Lahat ng Kabanata ng นางร้ายในสายลม: Kabanata 141 - Kabanata 150

“คุณมารุต! ฉันจะทนไม่ไหวแล้วนะ” คนที่เพิ่งดึงสติกลับมาได้มองประตูห้องนอนของตัวเองที่ถูกล็อกด้วยความขุ่นมัว และยิ่งเริ่มทนไม่ไหวเมื่อได้ยินเสียงเพลงคลอเบาๆประกอบการทำอาหารที่เต็มไปด้วยความสุนทรีของมารุต“แปปนึงสิ! สปาเกตตีแกงเขียวหวานนะไม่ใช่มาม่า จะได้ปรุงเสร็จในห้านาที” มารุตที่ง่วนอยู่กับการทำอาหารเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะเริ่มลวกเส้นสปาเกตตีโดยไม่ใส่ใจคนที่ตีหน้ายุ่งอยู่ตรงหน้า“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น...ไม่ใช่เรื่องอาหาร” พลอยชมพูรู้สึกเหมือนอกเธอกำลังจะระเบิดตายไปเสียตรงนี้ เพราะท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาวของมารุตชายหนุ่มทำเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ความจริงแล้วระหว่างเธอและเขาควรจะจบ การบอกร้างสัญญาของเธอควรจะทำให้ทุกสิ่งสิ้นสุดลง แต่แล้วเพราะอะไรมารุตจึงทำเหมือนไม่ใส่ใจต่อคำพูดของเธอเช่นนี้“คิดว่าเส้นพอดีหรือยัง พี่ว่ามันน่าจะพอดีแล้วนะ พลอยว่ายังไง” มือหนาที่หยิบเส้นสปาเกตตีสีอ่อนขึ้นมา จัดการส่งเส้นเหล่านั้นเข้าไปในปากเล็กจิ้มลิ้มที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่างในทันที พร้อมถามต่อ “อร่อยไหม”“ไม่!” แม้จะเคี้ยวเส้นสปาเกตตีเข้าไปโดยดี แต่ก็อดไม่ได้ที่จะตอบโต้คนตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยแจ้งคว

“คุณจะเอายังไงกับฉัน ต้องการอะไรกันแน่!” พลอยชมพูตวาดอย่างขุ่นมัว ยิ่งมารุตนิ่งเงียบมากเท่าไรความอดทนอันน้อยนิดของคนที่กำลังโกรธกรุ่นก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนหยาดน้ำตาจะเริ่มไหลรินออกมาจากดวงตาคู่สวยเมื่อไม่อาจทนทานได้อีกต่อไป“ทำไมคุณถึงทำกับฉันแบบนี้? คุณรู้ไหมว่าตั้งแต่เมื่อวานฉันต้องเจออะไรมาบ้าง! รู้ไหมว่าฉันเหนื่อยแค่ไหน ต้องทนกับอะไร...ตอนนี้ เวลานี้ฉันควรจะได้พักสิ แล้วทำไมฉันยังจะต้องมาทนกับความติสแตกบ้าบออะไรของคุณด้วย ฉันเหนื่อย คุณเข้าใจไหมว่าฉันเหนื่อย!” สิ้นเสียงหวานที่ตวาดอย่างกราดเกรี้ยว มารุตที่ยืนฟังอยู่นานด้วยสายตาสงบนิ่งราวกับรอเวลานี้มานาน ก็ดึงร่างบอบบางเข้าสู่อ้อมแขนในทันที“รู้แล้ว...พี่รู้ว่าพลอยเหนื่อยมาก” มารุตกระชับอ้อมกอดไว้แน่น แม้ร่างบอบบางในอ้อมแขนจะยังดิ้นรนและทุบตีตนเองอยู่อย่างบ้าคลั่งก็ตาม แต่เพียงไม่นานพลอยชมพูก็หยุดการกระทำนั้นแล้วกอดกระชับร่างหนาของคนที่ตัวเองกอดไว้แน่นอย่างโหยหาระคนผลักไส ก่อนทุกอย่างจะถูกแทนที่ด้วยเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างคนสิ้นเรี่ยวแรง มารุตจุมพิตหนักๆที่กระหม่อมบางอย่างปลอบขวัญ พลางเอ่ยสิ่งที่คิดไว้นับตั้งแต่เมื่

