมื่อไม่เห็นใครอยู่ในระยะสายตา เสือขาวตัวน้อยค่อยดีดตัวขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ แล้วใช้กรงเล็บครูดไปกับลำต้นจนกลายเป็นรอยเล็บขนาดยาวเหมือนเจตนาทิ้งสัญลักษณ์ไว้ ดูไปก็คงคล้ายกับพวกเสือหรือหมีที่ชอบฝากรอยเล็บไว้ตามต้นไม้ใหญ่ เพื่อบอกให้ผู้มาเยือนรู้ว่า...อาณาเขตนี้มีเจ้าของแล้ว
และตั้งแต่ข้ามสมุทรหิ้วพาเธอออกมาข้างนอกด้วย ไม่รู้ทำไม? พอเห็นต้นไม้ใหญ่แล้วยักษิณีสาวก็รู้สึกว่าตัวเองต้องทำสัญลักษณ์เพื่อแสดงถึงอาณาเขตของตัวเอง...นี่ก็น่าจะฝากรอยเล็บไว้ทั่วไร่แล้วละ!
กระโจนข้ามต้นไม้ไปมาเหมือนตัวเองเป็นกระรอกป่ามากกว่าเสือขาว ต่างกันหน่อยก็ตรงที่เธอฝากรอยเล็บไว้ทั่วเท่านั้นเอง
เท่านี้ก็เรียบร้อย!
อืม...รอยเล็บสวย ๆ แบบนี้ มันคือผลงานศิลปะชัด ๆ
ร่างเล็กสีขาวที่เหมือนจะเริ่มเรืองแสงได้ในความมืดเพราะบรรยากาศเริ่มโพล้เพล้ใกล้ค่ำเต็มทีพยักหน้าหงึกหงักอย่างพึงพอใจในผลงานของตน
เมื่อหมดธุระแล้ว เสือขาวตัวน้อยก็เลือกจะเดินเอื่อย ๆ ไปตามทางเพราะยังได้ยินเสียงคุยกันของพวกที่กำลังลงต้นกล้าของต้นส้มดังแว่วมาตามสายลม รู้ได้ทันทีว่างานน่าจะใกล้เสร็จแล้ว แต่ก็ยังมีเวลาพอให้เธอเดินชมนกชมไม้ไปอีกหลายนาที
“งู! ระวังงู ๆ”
ได้ยินเสียงตื่นตระหนกของพวกคนงานดังแว่วตามลม ซึ่งแสนหลงก็ไม่ได้แปลกใจเท่าไรที่เจอ เพราะพื้นที่แถวนี้ยังรกอยู่มาก...แต่ถ้าบอกว่าไม่เจอเลยนะสิ อันนั้นถึงจะเรียกว่าแปลก?
ยักษิณีสาวในคราบเสือน้อยเดินนวยนาดไปได้อีกแค่สองสามก้าว สัญชาตญาณบางอย่างก็ทำให้แผงขนที่คอของเสือขาวตั้งชันอย่างรวดเร็ว! ตามมาด้วยกลิ่นอายของสัตว์ร้ายและความรู้สึกไม่ปลอดภัยที่แผ่ปกคลุมทั่วทั้งร่าง
นี่มันอะไรกัน!?
แสนหลงหยุดเดินแล้วกวาดตามองรอบกายที่เริ่มปกคลุมไปด้วยความมืดสลัว เขี้ยวเล็กสีขาวกลายเป็นสีเงินสว่างวาบและฉาบไปด้วยคลื่นรังสีอำมหิตจาง ๆ ยักษิณีสาวตัดสินใจเปิดประสาทสัมผัสทั้งห้าที่กลับคืนมาเกือบเก้าส่วนแล้วด้วยความรวดเร็ว...
ไม่เจออะไรเลย หมายความว่ายังไงกัน?
นางยักษาสบถเสียงขุ่นเมื่อไม่พบสิ่งผิดปกติและกลิ่นอายของสัตว์ร้ายเหมือนในตอนแรก...รู้สึกหงุดหงิดมากกว่าเดิมหลายเท่าเมื่อไม่ได้คำตอบ แล้วในระหว่างที่กำลังหัวเสียอยู่นั่นเอง สัญชาตญาณบางอย่างที่กำลังร้องเตือนไม่ยอมหยุดก็ผุดความคิดบางอย่างขึ้นมา
ถ้าไม่ใช่อะไร? ก็ต้องหมายถึงใคร!?
‘บ้าจริง!’
