อีกไม่นาน 39

“คุณแตม เนื้อย่างเสร็จแล้วค่ะ”

เสียงสั่น ๆ เหมือนจะร้องไห้อยู่ตลอดเวลาของป้าอุ่น ทำให้เสือขาวตัวน้อยที่ข้ามสมุทรสั่งให้ทุกคนที่รู้เรื่องของเธอเรียกว่า ‘คุณแตม’ ต้องถอนใจแล้วขดตัวเป็นก้อนกลมเหมือนไม่ใส่ใจ เพื่อให้มนุษย์ป้าอุ่นผู้แสนจะขี้กลัวสามารถเดินเอาจานสเต๊กมาวางบนโต๊ะอาหารได้ง่ายขึ้น

วางจานเสร็จก็วิ่งตัวปลิวเข้าครัวไปเลย! และดูท่าคงไม่ยอมออกจากห้องครัวแน่ ๆ ถ้าข้ามสมุทรยังไม่กลับเข้าบ้าน...ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าข้ามสมุทรติดงานจนต้องกลับเช้า ป้าแกไม่ต้องนอนในครัวเลยเหรอ?

แต่ก็ต้องบอกว่าดวงของมนุษย์ป้าอุ่นยังดีอยู่หลายส่วน

เพราะตอนนี้เธอฟื้นกำลังขึ้นมามากแล้ว เลยสามารถกระโดดขึ้นโต๊ะกินข้าวได้ด้วยตัวเองโดยไม่ต้องมีใครอุ้ม? ฮึ ๆ ถ้าต้องมาตามอุ้มกันไปที่โต๊ะอาหารเหมือนที่ข้ามสมุทรทำอยู่เป็นประจำละก็...ไม่อยากจะคิดเลย! ว่าสภาพป้าแกจะเป็นยังไง?

ยักษิณีสาวส่ายหน้าคล้ายจะขัน ก่อนร่างเล็กสีขาวจะกระโดดผลุงขึ้นไปบนโต๊ะกินข้าวอย่างรวดเร็ว แต่น่าแปลกที่กลับให้ความรู้สึกนุ่มนวลชวนมองอย่างประหลาด

อืม เนื้อย่างฝีมือคุณมนุษย์ป้าอุ่นก็ไม่เลว

เสือขาวตัวน้อยเคี้ยวเนื้อชิ้นพอดีคำกร้วม ๆ

ดูเหมือนวันนี้จะย่างแบบบลูแรร์แฮะ?

อืม แอบดิบหนักไปหน่อยแต่ก็ยังถือว่าพอกินได้!

หัวเล็ก ๆ เอียงไปมาเหมือนกำลังประมวลผลในรสชาติตรงหน้า ก่อนจะส่งเนื้อเข้าปากอีกชิ้นแล้วเคี้ยวกร้วม ๆ ด้วยความเอร็ดอร่อย

เหลือบเห็นมนุษย์ป้าอุ่นโผล่หน้าออกมาแอบมอง ใจก็นึกไปว่าน่าจะหาทางผูกมิตรต่อกันให้มากกว่านี้สักหน่อย เพราะถึงยังไงป้าแกก็ต้องแวะเวียนมาทำอาหารให้เธอกินเวลาที่ข้ามสมุทรไม่อยู่...อืม ทำยังไงดีละ?

‘เวลาจะผูกมิตรกับพวกมนุษย์ต้องยิ้มเยอะ ๆ’

‘ยิ้ม? หมายถึงแสยะยิ้มใช่ไหมพี่ดี!’

‘ไอ้เด็กบ้า พี่หมายถึงฉีกยิ้มหวาน ๆ ต่างหากเล่า! ทำตาโต ๆ แล้วฉีกยิ้มกว้าง ๆ’

‘ออ ๆ เข้าใจแล้ว ๆ’

แสนหลงพยักหน้าหงึกหงักเมื่อนึกถึงคำสอนของพี่สาวตนรอง มองจ้องมนุษย์ป้าอุ่นที่ยืนมองตัวเองอยู่ที่ประตูห้องครัวแบบกล้า ๆ กลัว ๆ

ก็ค่อยเบาใจได้ว่าป้าแกน่าจะเริ่มกลัวน้อยลงบ้างแล้ว ปากก็ยังเคี้ยวเนื้อกร้วม ๆ ส่วนดวงตากลมโตสีดำอมม่วงก็กำลังรอจังหวะที่ป้าแกจะหันมาสบตากันแบบตรง ๆ

เอาละ...จังหวะนี้สินะ! ที่ต้องฉีกยิ้มหวาน ๆ

แต่ยักษิณีสาวคงลืมไปว่าตัวเองกำลังเคี้ยวเนื้ออยู่เต็มปาก

พอฉีกยิ้ม เนื้อย่างฉ่ำวาวเพราะย่างแบบบลูแรร์ก็ร่วงตุบลงกับพื้น เลือดสีแดงสดจากเนื้อที่ถูกย่างแบบกึ่งดิบนั้น พอรวมกับน้ำลายก็ไหลย้อยออกมาจากปากเล็ก ๆ ที่กำลังฉีกยิ้มกว้าง...

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดด!”

มนุษย์ป้าอุ่นส่งเรียงกรีดร้องแล้วก็หงายหลังล้มตึงไปเลย!

จะว่าไปหลังจากนั้นแสนหลงก็ไม่ได้เจอหน้าคุณมนุษย์ป้าอุ่นอีก แต่ก็ได้ยินข้ามสมุทรบ่นพึมพำว่าอาจจะต้องจัดตารางงานใหม่เพราะหาคนทำกับข้าวให้เธอไม่ได้ แถมอาจจะต้องจ้างแม่บ้านมาเพิ่มด้วย...เพราะป้าอุ่นคงไม่กล้าเข้ามาทำความสะอาดบ้านนี้คนเดียวแน่ ๆ

อืม คุณมนุษย์ป้าอุ่นเขากลัวอะไรของเขากันนะ?