โรคใจสลาย 78

กาญจนบุรี...

               ดวงตากลมหวานที่ฉายประกายสดใสระยิบระยับตั้งแต่เริ่มเดินทางมาจนถึงโรงแรมที่พักจางหายไปอย่างรวดเร็ว หลงเหลือแค่เพียงดวงตาที่เป็นไปด้วยประกายขุ่นมัว พลอยชมพูสามารถบอกได้ในทันทีว่าเธอไม่ได้ขุ่นเคืองที่ชายหนุ่มพาเธอมางานประชุมอัญมณีประจำปีแทนที่จะเป็นการท่องเที่ยวอย่างที่คาดหวัง เพราะเธอรู้ดีว่ามารุตเพียงต้องการให้เธอเรียนรู้และทำความรู้จักกับแวดวงสังคมการค้าอัญมณีเท่านั้น ซึ่งเธอเองก็เต็มใจและยินดีอย่างยิ่งที่จะเรียนรู้สิ่งดีๆที่ชายหนุ่มหยิบยื่นให้

               แต่สิ่งที่ทำให้เธอหงุดหงิดจนแทบจะฟังสัมมนาไม่รู้เรื่อง ก็คือนิลกาฬที่นั่งขนาบข้างมารุตไม่ยอมห่างไปไหนตั้งแต่มาถึงที่นี่ เสียงกระซิบกระซาบและหัวเราะต่อกระซิกกันเป็นระยะทำให้พลอยชมพูรู้สึกหงุดหงิดขึ้นอีกเป็นเท่าตัว จนเธอต้องร้องห้ามตัวเองในใจอยู่เป็นระยะๆไม่ให้ตัวเองเผลอขว้างอะไรต่อมิอะไรข้ามไปให้กลายเป็นจุดสนใจ เพราะตั้งแต่ที่เกิดเรื่องคราวก่อนคนที่มักใช้อารมณ์เป็นใหญ่ก็ตระหนักถึงความอารมณ์ร้อนของตัวเอง ว่ามันจะนำพาเธอไปสู่เรื่องราวเลวร้ายหากไม่รู้จักระงับและยับยั้งมัน

“วันนี้คุณพลอยเงียบจังเลยค่ะ นิลนึกว่าคุณพลอยจะร่าเริงกว่านี้ซะอีกนะคะ” นิลกาฬเอ่ยทักทายเสียงหวาน หลังจากการประชุมของวันจบลง

“พี่ลม พลอยอยากกลับที่พักแล้ว...ทิ้งพายุไว้ตั้งหลายชั่วโมงไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้าง” คนไม่สบอารมณ์หันไปเอ่ยกับมารุตถึงสิ่งที่ตัวเองต้องการในทันที โดยไม่คิดจะใส่ใจเสียงทักทายของคนที่ตัวเองไม่ชอบหน้าแม้แต่น้อย

“พายุนี่ใครเหรอคะ? เพื่อนคุณพลอยหรอคะ” คนไม่ละความพยายามเอ่ยถามอีกหน

“สัตว์หน้าขนนะคะ! แต่เรียกแบบนี้เดี๋ยวจะสับสน น้องหมานะคะ พี่ลมเขาซื้อมาให้พลอยเป็นของขวัญ” พลอยชมพูบอกเสียงเยาะหยัน ก่อนจะคล้องแขนแกร่งของคนที่ยืนอยู่ไม่ห่างอย่างถือสิทธิ

“คุณลมซื้อลูกหมาให้คุณพลอยเหรอคะ?” นิลกาฬเอ่ยถามเสียงสูง ก่อนจะปรายตามองพลอยชมพูอย่างไม่เชื่อสายตานัก ก่อนจะหันกลับมามองมารุตคล้ายต้องการคำยืนยัน

“ครับ ถ้าคุณนิลไม่มีธุระอะไรผมกับพลอยต้องขอตัวก่อน” มารุตตอบรับเรียบๆ ก่อนจะเดินตามแรงฉุดรั้งของคนที่กอดแขนตนเองไว้แน่นแต่โดยดี ทิ้งให้คนที่เอ่ยถามมองตามด้วยสายตาขุ่นเคือง

               หลังเดินเรียบริมแม่น้ำสายยาวที่อยู่ระหว่างทางเชื่อมของอาคารกลางที่จัดงานประชุมและตัวบ้านพักแพริมน้ำได้ระยะหนึ่ง พลอยชมพูที่กึ่งลากกึ่งจูงร่างสูงของมารุตมาตลอดทางก็สะบัดมือออกแล้วถอยห่างทันที พลางเดินหนีไปโดยไม่คิดจะสนใจคนที่ตัวเองคล้องแขนมาตลอดทางแม้สักนิด

“อ้าว! ไม่หวงแล้วเหรอ? เมื่อกี้ผมนึกว่าคุณจะฟ้อนเล็บใส่หน้าเขาแล้วนะ” มารุตที่เดินตามหลังมาติดๆบอกกลั้วหัวเราะ กับท่าทีกระฟัดกระเฟียดของพลอยชมพู

“ถ้าใครสักคนจะโดนฟ้อนเล็บ ก็คงเป็นพี่ลมนั่นละค่ะ...ชะตาจะขาดยังไม่รู้ตัวอีก!” คนถูกถามแหวเสียงสูง ก่อนจะผลักร่างหนาที่เดินเข้ามาใกล้จนไหล่เกือบจะชิดกันออกไปอย่างขุ่นเคือง

“แหม ดุจริงๆ? ผมยังไม่ทันได้ทำอะไรสักหน่อย” มารุตบอกด้วยท่าทีสบายๆ จนคนฟังเริ่มรู้สึกอยากจะฟ้อนเล็บลงบนใบหน้าหล่อคมของเขาอย่างที่ปากว่าจริงๆสักครั้ง

“พี่ลม พลอยขอบอกเอาไว้เลยนะคะ ว่าพลอยไม่ชอบให้...อุ๊ย!” ร่างบอบบางที่หมุนตัวกลับมาหมายจะเผชิญหน้ากับคนที่เดินตามอุทานขึ้นทันที เพราะระยะห่างระหว่างเธอและเขาแคบลงกะทันหันจนจมูกเกือบจะชนกัน พลอยชมพูดึงใบหน้าของตัวเองออกห่างในทันทีตามสัญชาติญาณ

“อะไรกัน กลัวหรือไง? ทีเมื่อกี้กอดแขนซะแน่นเชียว”