Último capítulo
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 122
ประโยคสนทนาของสองแม่ลูกทำเอาข้ามสมุทรนึกอยากกุมขมับขึ้นมาเสียเฉย ๆ ชักสงสัยว่าตัวเองคิดถูกหรือผิดที่ตามใจภรรยายักษา ด้วยการทำเรื่องขออนุญาตนำบุตรสาวกลับมาอยู่บนโลกมนุษย์ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวในตอนแรกก็เหมือนจะติดปัญหาอยู่บ้าง เพราะชาวโลกบรรพกาลนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมายังโลกมนุษย์ก่อนบรรลุนิติภาวะ แต่เพราะว่าเป็นเด็กเลือดผสมที่เกิดจากมนุษย์และยักษา ลูก ๆ ของเขาจึงได้รับการอนุญาตมาเป็นกรณีพิเศษ...“แดดดี๊ ๆ ทำไมหม่ามี๊ถึงสอนซนแบบนั้นล่ะ?”เสียงเล็ก ๆ ของเด็กอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกับแสนซนทุกประการ เงยหน้าขึ้นจากการทำการบ้านแล้วเอ่ยถาม“แสบไม่เห็นเข้าใจเลย?”ข้ามสมุทรลูบหัวบุตรสาวอีกตนที่มีนามว่า...แสนแสบ เบา ๆ คล้ายจะเอ็นดู ก่อนจะหยิบคุกกี้ชิ้นโตขึ้นมาหักเป็นชิ้นพอดีคำแล้วป้อนใส่ปากเล็กจิ้มลิ้มของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างกาย“ไม่เข้าใจก็ดีแล้ว...”จุมพิตกระหม่อมเล็กได้รูปหนัก ๆ ค่อยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“แล้วแสบทำการบ้านถึงไหนแล้วลูก?”“เกือบเสร็จแล้วค่ะ ทำการบ้านเสร็จแล้วเราไปเล่นวิ่งไล่จับกันนะคะ”แสนแสบบอกความต้องการของตนทันที ก่อนจะก้มลงเขียนหนังสืออีกครั้งเมื่อเป็นข้ามสมุทรระบายยิ้มเอ
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 121
วันนี้สวนกุหลาบที่อยู่ติดกับบ้านท้ายสวนของไร่ฟ้าครามเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษ ด้วยเพราะมีร่างเล็กป้อมและสองขาสั้น ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบเศษกำลังวิ่งตามร่างบางระหงที่เอาแต่วิ่งหนีอย่างไม่ลดละ ดวงตาสีดำอมน้ำตาลคู่สวยส่องประกายสดใสยามตัดสินใจกระโดดตะครุบข้อเท้าบางของอีกฝ่ายไว้!อืม ผลคือล้มคะมำหน้าคว่ำไปกับพื้นหญ้าทั้งคู่“หม่ามี๊...ซนเจ็บ!”เด็กน้อยร้องบอกหน้าเบ้ แต่ก็เหลียวซ้ายแลขวาคล้ายหาใครบางคนเหมือนนึกขึ้นได้ พอเห็นว่าร่างสูงของ ‘แดดดี๊’ ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ค่อยรีบปัดเศษหญ้าที่ติดตามตัวออกด้วยตัวเอง ปัดเสร็จก็หันมาเขย่า ‘หม่ามี๊’ ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอีกรอบ เห็นอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจก็เขย่าซ้ำ“มี๊! ซนเจ็บ”“...เจ็บแล้วไง?”เจ้าของชื่อ ‘มี๊’ ที่หันมานอนตะแคงท้าวค้างมองเด็กน้อยที่นั่งเบ้หน้าอยู่ข้าง ๆ ร้องถาม ใบหน้าหวานสวยเหมือนจะเคร่งครึมขึ้นกว่าปกติหลายเท่า“...ซนหกล้ม เจ็บ”“ซนไม่ได้หกล้ม แต่ซนวิ่งมาตะครุบขามี๊ก็เลยล้มต่างหากละ”แสนหลงบอกพลางหรี่ตามองบุตรสาวคล้ายคาดโทษ มีอย่างที่ไหน? เล่นวิ่งแข่งแต่คว้าข้อเท้าเธอล้มซะหน้าคะมำเสียอย่างนั้น! คิดแล้วก็ได้แต่ส
แสนหลง ตอนพิเศษ 2 ฉันลืมบอกนายเหรอ? 120
