บททั้งหมดของ ไม่เคยอยู่ในหัวใจ: บทที่ 11 - บทที่ 20

“ไหนว่างานเล็กๆ งานเล็กกี่โมงเอ่ยยยย!”จันทร์นิลแอบลอบยิ้มขำขันเมื่อได้ยินประโยคพร่ำบ่นของกิรณา เพื่อนสาวของเธอกลอกตามองบนเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ แถมยังทำท่าทีเหนื่อยหน่ายแล้วถอนลมหายใจพรืดยาวออกมาทุกครั้ง ยามจ้องมองไปยังดอกไม้สีขาวสะอาดตาจำนวนมหาศาลที่เตรียมถยอยขนขึ้นรถกลับคฤหาสน์ขณะนี้เป็นเวลาตีสาม... ซึ่งเป็นเวลาที่คนปกติควรนอนหลับพักผ่อน ทว่าไม่ใช่ที่นี่ ‘ปากคลองตลาด’ มีผู้คนพลุกพล่านแทบจะตลาดยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่คงไม่มากเท่าจำนวนดอกไม้ที่บรรดาเจ้าของร้านตั้งแผงเรียงรายอยู่เต็มสองข้างทางลากยาวไปจนสุดลูกหูลูกตาจันทร์นิลกับกิรณาคุ้นเคยกับตลาดย่านนี้ดี พวกเธอมีร้านดอกไม้เจ้าประจำอยู่ที่ปากคลองตลาด ตั้งแต่สมัยเรียนเวลามีงานฝีมือที่ต้องใช้ดอกไม้ทำส่งอาจารย์ หรืองานรับจ้างจัดในงานมงคล งานอวมงคลทั่วไปเพื่อหาเงินเข้ากระเป๋าเล็กๆ น้อยๆ พวกเธอมักจะใช้บริการร้านดอกไม้สดในตลาดแห่งนี้อย่างครั้งนี้ก็เช่นกัน...“ยังไม่หายหงุดหงิดอีกเหรอ”“ถามจริงไอ้นิล! แกไม่รู้สึกอะไรบ้างหรือไง” กิรณางับข้าวเหนี่ยวไก่ย่างเข้าปากหนึ่งคำแล้วผินหน้ามามองเพื่อนสนิทที่ยืนยิ้มกับฝูงดอกไม้ ซึ่งกำลังจะนำไปจัดใ

การตัดสินใจกลับมาอยู่บ้านครั้งนี้ดีกว่าที่คิดเอาไว้ จันทร์นิลได้ทั้งงานและเพื่อนบ้านที่แสนดีถึงสามคน ภายในสองวันแรกที่กลับมาเหยียบปากช่อง โดยมีอริสาหยิบยื่นโอกาสทั้งหมดนั้นมาให้ เธอจึงไร้ความกังวลไปหนึ่งเปาะ อย่างน้อยก็ไม่ต้องเดินเตะฝุ่นออกหางานเองให้ลำบาก งานที่ว่าคือเป็นผู้ช่วยเชฟในร้านอาหารกึ่งคาเฟ่ของ ‘ไร่ภูพลาธร’ ซึ่งอริสาทำงานเป็นผู้จัดการอยู่ที่นั่น ประจวบเหมาะกับที่ร้านกำลังขาดคนทำงานตำแหน่งนั้นเข้าพอดี เนื่องจากผู้ช่วยคนเดิมลาออกไปคลอดลูก จันทร์นิลเลยถูกผู้จัดการคนสวยจับเสียบแทนที่ได้อย่างง่ายดาย ส่วนเรื่องบ้าน ตอนนี้จันทร์นิลย้ายเข้ามาอยู่เรียบร้อยแล้ว เธอใช้เวลาทำความสะอาดตั้งสองวันกว่าจะเสร็จ แถมยังต้องจ้างคนมาตัดหญ้าที่ขึ้นปกคลุมอยู่รอบๆ บ้านจนเตียนโล่ง ดีที่มีอริสากับ ‘ป้าลดาวัลย์’ แม่ของเจ้าตัวคอยช่วยเหลือให้ที่กินที่อยู่กับเธอในระหว่างนั้น ทุกอย่างราบรื่นกว่าที่คิดเอาไว้มาก โดยเฉพาะเรื่องของเขาคนนั้น...สองวันก่อนเธอได้รับข่าวจากกิรณา ฝ่ายนั้นบอกว่าเรื่องที่เธอฝากจัดการเรียบร้อยดี ข้าวของทุกอย่างรวมถึงเครื่องประดับราคาแพงถูกส่งคืนให้

