All Chapters of นางร้ายในสายลม: Chapter 151 - Chapter 160

“เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไปใช่ไหม?” ถ้อยคำเชิงคำถามที่ถูกเอ่ยออกมาจากเด็กสาววัยสิบหก ทำให้คนที่นั่งอยู่ข้างกันระบายยิ้มออกมาอย่างง่ายดาย“ทำไมถึงชอบถามอะไรแบบนี้ตลอดเลยนะ มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วสิ” พลอยชมพูตอบกลับ ก่อนจะหยิบแซนด์วิชที่ถูกเก็บไว้ในตะกร้าปิกนิกใบโตออกมาแบ่งกัน พลางเอ่ยต่อ “ลินเป็นเพื่อนที่ฉันสนิทด้วยที่สุดนะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในวันข้างหน้า ความเป็นเพื่อนของเราก็จะไม่เปลี่ยนหรอก...แค่ลินไม่ทิ้งกันก็พอแล้ว”“ฉันไม่มีวันทิ้งเธอหรอกน่า! ยายตุ๊กตากระเบื้องเคลือบจอมเอาแต่ใจ” คนฟังที่กำลังส่งแซนด์วิชสีสวยเข้าปากชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยอย่างยั่วเย้าแกมล้อเลียนเพื่อนสนิทตามนิสัยเช่นที่ทำเสมอมาตั้งแต่รู้จักกัน“ให้มันจริงเถอะ แต่ฉันก็จะไม่มีวันทิ้งเธอเหมือนกันนั่นหละ ยายแม่พระสองบุคลิก” เธอและไพลินกลายเป็นเพื่อนสนิทกันนับตั้งแต่เมื่อสองปีก่อน ในตอนที่คนขี้โรคเช่นเธอติดเชื้อโรคไข้หวัดใหญ่ที่กำลังแพร่ระบาด และเพราะเชื้อที่รุนแรงนั้นลุกลามลงไปถึงปอด ทำให้พลอยชมพูต้องนอนโรงพยาบาลนานร่วมเดือนกว่าจะรักษาได้หายจนกลับมาแข็งแรงเป็นปกติในช่วงเวลาที่ชีวิตเต็มไปด้วยความห

‘แกร๊ก!’ เสียงกิ่งไม้ที่หักลงทำให้คนทั้งคู่รับรู้ได้ในทันทีว่ามีบุคคลที่สามล่วงรู้บทสนทนาที่ไม่ควรมีใครได้ยินเสียแล้ว ไม่ต่างจากพลอยชมพูที่รู้สึกตัวแล้วเช่นกันว่าเธอไม่ควรได้ยินบางอย่าง หญิงสาวตัดสินใจเดินออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่เพื่อเผชิญหน้ากับคนทั้งคู่ ในเวลาเพียงไม่กี่วินาทีหลังจากที่ได้ยินเสียงตะโกนถามจากเพื่อนสนิทร่มคันโตที่ถือไว้มั่นเพื่อเรียกกำลังใจร่วงหลุดออกจากมือบอบบางอย่างง่ายดาย เมื่อพลอยชมพูพบว่าไพลินที่เธอรู้จัก ยังมีใครอีกคนที่เหมือนกันราวกับฝาแฝดยืนอยู่ข้างกาย สายฝนที่ตกลงมากระทบใบหน้าหวานเมื่อไม่มีร่มกางกั้นช่วยให้คนที่ยังตะลึงงันดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว“ลินนี่มันเรื่องอะไรกัน? ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร” พลอยชมพูเอ่ยถามอย่างมึนงง พลางชี้ไปยังผู้หญิงอีกคนที่กอดอกมองมายังเธอด้วยสายตาไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ‘สายตาแบบนั้น เธอเคยเห็นเมื่อพบกับไพลินครั้งแรก!’“คือ...” คนเป็นเพื่อนรีบดึงรั้งแขนของเพื่อนรักไว้แน่น ก่อนจะเริ่มพยายามหาคำอธิบายด้วยความยากลำบากพลอยชมพูที่เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้ เมื่อนึกถึงท่าทีแปลกไปของเพื่อนรักที่มักเปลี่ยนไปมาอยู่บ่อยครั้งนับแต

กระแสน้ำเชี่ยวกราดพัดพาร่างบอบบางของคนที่ร่วงหล่นให้ไหลไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีนิลมองภาพที่เกิดจากฝีมือของตนด้วยความตกใจไม่น้อย ยิ่งกระแสน้ำไหลรุนแรงจนซัดร่างบอบบางไปกระแทกกับโขดหินที่กลางแม่น้ำจนเลือดสีแดงฉานไหลอาบร่างนั้น ก็ยิ่งทำให้ความหวาดกลัวเริ่มเข้าครอบงำจิตใจ เสียงกรีดร้องของน้องสาวฝาแฝดที่พยุงตัวลุกขึ้นทั้งที่เลือดไหลอาบหน้าผากมน ทำให้ไพลินเริ่มตระหนักถึงความผิดที่ตนเองก่อขึ้น‘อย่านะ! นิลจะทำอะไร’ ไพลินคว้าแขนน้องสาวไว้มั่น เมื่อเห็นว่านิลกาฬกำลังจะกระโดดลงไปในสายน้ำเชี่ยวกราด แม้ยังตกใจจนไม่รู้จะแก้ไขสิ่งที่ทำลงไปอย่างไร แต่เธอก็ยังหลงเหลือสติมากพอให้รับรู้ถึงอันตรายที่จะเกิด หากปล่อยให้คนตรงหน้าทำในสิ่งที่เธอคิด‘ลิน ปล่อยนะ!’ นิลกาฬผลักพี่สาวฝาแฝดที่ยื้อยุดตนเองไว้จนอีกฝ่ายล้มลงกับพื้น ก่อนจะตวาดกลับอย่างขุ่นเคืองระคนผิดหวัง‘พี่มันใจร้าย! อยากได้อยากมีจนคิดจะฆ่าคน พลอยเป็นเพื่อนสนิทของนิลพี่ทำได้ยังไง?’ ยังไม่ทันที่นิลกาฬจะได้กระโดดลงไปช่วยเพื่อนรักอย่างใจคิด สองแขนของไพลินก็กอดขาน้องสาวไว้แน่นเพื่อรั้งไม่ให้นิลกาฬลงไปในน้ำเชี่ยวกราดนั้นได้อย่างง่ายๆ จนร่างท

กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นที่อบอวลไปทั่วบริเวณในทันทีที่ก้าวลงบันไดมา ทำให้คนที่ยังมีตะกอนตกค้างในใจจากฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนคลี่ยิ้มออกมาอย่างผ่อนคลาย หญิงสาวหยิบแก้วกาแฟใบโปรดติดมือมาขณะเดินเข้าไปในห้องรับแขกกว้างที่บิดาของเธอรอคอยอยู่ไม่บ่อยนักที่นายแพทย์มังกรผู้รักงานมากกว่าครอบครัวจะยังอยู่บ้านทั้งที่เวลาล่วงเลยมาถึงช่วงเวลาการจราจรติดขัดเช่นนี้ และแม้จะยังประหลาดใจกับการเรียกหาของผู้เป็นบิดาที่มีไม่บ่อยแต่ไพลินก็คร้านจะคิดหาคำตอบจากสิ่งที่ไม่มีอยู่ เพราะขนาดท่านไปต่างจังหวัดตลอดช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา ก็ยังไม่คิดจะบอกกล่าวสิ่งใดกับคนเป็นลูกอย่างเธอแม้สักคำดูเหมือนเธอจะชินชากับความละเลยของผู้เป็นบิดาเสียแล้ว ประตูบานกว้างของห้องรับแขกถูกเปิดออกอย่างเบามือพร้อมๆกับร่างบางของนิลกาฬที่เดินเข้ามาด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เพราะนับแต่เรื่องสร้อยคอรูปจันทร์เสี้ยวที่ถูกถามถึงในวันนั้น ช่องว่างระหว่างเธอและบิดาที่เคยแคบลงในช่วงสองสามปีหลังก็กว้างขึ้นจนเรียกได้ว่ากลายเป็นความห่างเหินอย่างง่ายดาย ดวงตาสีนิลทอดมองบิดาที่นั่งอยู่มุมหนึ่งของโซฟาตัวกว้างสำหรับรับแขกด้วยท่าทีสงบนิ่ง ก่อนจะชะง

“แล้วลูกต้องการอะไร? อะไรถึงจะช่วยให้ลูกหยุดทุกอย่างที่กำลังทำอยู่” นายแพทย์มังกรเอ่ยถามออกมาด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย โดยเฉพาะเมื่อมองสบเข้าไปในดวงตาสีนิลของบุตรสาวที่เจือไปด้วยร่องรอยอริ“ลูกทำอะไร?” ไพลินเอ่ยถามกลับอย่างขุ่นเคือง“ลาออกจากพลอยชมพูจิวเอลรี แล้วย้ายไปอยู่กับเราที่อเมริกา” ไม่มีคำตอบของคำถามที่ได้ฟัง มีเพียงคำสั่งเรียบๆของบิดาเท่านั้นที่เอ่ยตัดบทสนทนาทั้งหมด“ไม่!” แม้จะเริ่มแน่ใจว่าสิ่งที่บิดาของตนเองต้องการสื่อความหมาย และเริ่มมั่นใจว่าสาเหตุที่บัวบูชามานั่งอยู่ที่นี่ในเวลานี้ก็คงเกิดจากเหตุผลเดียวกัน ซึ่งก็คงไม่พ้นเรื่องที่เธอผลักผู้หญิงคนนั้นตกน้ำเมื่อสัปดาห์ก่อน แต่ด้วยทิฐิอันแรงกล้าและอคติมากล้นที่มีต่อบุพการีทั้งสองทำให้ไพลินปฏิเสธเสียงแข็งในทันที“พ่อไม่ได้ถามความสมัครใจของลูก แต่นี่คือคำสั่งเข้าใจไหม!” นายแพทย์มังกรประกาศกร้าว ก่อนจะขยับตัวเข้าไปหาบัวบูชาที่ยังร่ำไห้กับท่าทีของบุตรสาว พลางบีบไหล่มนของอดีตคนเคยรักไว้อย่างให้กำลังใจระคนสงสาร“ไม่เข้าใจ! แล้วลูกก็จะไม่ไปไหนกับ ‘ใคร’ ทั้งนั้น...ขอตัวนะคะ” ไพลินตอบโต้ในทันที ก่อนจะหมุนตัวหันหลังกลับทั้งที่ห้วงค