“จริงเหรอพี่รัก!?”เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องถามด้วยความตื่นเต้นตกใจ มือบางที่กอดถังคุกกี้ด้วยความหวงแหนแทบจะกลายเป็นโยนฉลอง ทำเอาพี่สาวทั้งสองตนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แสนหลงฉีกยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู ก่อนจะปล่อยมือจากถังคุกกี้แล้วเขย่าร่างบางของแสนรักจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด“เออ! จริงสิ พี่จะโกหกเธอไปเพื่ออะไ...”ยังพูดไม่ทันจบประโยคยักษาตนน้องก็วิ่งตึงตังออกไปไวปานพายุหมุน“...?”“พี่รัก ๆ น้องมันไปตั้งแต่คำว่า ‘จริง’ แล้วละ”ผู้พิทักษ์ประตูกาลหยิบคุกกี้ที่เหลือในกระป๋องขึ้นมากินแล้วดูทีวีต่อไปราวกับไม่คิดใส่ใจ แต่ก็ยังมีน้ำใจแวะตบบ่ามนพี่สาวที่นั่งมองตาปริบ ๆ คล้ายปลอบใจ“...”แสนหลงวิ่งตึงตังตามหาข้ามสมุทรอยู่สักพัก พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็พุ่งเข้าใส่ทันที“นายคราม!”เล่นเอามนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในเมืองยักษาต้องถลาตัวเข้าไปรับแทบไม่ทัน เคราะห์ยังดีที่ปฏิกิริยาของชายหนุ่มค่อนข้างดี เลยสามารถช้อนรับร่างบางระหงไว้ได้...แถมยังอยู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิงอีกด้วย!“...อย่าทำแบบนี้อีกนะ ใจหายใจคว่ำหมด!”ข้ามสมุทรเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะกระชับวงแขนขึ
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 119
สองสามวันหลังจากที่ข้ามสมุทรและคนงานในไร่ต้องตื่นมาเก็บส้มตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง แสนหลงค่อยรู้ว่าออร์เดอร์มากมายที่ไหลทะลักเข้ามาในไร่แบบเร่งด่วนนั้น มีที่มาที่ไปจากเทศกาล...ตรุษจีน? และคงเห็นว่าเธอสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับเทศกาลที่ไม่คุ้นเคยนี้อยู่มากพอสมควร ข้ามสมุทรเลยใจดีอธิบายเพิ่มเติมให้อีกเล็กน้อยว่า...วันตรุษจีนนั้นเป็นวันขึ้นปีใหม่ของมนุษย์ในอีกเขตพื้นที่หนึ่ง แต่เพราะจำนวนคนที่มีมากมายของพวกเขากระจัดกระจายกันไปอยู่ทั่วทุกมุมโลก วันตรุษจีนจึงจัดเป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่มีอิทธิพลมาก ๆซึ่งส้มจากไร่ฟ้าครามก็น่าจะได้รับผลดีจากเทศกาลนี้มากพอสมควร เพราะส้มจัดว่าเป็นผลไม้มงคลชนิดหนึ่งที่พวกมนุษย์นิยมใช้กราบไหว้เทพเจ้า อืม...เทพเจ้าอย่างนั้นเหรอ?เสือขาวตัวน้อยเอียงคอคล้ายครุ่นคิด เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้เท่าไร...คงเพราะวัฒนธรรมของสองโลกต่างกันอยู่พอสมควร และชาวโลกบรรพกาลก็เคารพนับถือแค่เพียงธรรมชาติเป็นหลักกระมัง?“คิดอะไรอยู่?”เสียงทุ้มของคนที่กำลังหยิบเงินใส่ซองสีแดงตั้งคำถาม‘คิดว่านายเอาเงินใส่ซองเพื่ออะไร?’ แสนหลงตอบกลับด้วยคำถาม นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่สงสั
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 118
