บททั้งหมดของ ไม่เคยอยู่ในหัวใจ: บทที่ 21 - บทที่ 28

พอตกบ่ายว่าที่คุณแม่ก็หอบสังขารอุ้ยอ้ายพาตัวเองออกมาเดินเล่นแถวแปลงดอกไม้ในสวนข้างบ้าน แต่ชื่นชมความงามได้ไม่ทันท่วมปอด เสียงของมารพจญก็ดังแว่วมาแต่ไกล “ไอ้เราก็นึกว่าจะไปแล้วไปลับ สุดท้ายก็กลับมาตายรังเดิม” “แถมปล่อยให้ตัวเองท้อง คงคิดว่าชาตินี้จะได้ตกถังข้าวสาร” สองสาวคู่หูคู่ซี้ที่คอยจิกกัดจันทร์นิลเป็นทุนเดิมทำทีจีบปากจีบคอพูดเหน็บแนมลอยๆ แต่สายตาและระดับเสียงกลับพุ่งตรงมาทางว่าที่คุณแม่อย่างเจาะจง “คุณจอมพลเขาไม่แน่ใจหรือเปล่า ว่าในท้องใช่ลูกเขาไหม” แถมยังใจกล้าเดินมาเยาะเย้อจันทร์นิลใกล้ๆ เมื่อเห็นว่าแถวนี้ปลอดคน “สงสัยจะจริง หายไปตั้งนานไม่รู้มั่วไปเท่าไหร่แล้ว” ถากถางจบมะเหมี่ยวกับใบเตยก็หันไปหัวเราะต่อกระซิกกันสองคน ตอนแรกที่รู้ข่าวว่าจันทร์นิลจะกลับมาพวกเธอทั้งสองก็นึกหวาด เพราะทำกับอีกฝ่ายไว้เยอะ แต่พอเห็นว่าการกลับมาคราวนี้อีกฝ่ายไม่ได้มีชีวิตต่างไปจากเดิม พวกเธอจึงสะลัดความกังวลนั้นทิ้งไป “จบหรือยัง!” แต่ก่อนที่จันทร์นิลจะโต้กลับ เสียงนุ่มทุ้มคุ้นหูก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้เธอต้องกลืนคำพูดร้ายๆ ที่ยืนคิดอยู่ต

รถเอชยูวีสัญชาติยุโรปแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านพักตากอากาศในเวลาถัดมา สภาพแววล้อมรอบบ้านดูผิดตาจากที่เธอเคยเห็นคราวก่อนไปมาก ดอกนกยูงสีสวยบนต้นร่วงโรยไปตามฤดูกาล ซึ่งนั่นไม่ได้ทำให้บรรยากาศน่าอยู่ลดลงไปเลยแม้แต่นิด เพราะมันถูกทดทนด้วยต้นไฮเดรนเยียที่ออกดอกบานสะพรั่งรับหน้าหนาวไล่ยาวไปจนสุดขอบรั้วบ้าน “อย่าเพิ่งลงครับ” เสียงเรียกรั้งทำเอาคนท้องที่กำลังจะรีบร้อนก้าวลงจากรถเพื่อไปชมดอกไม้แสนสวยใกล้ๆ หยุดชะงัก “ห่มไว้ลมด้านนอกค่อนข้างเย็น” แล้ววินาทีต่อมาลาดไหล่บอบบางก็ถูกคลุมด้วยผ้าห่มผืนเล็กที่จอมพลเอี่ยวตัวไปหยิบมาจากเบาะหลัง “ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวกระชับผ้าเข้าหาตัว ก่อนจะเอ่ยขอบคุณความหวังดีที่พ่อของลูกหยิบยื่นให้ “อย่าไปซนที่ไหนไกลละ นิลต้องอยู่ในสายตาพี่ตลอดนะรู้ไหม” “นิลไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ” ว่าที่คุณแม่ทำหน้ามุ่ยใส่คนชอบออกคำสั่ง “พี่รู้ว่านิลไม่เด็กแล้ว เพราะถ้าใช่พี่คงโดนข้อหาพรากความบริสุทธิ์ผู้เยาว์” “คุณจอมพล!” หลังฟังประโยคกำกวมของเขาจบ เนื้อแก้มนวลเนียนลามเลียไปถึงใบหูขาวสะอาดก็ซับสีเลือดแดงซ่าน มีที่