ตอนนี้จันทร์นิลเข้าใจแล้วว่าไอ้อาการใจหวิวๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อตอนบ่ายเกิดจากอะไร มันเป็นสัญญานเตือนภัยก่อนความซวยจะมาเยือนนี่เอง “บังเอิญจังเลยนะคะ นับไม่คิดว่าเราจะได้มาเจอกันที่นี่อีก”เจ้าของร้านเกริ่นขึ้นหลังจากพนักงานคนอื่นๆ สลายตัวไปกันหมดแล้ว เว้นไว้ก็แต่คนนี้ เพราะนับเก้าอยากคุยด้วยเป็นพิเศษ เธอจึงชักชวนอีกฝ่ายมานั่งหลบมุมเงียบๆ คิดซะว่าเป็นการพูดคุยเพื่อทำความรู้จักกับพนักงานใหม่ แม้จะช้าไปสักหน่อยก็เถอะ “นิลก็ไม่คิดแบบนั้นเหมือนกันค่ะ” ว่าที่คุณแม่ก้มมองหน้าท้องนูนป่องของตัวเองเพื่อหลบหลีกสายตาคนทักทาย เธอเผลอหลุดเสียงหัวเราะขมขื่นไร้ชีวิตชีวาคล้ายกำลังสมเพชเวทนาอะไรบางอย่าง ก็ใครจะไปคิดว่า ‘คุณนับ’ ที่ได้ยินพนักงานในร้านพูดถึงบ่อยๆ จะเป็นคนเดียวกับคุณนับเก้าที่เป็นญาติกับผู้ชายคนนั้น... แล้วการที่คุณนับเก้าลูกพี่ลูกน้องของจอมพลมานั่งอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้ อีกทั้งยังรั้งตำแหน่งนายจ้างของเธอ ทำให้จันทร์นิลตระหนักได้ว่าโลกของเราทั้งแคบและกลมกว่าที่คิดเอาไว้มาก “งานที่ร้านหนักไปไหมคะ ตอนแอ้มมาบอกว่าพนักงานใหม่ท้อง นับก็แอบ

ก่อนหน้านี้จันทร์นิลยังแย้มยิ้มให้กับท้องฟ้าอากาศที่ปลอดโปร่งโล่งใสอยู่เลย แต่พอเปิดประตูรั้วออกมาแล้วพบกับใครบางคน ใบหน้าที่เคยแช่มชื่นกลับต้องสลดลงทันควันเป็นการเริ่มต้นเช้าวันใหม่ได้แย่มาก... คนท้องนึกค่อนขอดในใจ“มาทำไมคะ” เธอถามขึ้นขณะลงกลอนประตูบ้านด้านใน แล้วล็อคแม่กุญแจซ้ำอีกชั้นเพื่อความสบายใจ จากนั้นคอยหันกลับมามองเขาด้วยแววตานิ่งเฉย วันนี้จอมพลไม่ได้มาด้วยมาดนักธุรกิจ เขาสวมเพียงเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนสีเข้ม ซึ่งเห็นได้ไม่บ่อยนัก และกลับยังคงความหล่อเหลาเอาไว้ได้ทุกกระเบียดนิ้ว“มารับไปทำงาน” สุ้มสียงที่เคยทุ้มละมุนวันนี้ติดแหบแห้งทำจันทร์นิลขยับหนีไปหลายก้าว พอเพ่งพินิจดีสีหน้าของเขาดีๆ ก็รู้ได้ ว่าไม่ใช่แค่เสียงของเขาที่พัง ร่างกายของเขาก็กำลังย่ำแย่ไม่แพ้กันจอมพลกำลังป่วย คงเป็นเพราะตากฝนเมื่อวาน แต่นั่นไม่ใช่ความผิดของเธอ ก็ใครใช้ให้เขายืนเล่นเอ็มวีมองหลังคาบ้านเธออยู่ได้ตั้งนานฉะนั้น... เธอไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิด“นิลไปเองได้” จันทร์นิลไม่คิดจะถามไถ่ เธอเดินผ่านหน้าคนป่วยไปทำราวกับเขาไร้ตัวตน“ซ้อนมอเตอร์ไซค์อัดสามเนี่ยนะ” จอมพลไม่คิดจะยอมแพ้เขาเดินรั้งท้ายคนท้องใ

ว่าที่คุณแม่เหลียวมองบ้านในความทรงจำเป็นครั้งสุดท้าย เพราะไม่รู้ชาตินี้นี้ตนเองจะมีโอกาสได้กลับมาเยือนที่นี่อีกไหม ก่อนจะหันไปล่ำลาเพื่อนข้างบ้านอย่างอริสาที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเธอมาหลายเดือน รวมถึงเจ้าเสือโคร่งผู้เป็นรอยยิ้มในยามท้อ และขาดไม่ได้เลยคือป้าลดาวัลย์หญิงคนแกร่งที่คอยดูแลเธอเรื่อยมา “เราไปก่อนนะ” จันทร์นิลผละออกจากอ้อมกอดของอริสาที่เดินมาส่งเธอขึ้นรถ “โชคดีมีชัย อย่าลืมรักษาสุขภาพ คลอดเมื่อไหร่เดี๋ยวเราขึ้นไปเยี่ยมที่กรุงเทพฯ”ทั้งสองโบกมือล่ำลาด้วยความใจหาย จากกันคราวนี้ไม่รู้จะได้พบกันอีกทีเมื่อไหร่ แต่ที่แน่ๆ อาจจะต้องให้สวรรค์เป็นตัวกำหนด “คุณจอมพลช่วยพานิลแวะไปอีกที่หนึ่งก่อนได้ไหมคะ” เจ้าของหน้าท้องนูนเอ่ยขึ้น หลังรถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกมาได้สักระยะ “นิลจะให้พี่พาไปไหน” จอมพลเหลือบมองแม่ของลูกแว็บนึงอย่างใคร่รู้ เพียงเสี้ยววิก็หันกลับไปสนใจเส้นทางเบื้องหน้าต่อ “วัดค่ะ...” พอหญิงสาวบอกจุดหมาย จอมพลก็พร้อมที่จะหักพวกมาลัยพาเธอไปยังปลายทางทันที ซึ่งใช้เวลาไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงหน้าวัดแห่งหนึ่ง “ที่น