งานเทศกาลของพวกมนุษย์นั้นมีเยอะมากจนแสนหลงจำได้ไม่หมด แต่ก็มีบางเทศกาลที่จำได้ค่อนข้างแม่น อาทิเช่น ประเพณีสงกรานต์ของมนุษย์แถบนี้ (จำได้เพราะรู้สึกว่ามันประหลาดที่พวกมนุษย์เอาน้ำมาสาดใส่กันในวันขึ้นปีใหม่?) หรือวันคริสมาสต์ของพวกมนุษย์อีกฟากโลก (ไก่งวงอบซอสอร่อยมากเลยจำได้แม่น) แล้วก็ยังมีเทศกาลยิบย่อยอีกเยอะแยะที่มีเอกลักษณ์...ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสาจะว่าไปแล้วเหมือนจะมีเทศกาลของพวกมนุษย์แถบใกล้ ๆ ที่เรียกว่า ‘วันตรุษจีน’ อยู่ด้วยหรือเปล่านะ?ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงของเสือขาวที่นอนหมอบอยู่บนเบาะรถกอล์ฟเหลือบมองภาพเบื้องหน้าคล้ายสงสัย ตอนนี้คนงานหลายสิบคนกำลังเร่งรีบเก็บส้มผลโตใส่ตะกร้าจนดูวุ่นวายไปหมด แต่พอได้ยินเสียงซุบซิบของพวกคนงานที่ดังแว่วมาตามสายลมค่อยเข้าใจ ว่าถ้าเก็บผลส้มไม่ได้ตามออร์เดอร์ที่มีเข้ามา...น่าจะโดนค่าปรับอยู่มากโขมิน่าเล่า! วันนี้ข้ามสมุทรถึงลุกจากเตียงนอนมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง? แถมยังใจดีหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุมาด้วยแบบไม่บอกกล่าว...รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มนี่ละ!“ตื่นนานหรือยัง?”เสียงทุ้มของคนที่แอบหิ้วพาแสนหล
แสนหลง บทส่งท้าย 117
แสนหลงเพิ่งรู้ว่าพ่อของเธอเคยใช้ชีวิตเป็นชาวสวนอยู่ในโลกมนุษย์ช่วงหนึ่ง? แต่พอทำไปสักพักรู้สึกว่าไม่ใช่ทางของตัวเอง ก็เลยย้ายกลับเข้ามาอยู่ในโลกบรรพกาล นานจนลืมไปเลยว่าตัวเองมีที่ดินติดกับไร่ส้มของข้ามสมุทรเพราะรู้จักนิสัยใจคอมาตั้งแต่ข้ามสมุทรยังเด็ก สุดท้ายเลยตัดสินใจขายที่ดินตรงนั้นให้ชายหนุ่มไปเมื่อหลายปีก่อน เพราะเชื่อว่าเด็กหนุ่มอนาคตไกลและค่อนข้างมีวิสัยทัศน์ดีจะสามารถต่อยอดไร่ฟ้าครามได้อีกมากจากตอนแรกกลัวว่าพ่อจะไม่ชอบ ‘ว่าที่ลูกเขย’ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเธอนี่ละ! ยักษ์หัวเน่าที่แท้จริง!?“นึกไม่ถึงเลยนะครับ ว่าจะเป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น”เขยขวัญของพ่อยักษาว่าด้วยรอยยิ้ม“จริง! ตอนแรกลุงก็นึกว่าไอ้ตัวแสบไปคว้ามนุษย์นี่ไหนมา? พอเห็นว่าเป็นคราม...ลุงก็คิดได้เลยว่าครามนี่ซวยจริง ๆ”แสนหลงที่นั่งกินขนมดูทีวีอยู่กับพี่สาวทั้งสองตนแอบมองค้อนจนตาแทบกลับ ต่างจากบรรดาพี่สาวที่กำลังกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ“ไม่หรอกครับ ผมโชคดีมากกว่าที่ได้เจอลูกสาวคุณลุง”“อย่ามั่นใจไปนะตาคราม ป้าเป็นแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่กล้ารับประกันเลย”คราวนี้แสนเสน่ห์ก็เหมือนจะย้ายข้างไปเชียร์เขยขวัญอีกตน“ผมมั่นใจครับ
También te puede gustar
ขุนศึกทะลุมิติ
นักเขียนบ้านนา879 vistasลิขิตรักหมอหญิงข้ามภพ: ขอเลือกสามีที่รักข้าเพียงผู้เดียว
Myเหมยลี่3.3K vistasวันสิ้นโลกของผม
8164.1K vistas(จบแล้ว ) 70‘s หยางซีซีฮองเฮาทะลุมิติพร้อมมือวิเศษ
primพริมโรส23.0K vistasศึกเทพชิงพิภพ
นักเขียนบ้านนา789 vistasเจียงหย่าเสวี่ย จิตรกรหัตถ์สวรรค์
primพริมโรส13.3K vistasโคตรงูชู้รัก
ฺBigangel - น้ำตาลไหม้ - หอมชื่นใจ1.0K vistasไข่มุกหมื่นปรารถนา
เพลงมีนา4.3K vistas