เช้ามืดในวันถัดมาเหตุการณ์ที่ทุกคนต่างเป็นกังวลก็มาถึง เป็นเรื่องน่ายินดีที่ทายาทรุ่นต่อไปของตระกูลพณิชพัทร์กำลังจะถือกำเนิด แต่นั่นไม่มากพอที่จะลดทอนความหวาดหวั่นถึงความปลอดภัยของคนเป็นแม่ได้ กลางดึกของเมื่อคืนจันทร์นิลมีอาการปวดช่วงล่างบริเวณเอว ซึ่งนั่นเกิดขึ้นอยู่เป็นนิจนับตั้งแต่ครรภ์เข้าสู่เดือนที่หกเพราะต้องแบกรับน้ำหนักของทารกไว้ถึงสองคนในคราวเดียว แต่เมื่อคืนอาการปวดกลับแทรกขึ้นมาเป็นระยะ แม้เปลี่ยนท่าทางก็ยังไม่หาย ทั้งยังสังเกตุเห็นว่าคืนนี้พ่อยอดดวงใจทั้งสองของเธอดิ้นน้อยผิดปกติ จันทร์นิลจึงบอกให้จอมพลเร่งพาเธอมาโรงพยาบาล เธอถูกพาเข้าห้องคลอดทันทีที่มาถึง ทั้งสูติแพทย์ ทั้งแพทย์เฉพาะทางด้านหัวใจ รวมถึงพยาบาลต่างเข้ามารุมทึ้งเธอในห้องคลอดเต็มไปหมด เสี้ยววินาทีของความเป็นและความตายรออยู่ตรงหน้า ว่าที่คุณแม่กลับไม่ได้นึกถึงชีวิตของตนเอง ความกลัวทั้งหมดถูกถ่ายเทไปที่ลูก ในใจของจันทร์นิลภาวนาอยู่อย่างเดียว คือขอให้ลูกๆ ปลอดภัยเท่านั้นพอ “ลูกของเราจะปลอดภัยใช่ไหมคะ” น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยถามพ่อของลูกที่ยืนอยู่ข้างกาย “ครับ

5 ปีผ่านไป...หลังเลิกงานจอมพลก็ตรงไปรับลูกที่โรงเรียนตามปกติ ทว่าวันนี้ท่าทีของสองแฝดกลับผิดแปลกไป ทั้งคู่นั่งเงียบปากมาตลอดทางไร้เสียงเจื้อยแจ้วเหมือนอย่างเคยคนเป็นพ่อจึงได้แต่สงสัยเก็บงำความอยากรู้อยากเห็นไว้ในใจ เพราะถามอะไรไปลูกชายก็ไม่ยอมตอบกระทั่งมินิเวนคนหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าประตูคฤหาสน์ สองแฝดจอมป่วนก็กุลีกุจอรีบลงจากรถ แล้ววิ่งตรงเข้าไปด้านในทันที ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป้าหมายของทั้งคู่อยู่ที่ไหน คงไม่พ้นปู่กับย่าผู้ตามใจหลานอยู่เป็นนิจแน่ๆ“ปู่คร้าบบบ เจ้าขุนกลับมาแล้วววว”“ย่าคร้าบบ เจ้านายก็กลับมาแล้วคร้าบ”เสียงอ่อนเสียงหวานดังขึ้นทั้งที่ยังไม่เห็นตัวเจ้าของ ทำเอาคนเป็นปู่กับย่าแย้มยิ้มด้วยใบหน้าชื่นบาน หลังนั่งเหงาอยู่ในบ้านแสนเงียบมาทั้งวัน นี่ถ้าเป็นไปได้อติรุจกับสโรชาแทบไม่อยากให้หลานๆ ไปโรงเรียนเลยด้วยซ้ำ“เหนื่อยไหมครับคนเก่งของย่า”คุณหญิงสโรชารับร่างหลานชายทั้งสองคนที่พุ่งตรงเข้าสู้อ้อมกอดอย่างแสนรัก สลับกับจูบกระหม่อมบางด้วยความคิดถึง“ไม่เหนื่อยครับ/ไม่เหนื่อยครับ” สองศรีพี่น้องประสานเสียงตอบพร้อมกัน ก่อนที่ทั้งคู่จะหันขวับกลับมาจ้องหน้ากันและกันด้วยท่าที