All Chapters of นางร้ายในสายลม: Chapter 171 - Chapter 180

‘ตู้ม!’ เสียงกระโดดน้ำและร่างบอบบางที่ว่ายน้ำเข้ามาหาทำให้ไพลินชะงักค้าง และตั้งใจจะหันมาเพื่อขับไล่คนตรงหน้าให้กลับขึ้นฝั่งไป แต่ทุกอย่างก็ไม่ง่ายอย่างที่คิดเมื่อน้ำวนขนาดกว้างที่ปรากฏขึ้นมีแรงดึงดูดมากกว่าที่ประเมินไว้ สายน้ำเชียวกราดดูดร่างบางของไพลินให้เสียหลักล้มลงและจมหายไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหมุนวนและเหวี่ยงร่างบางที่ว่ายทวนกระแสน้ำขึ้นมาให้กระแทกกับโขดหินขนาดใหญ่ที่กลางแม่น้ำ ใบหน้าที่กระแทกกับหินโสโครกแตกยับและมีเลือดไหลอาบจนแดงฉานไปทั่วฝืนน้ำอย่างรวดเร็ว“กลับไปซะ! ถ้าเธอเข้ามาใกล้กว่านี้ น้ำวนนี่จะดูดเธอลงไปด้วยนะ” ไพลินที่คว้าก้อนหินขนาดใหญ่ไว้ได้ก่อนที่จะถูกกระแสน้ำดูดกลืนไปอีกหนตะโกนห้ามในทันที ไพลินสบถออกมาอย่างเจ็บปวด เมื่อเศษกิ่งไม้ที่ถูกดูดกลืนเข้ามาในน้ำวนซัดวนเข้ามากระแทกท่อนแขนของเธอจนเกิดรอยบาดเป็นทางยาว มือข้างที่คว้าโขดหินไว้ค่อยๆหลุดออกอย่างช้าๆ เสี้ยววินาทีที่กระแสน้ำกำลังจะดูดกลืนร่างของไพลินลงไปในน้ำวนขนาดกว้างได้สำเร็จ มือบอบบางของพลอยชมพูก็คว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้ได้ทันท่วงที“กลับบ้าอะไร เธอเป็นบ้าหรือไง!” พลอยชมพูที่ใช้โขดหินขนาดใหญ่เป็นต

เสียงเครื่องมือสื่อสารที่แผดเสียงร้องอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทำให้คนที่เริ่มเหนื่อยจะฟังกดปิดเสียงไปในที่สุด พลอยชมพูมองสายไม่ได้รับนับร้อยที่ขึ้นแสดงผลบนหน้าจอพลางระบายยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเริ่มจรดปลายปากกาลงบนเอกสารที่อ่านจบไปเมื่อครู่ในทันที “หนึ่งร้อยสิบเอ็ดสาย ไม่ใจร้ายกับพี่ไปหน่อยเหรอพลอย?” เสียงทุ้มที่ติดจะขุ่นเคืองระคนน้อยใจเอ่ยขึ้นในทันทีที่เปิดประตูเข้ามา ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟากว้างที่มุมหนึ่งของห้องอย่างไม่สบอารมณ์ เมื่อเจ้าของห้องทำงานกว้างยังคงสนใจต่อเอกสารตรงหน้ามากกว่าตนเอง“ก็กำลังจะรับสายที่ร้อยสิบสองไงค่ะ แล้วทำไมไม่เคาะประตูก่อนเข้ามา ไม่มีมารยาทหรือไงคะ?” คนที่เพิ่งได้รับตำแหน่งประธานมายังไม่ครบเดือนเอ่ยบอก พลางก้มหน้าอ่านเอกสารอีกฉบับที่เพิ่งถูกส่งมาเมื่อเช้าด้วยความสนใจ หลังเหตุการณ์ร้ายๆผ่านพ้นไปไม่ถึงเดือน พลอยชมพูก็ถูกเลื่อนตำแหน่งให้ขึ้นเป็นประธานบริหารของพลอยชมพูจิวเอลรีในที่สุด และเพราะผลงานชิ้นแรกที่ออกวางขายสามารถสร้างยอดขายได้สูงที่สุดในรอบห้าปีที่ผ่านมา จึงไม่มีเสียงคัดค้านการขึ้นรับตำแหน่งในครั้งนี้ แต่กระนั้นประธานคนใหม่ก็กระต

หลังหลับไปนานกว่าเดือนพร้อมกับความหวังที่ริบหรี่ลงของคนเป็นบุพการีทั้งสอง ไพลินก็ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งราวกับปาฏิหาริย์ แต่แล้วความดีใจนั้นก็อยู่ได้ไม่นานเมื่อพบว่าดวงตาสีนิลคู่สวยที่เคยฉายประกายเพื่อบ่งบอกอารมณ์ความรู้สึก กลับว่างเปล่าราวกับไม่มีความรู้สึกใดเลยที่บรรจุอยู่ในนั้น‘เธอจะกลับมา...เมื่อหัวใจของเธอพร้อมที่จะยอมรับความจริงทุกอย่าง’ คำอธิบายสั้นๆแต่บาดลึกลงไปถึงขั้วหัวใจของคนฟัง ทำให้บัวบูชาทรุดตัวลงกับพื้นของห้องพักผู้ป่วยด้วยหัวใจที่แตกสลาย ก่อนจะพยุงตัวเองขึ้นมาอย่างยากลำบากแล้วสวมกอดบุตรสาวที่ไร้ความรู้สึกใดๆไว้อย่างคนที่หมดสิ้นทุกสิ่งอย่าง แต่เมื่อเวลาผ่านไปพร้อมๆกับหัวใจที่ยังมีศรัทธาต่อความหวัง บัวบูชาและนายแพทย์มังกรก็ค่อยๆเริ่มหาทางฟื้นฟูจิตใจของไพลินอย่างช้าๆ“แม่จะพาน้องไปอเมริกาเหรอครับ?” นายแพทย์พิรุณที่เดินเข้ามาภายในห้องพักผู้ป่วยเอ่ยถามขึ้นบัวบูชาพยักหารับพลางระบายยิ้มอ่อนโยนให้ลูกเลี้ยงที่เธอแสนรักด้วยท่าทีสงบนิ่ง มือทั้งสองข้างยังคงบรรจงหวีผมให้คนป่วยที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียงอย่างเบามือ ก่อนจะทัดผมยาวสลวยเข้ากับใบหูเล็กของไพลินเพื่อเปิดเผยให้

