All Chapters of นางร้ายในสายลม: Chapter 161 - Chapter 170

เสียงดนตรีในท่วงทำนองแว่วหวานถูกเปิดไว้เป็นเพื่อนคนเจ็บ เพื่อไม่ให้บรรยากาศในห้องกว้างเงียบเหงาจนเกินไปนัก พลอยชมพูเหลียวมองร่างสูงของญาติผู้ป่วยที่หลับสนิทอยู่บนโซฟาตัวกว้างตั้งแต่เมื่อช่วงสายพลางถอนใจ ทั้งที่เธอเอ่ยขอให้มารุตกลับไปนอนที่คอนโดก่อน แล้วค่อยกลับมาหาเธออีกครั้งในช่วงค่ำๆหากเขายังอยากกลับมา แต่ดูเหมือนคำพูดของเธออาจจะไม่เข้าหูของคนฟังนัก ญาติผู้ป่วยที่กลายร่างเป็นจอมเผด็จการจึงออกอาการเมินเฉย ซ้ำยังมองค้อนเธอหลายหนก่อนจะพล็อยหลับไป‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’ เสียงเคาะประตูที่เป็นจังหวะพร้อมร่างสูงของนายแพทย์พิรุณที่เดินเข้ามา ทำให้พลอยชมพูที่เริ่มเบื่อหน่ายกับการนั่งเฝ้าญาติผู้ป่วยที่กำลังหลับสบายคลี่ยิ้มออกมา“อย่าเสียงดังนะ พี่ลมหลับอยู่” พลอยชมพูกระซิบเสียงเบา ก่อนจะทำท่าทีประกอบเพื่อให้ผู้มาเยือนเข้าใจในสิ่งที่ต้องการสื่อสารง่ายขึ้น“ต่อให้คุยกันเสียงดังกว่านี้ก็ไม่ตื่นหรอก อดนอนมาตั้งเกือบสามวัน” นายแพทย์หนุ่มเอ่ยกลั้วหัวเราะด้วยน้ำเสียงที่ดังกว่าโทนเสียงปกติเล็กน้อย คล้ายต้องการแสดงให้เห็นว่าคำพูดของตนเองเป็นความจริง“งั้นก็ไม่ต้องเสียงดังขนาดนี

“หนูพลอยจำทุกอย่างได้แล้วใช่ไหม?” เป็นนายแพทย์มังกรที่เอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่งจนน่าประหลาดใจ“ค่ะ ทุกอย่าง” พลอยชมพูรับคำเสียงเศร้า ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่กระด้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เมื่อกำลังจะเอ่ยถึงใครอีกคนที่มีส่วนทำให้เหตุการณ์ร้ายๆในวันนั้นเกิดขึ้น“ผู้หญิงคนนั้น สวมรอยเป็นลูกสาวที่ตายไปแล้วของลุงกรใช่ไหมคะ” ไม่มีคำตอบใดๆจากปากผู้สูงวัย แต่ความเงียบที่เกิดขึ้นกลับตอบทุกคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจของพลอยชมพูได้อย่างง่ายดาย“และลุงกรก็รู้อยู่แล้ว ว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่นิลกาฬตัวจริง?” พลอยชมพูที่ประติดประต่อเรื่องราวจากท่าทีของคนตรงหน้าเอ่ยถามอีกหน“ลุงรู้อยู่แล้ว” นายแพทย์มังกรตอบเสียงเศร้าที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวดที่ยังคงบาดลึกในหัวใจ กับความจริงที่คมกริบกว่ามีดผ่าตัดทุกด้ามที่เคยใช้มาตลอดทั้งชีวิต และทุกครั้งที่นึกถึงความจริงนี้ตัวเขาเองก็ต้องแบกรับความเจ็บปวดที่ทำให้รู้สึกเหมือนตายทั้งเป็นไว้ในก้นบึ้งของจิตใจตลอดมา“แล้วทำไมลุงกรถึงยังปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้น...” พลอยชมพูละถ้อยคำที่คิดจะเอื้อนเอ่ยออกมาไว้เพียงเท่านั้น เพราะไม่อยากให้วาจาร้ายๆที่คิดไว้ในใจ หล

ดวงตาคู่คมจ้องมองเขม็งไปยังเตียงผู้ป่วยที่ว่างเปล่า ก่อนจะขมวดคิ้วขุ่นหลังกวาดสายตาไปรอบห้องจนวนกลับมาที่จุดเดิมก็พบเพียงความว่างเปล่า จนต้องถอนใจเมื่อหวนอ่านข้อความในกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่เจ้าของห้องฝากพยาบาลไว้ให้‘ ไปธุระกับเรนที่ต่างจังหวัด...กลับค่ำๆ ไม่ต้องรอกินข้าว ’“ใครจะสนเรื่องรอกินข้าวกัน!” และนั่นคือประโยคเดียวที่สบถออกมาในทันทีหลังอ่านข้อความจบ มารุตกำกระดาษแผ่นเล็กไว้แน่นจนยับยู่ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟากว้างภายในห้องพักผู้ป่วยที่ว่างเปล่าอย่างคนหัวเสีย วันนี้เขาสู้อุตส่าห์เตรียมดอกลิลลี่สีขาวช่อใหญ่ในแบบที่เพิ่งรู้ว่าเธอชอบมาให้เป็นของขวัญวันออกจากโรงพยาบาล แต่คนเจ็บที่เฝ้าห่วงหากลับทิ้งเขาไว้อย่างไม่ใยดีสักนิดซ้ำยังฝากข้อความไว้ ราวกับเขาเป็นคนห่างไกลไร้ความสำคัญ“ไร้ความสำคัญงั้นเหรอ? ไม่มีทางหรอก!” คิดได้ดังนั้นมือหนาที่รับคำสั่งโดยตรงจากสมองก็หยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมา พร้อมกดหมายเลขหาคนที่ทำให้ตัวเองรู้สึกไม่สำคัญในทันทีจังหวัดกาญจนบุรี... เสียงเครื่องมือสื่อสารที่แผดเสียงร้องไม่หยุดหย่อนไม่ได้ทำให้เจ้าของโทรศัพท์คนงามคิดจะใส่ใจแม้แต่น้อย ดวงตากล