“จะไปอีกแล้วเหรอ? เมื่อวานก็เพิ่งไปมาไม่ใช่หรือไง” คนที่ยังสนใจงานตรงหน้าเอ่ยถามเสียงอ่อน เพราะตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา พลอยชมพูแวะไปเยี่ยมหลานชายตัวน้อยทุกเย็น ทั้งที่ระยะทางระหว่างคอนโดและบ้านของเพทายสามีของรุ่นน้องคนสนิทนั้นอยู่คนละฟากฝั่งของกรุงเทพมหานคร“ฟังดูเหมือนไม่อยากไป ฉันไปคนเดียวได้นะ จะได้ไม่ลำบากคุณมารุต”“อือ ไม่อยากไป...แต่พี่จะไปด้วย” มารุตตอบกลับตามจริง ก่อนจะเอ่ยสิ่งที่คิดออกมาอย่างหนักแน่น แม้การต้องติดอยู่บนท้องถนนเพิ่มขึ้นอีกเกือบห้าชั่วโมงต่อวัน จะไม่ได้สร้างปัญหาแต่อย่างใดในความรู้สึกของมารุต เพราะหากนั่นคือสิ่งที่พลอยชมพูต้องการตัวเขาเองก็ยินดีและเต็มใจอย่างที่สุด แต่ที่ไม่ค่อยอยากไปเท่าไรนักก็เพราะระยะทางระหว่างบ้านของเพทายและบ้านของพลอยชมพูอยู่ใกล้กันเกินไป ใกล้จนอดไม่ได้ที่จะระแวงว่าเธอจะแอบหนีกลับบ้านไปในเวลาที่เขาพลั้งเผลอ“ตามใจค่ะ ถ้าไม่เหนื่อยที่จะทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ ก็ทำต่อไป” พลอยชมพูบอกเรียบๆ ก่อนจะเงียบไปชั่วครู่แล้วเอ่ยต่อ “แต่ถ้าเหนื่อยเมื่อไรก็บอกนะคะ เผื่อว่าความรู้สึกนั้นจะช่วยให้จบสัญญาระหว่างเราลงได้สักที”“ได้ยินบ่นว่าเหนื

พลอยชมพูอ้าปากค้างกับคำพูดและการกระทำของมารุต แล้วก็ต้องเม้มปากเข้าหากันอย่างสกัดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งพล่านอยู่ภายในให้สงบลงอย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยตอบโต้ออกมาอย่างนึกค่อนขอดในความมั่นใจเกินร้อยของคนตรงหน้า “อย่ามั่นใจไป! ใครจะไปแต่งกับคุณอีกรอบกัน”“บอกรักใครก็คนนั้นละ...ไม่น่าถาม” เสียงทุ้มที่ติดจะค่อนขอดแกมตำหนิบ่นพึมพำ ก่อนจะคว้าข้อมือบางของพลอยชมพูไว้อย่างรวดเร็วแล้วสวมสร้อยข้อมือสีเงินเส้นสวยที่ประดับพลอยเม็ดเล็กสีเขียวลงบนข้อมือบาง“เอ๊ะ! สร้อยของพลอย” เจ้าของสร้อยแหวเสียงขุ่น เมื่อเห็นสร้อยข้อมือเส้นงามที่หายไปมาปรากฏอยู่ตรงหน้าอีกครั้งทั้งที่เธอค้นหาจนทั่วแต่ก็ไม่พบ จนนึกถอดใจที่สร้อยข้อมือแสนรักคงจะหายไปแล้วจริงๆ“ของพี่เส้นนึงไม่ใช่หรือไง เราเป็นคนให้พี่มาเองนะ...อย่ามาทำเป็นลืม” มารุตเอ็ดอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนจะสวมสร้อยข้อมืออีกเส้นที่ประดับพลอยเม็ดเล็กสีชมพูลงบนข้อมือหนาของตัวเองในทันที พลางพูดต่อ “ห้ามถอดละ เพราะพี่ก็จะไม่ถอดเหมือนกัน...ถ้าถอดออกโดนปล้ำแน่”มารุตเจอสร้อยข้อมือเส้นงามที่หายไปจากหัวเตียงในห้องนอนของตัวเอง ในตอนที่ย้ายข้าวของของพลอยชมพูมาไว้ในห้องของเขา

หลังจากข่มขู่แกมบังคับให้พลอยชมพูสวมเสื้อคลุมอยู่นาน มารุตก็ประสบความสำเร็จกับสิ่งที่ตั้งใจในที่สุด แม้ความสำเร็จนั้นจะต้องแลกกับการยื่นคำขาดว่า ‘ห้ามไม่ให้เขาเข้าใกล้เกินหนึ่งเมตร’ ก็ตามที คนถูกห้ามเข้าใกล้มองค้อนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่เพิ่งสวมเสื้อสูทเรียบร้อยด้วยความขุ่นเคือง ก่อนจะเดินตามร่างบอบบางที่ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีไปแบบไม่เต็มใจนักจนถึงห้องทำงานของเธอ“กลับห้องทำงานไปได้แล้วค่ะ ขอบคุณที่มาส่ง” พลอยชมพูบอกเรียบเรื่อย ก่อนจะกั้นประตูไว้ ไม่ยอมให้มารุตเดินตามเข้ามาได้เช่นที่ชายหนุ่มต้องการ“คนใจร้าย” เสียงทุ้มค่อนขอด ก่อนจะถอนใจออกมาเมื่อเห็นรอยยิ้มสดใสเริ่มประทับประดับลงบนดวงหน้าหวานอีกครั้งหลังจากไม่ได้เห็นมานาน“แต่บอกไว้เลยนะ ว่าพี่ไม่ยอมแพ้หรอก! แค่ถอยไปตั้งหลักเฉยๆ”“นอกจากตั้งหลักอย่าลืมตั้งสติด้วยนะคะ เชิญค่ะ” เธอตอบกลับพร้อมรอยยิ้มยียวน คนถูกไล่มองค้อนอีกระลอกก่อนจะยอมล่าถอยไปในที่สุด พลอยชมพูมองท่าทีปั้นปึงเหมือนเด็กวัยรุ่นที่แสนแง่งอนตามวัยพลางหัวเราะออกมาอย่างง่ายดาย การได้เห็นมารุตในแง่มุมที่ต่างออกไปมันทำให้หัวใจของเธออดไม่ได้ที่จะเต