เสียงร้องไห้โยเยของเด็กชายอาเกตวัยสามเดือนเศษ ทำให้คนเป็นแม่ต้องรีบช้อนอุ้มบุตรชายตัวน้อยออกมาจากอ้อมแขนของแขกผู้มาเยือนในทันที ทั้งที่หนูน้อยตัวกลมอยู่บนตักของผู้เป็นลุงได้ยังไม่ครบนาทีด้วยซ้ำไป มารุตลอบมองใบหน้าเล็กของเด็กน้อยที่แดงก่ำจากการแผดเสียงร้อง ที่สงบนิ่งไปในบัดดลเมื่อถูกคนเป็นแม่อุ้มกลับไป“ร้องอย่างกับฉันจะพาไปเชือด...ลูกแกเกลียดพี่ปะเนี่ยไอ้พิงค์” มารุตบ่นกระปอดกระแปด ยิ่งได้ยิ้มเสียงหัวเราะชอบใจจากหนูน้อยวัยสามเดือนเศษที่เกิดขึ้นราวสับสวิตช์ยิ่งนึกหมั่นไส้“พี่ลมส่องกระจกดูหน้าตัวเองก่อนไหม? หน้าบูดอย่างกับยักษ์” กะรัตเอ่ยกลั้วหัวเราะกับความไม่เข้ากันของบุตรชายวัยแบเบาะกับรุ่นพี่คนสนิท ที่ดูเหมือนจะไม่ถูกกันอย่างเห็นได้ชัดโดยเฉพาะยามที่มีพี่สาวคนงามของเธออยู่ด้วย“ลูกแกมันแสดง! ดูหน้าตามันดิเอาเรื่องจะตายไป” มารุตค่อนขอดเสียงขุ่น“มีพัฒนาการนะคะ ทะเลาะกับตาหนูที่อายุแค่สามเดือนก็ได้...ว่าแต่วันนี้ลมอะไรหอบมาคะ?” กะรัตค่อนขอดกลับอย่างไม่จริงจังนัก พลางส่งบุตรชายตัวน้อยให้พี่เลี้ยงพาไปนอนกลางวันตามเวลาพักผ่อนของเด็กเล็ก“เปล่า! ก็แค่แวะมาเยี่ยมเฉยๆ” มารุตแก

“โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง...โฮ่ง” เสียงเห่าที่ดังไม่หยุดหย่อนของเจ้าสี่ขาที่ไม่เคยเป็นมิตรต่อคนเลี้ยง ทำให้ร่างสูงของคนที่เพิ่งอาบน้ำชำระร่างกายและระบายสิ่งที่อัดอั้นภายในออกไปจนหมดสิ้นต้องขมวดคิ้ว เมื่อเดินออกมาแล้วพบว่าเจ้าพายุกำลังนั่งกระดิกหางอยู่บนโซฟาตัวกว้างอย่างถือสิทธิ“พลอย! พี่บอกกี่ทีแล้วว่าอย่าอุ้มไอ้พายุ...เรายิ่งแพ้ขนหมาอยู่ ถ้าไม่สบายจะทำยังไงกัน” มารุตเอ็ดเสียงขุ่นใส่ร่างบอบบางทีกำลังสาละวันอยู่ในครัวที่ห่างออกไปอย่างไม่ชอบใจนัก“โฮ่ง โฮ่ง...” เสียงเห่าแกมขู่คล้ายต่อต้านของเจ้าสี่ขาแสนรู้ดังสวนขึ้นในทันที“ไม่ต้องปกป้องกันเลย! แกก็ด้วยไอ้พายุ ฉันสอนกี่ทีแล้วว่าอย่าให้พลอยอุ้ม” มารุตหันมาตำหนิเจ้าสี่ขาที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวกว้างอย่างคาดโทษ ก่อนจะอุ้มเจ้าลูกหมาไม่รักดีกลับไปใส่คอกของมันในทันที เสียงโต้เถียงที่ดังแว่วมาให้ได้ฟังระหว่างหนึ่งคนกับหนึ่งสัตว์เลี้ยงทำให้คนที่กำลังพยายามทำอาหารมื้อค่ำต้องคลี่ยิ้มออกมาอย่างง่ายดาย ก่อนจะหวนนึกถึงถ้อยคำของน้องสาวที่ต่อสายตรงมาหาเธอเมื่อหลายชั่วโมงก่อน‘วันนี้พี่ลมแวะมาหา’ ประโยคบอกเล่าที่เอ่ยเรียบเรื่อยแต่ได้ผล