รีสอร์ทแสนสวยที่น่าจดจำในอดีตกลายกลับกลายเป็นพื้นที่ว่างเปล่าที่ปราศจากสิ่งปลูกสร้างใดๆ แม้จะไม่รกร้างจนดูเป็นอันตรายเพราะได้รับการบำรุงรักษาอยู่ตลอด แต่จากข่าวการจมน้ำตายของเด็กหญิงไพลินในวันนั้น ก็ทำให้กิจการของรีสอร์ทที่กำลังเจริญรุ่งเรืองย่ำแย่ลงอย่างรวดเร็ว จนสุดท้ายทางรีสอร์ทจึงตัดสินใจตัดแบ่งที่ดินแปลงใหญ่นี้ออกขายบางส่วนเพื่อรักษากิจการที่เหลือ และบิดาของพลอยชมพูก็เป็นผู้รับซื้อที่ดินผืนนี้ไว้ในตอนนั้นเอง พื้นที่กว้างใหญ่ที่มีส่วนหนึ่งแนบชิดติดริมแม่น้ำที่ไร้สิ่งปลูกสร้าง กลับดูสวยงามและสงบเงียบจนชวนให้รู้สึกผ่อนคลายสำหรับผู้มาเยือน พลอยชมพูและนายแพทย์พิรุณเลือกที่จะเดินเรียบริมแม่น้ำไปเรื่อยๆตามความทรงจำเมื่อครั้งอดีตที่ยังหลงเหลืออยู่ในห้วงความรู้สึก ก่อนจะสะดุดหยุดลงใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ใกล้ชิดติดแม่น้ำที่สุด เพียงไม่นานต้นไฮเดรนเยียสีม่วงอ่อนก็ถูกปลูกลงไปบนผืนดิน ที่อยู่ไม่ห่างจากศาลาริมน้ำที่เคยมีในความทรงจำด้วยความเบามือ“ทำไมถึงเลือกต้น ‘ไฮเดรนเยีย’ ละพลอย” นายแพทย์พิรุณที่อาสาช่วยขุดหลุมสำหรับต้นไม้ที่เหลือเอ่ยถาม พลางแกะพลาสติกสีดำที่ห่อต้นไม้

เมื่อแน่ใจว่าพลอยชมพูจากไปแล้ว ดวงตาสีนิลที่หม่นแสงก็ละสายตาจากช่อดอกแก้วที่กำลังจัดพลางระบายยิ้มที่แสนเศร้าสร้อยออกมา เพียงไม่นานช่อดอกแก้วสีขาวสะอาดตาสองช่อ ก็ถูกนำมาวางที่ริมแม่น้ำด้วยความทะนุถนอม เพราะสิ่งนั้นเป็นเหมือนตัวแทนความรักที่เธอตั้งใจทำให้นิลกาฬด้วยใจที่ยังคิดถึง ก่อนไพลินจะหันมองแม่น้ำสายกว้างที่ไหลเชี่ยวกราดตามฤดูกาลของมันด้วยความรู้สึกว่างเปล่าเพราะอะไรถึงไม่มีใครรักเธอ?คำถามเดิมๆที่วนเวียนอยู่ในใจเสมอมานับแต่ยังเด็กช่างเป็นคำถามที่ยังคงบาดลึกลงในหัวใจได้เสมอ ไม่ว่าเวลาจะผ่านมานานเท่าไรก็ตาม และความจริงที่เธอเพิ่งได้รับรู้มาในวันนั้น ว่าทุกอย่างคือความตั้งใจของบิดาที่เพียงอยากจะพบเธอสักครั้ง มันทำให้เธอสามารถตอบคำถามที่ติดค้างอยู่ในหัวใจได้อย่างง่ายดาย‘พ่อกับแม่รักเธอ เพียงแต่ท่านทนความเลวร้ายของเธอไม่ได้จึงถอยห่างไป’ เมื่อคิดถึงเรื่องนั้นหยาดน้ำตาแห่งความเสียใจที่กักเก็บไว้ก็พังทลายลงอย่างง่ายดาย พร้อมๆกับร่างบางของไพลินที่เดินลงน้ำไปอย่างช้าๆ ไม่ใช่แค่ท่านทั้งสองที่ทำใจยอมรับความเลวร้ายของเธอไม่ได้จนต้องถอยห่างไป แต่เมื่อเริ่มเข้าใจถึงความเป็นจริงท