บททั้งหมดของ นางร้ายในสายลม: บทที่ 51 - บทที่ 60

‘เพี๊ยะ!’ ใบหน้าหล่อคมของมารุตชาวาบในเสี้ยววินาที กว่าชายหนุ่มจะรู้สึกตัว ว่าถูกฝ่ามือข้างที่ว่างของพลอยชมพูฟาดฝากรอยประทับไว้บนข้างแก้ม เพียงชั่วอึดใจอาการเจ็บหนึบก็แสดงผลถึงฤทธิ์แรงฝ่ามือบอบบางของตุ๊กตากระเบื้องเคลือบในทันที มารุตสะบัดใบหน้าที่ถูกตบจนเกือบจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับเจ้าของรอยฝ่ามือ ที่เขาเชื่อว่าตอนนี้คงปรากฏรอยครบห้านิ้วที่ใบหน้าของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย“ทำบ้า...” คำพูดมากมายถูกกลืนหายไปทันที เมื่อสบกับดวงตากลมหวานที่คลอเคล้าไปด้วยม่านน้ำตาของคนตรงหน้า หากเป็นทุกทีมารุตคงจะเอ่ยตัดรำคาญด้วยวาจาร้ายกาจเช่นที่ติดตัวเป็นนิสัย แต่อาจเพราะเขาไม่ได้เห็นหยาดน้ำตาจากดวงตาคู่หวานมาสักระยะ นับตั้งแต่ที่เธอรับปากเดิมพันเรื่องออกแบบเครื่องประดับคอลเล็กชันใหม่ก็เป็นได้ มันเลยทำให้เขาพูดไม่ออก“พลอยอาจจะนิสัยเสีย เอาแต่ใจ...แต่พลอยก็มีสัจจะ มีศักดิ์ศรี” พลอยชมพูบอกเสียงเครือ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นน้อยๆอย่างคนถือดี แล้วเอ่ยต่อ “ชนะคือชนะ แพ้คือแพ้...เรื่องนี้มีแค่พลอยกับผู้หญิงคนนี้ที่รู้ดีอยู่แก่ใจ”วูบหนึ่งมารุตมองเห็นแววตาเด็ดเดี่ยวที่กร้าวกระด้างจากดวงตาคู่กลมหวานยามมอง

‘เพล้ง เพล้ง...เพล้ง!’ เสียงเครื่องแก้วที่แตกกระจายเป็นเศษซาก สามารถบอกคนรอบข้างได้เป็นอย่างดี ว่าเจ้าของห้องทำงานกว้างกำลังอยู่ในสภาวะอารมณ์ที่ไม่ควรเข้าใกล้เป็นอย่างยิ่ง เพราะนอกจากเสียงเครื่องแก้วแตกกระจายที่ไม่ได้ยินมาร่วมเดือนแล้ว ยังมีเสียงของอะไรบางอย่างที่ถูกเหวี่ยงทิ้งอย่างไม่ใยดีของเจ้าของห้องอยู่ด้วย“เกิดอะไรขึ้น! มีเรื่องอะไรกัน? กณิกา” รองประธานอีกคนที่เพิ่งกลับมาจากการประชุมสำคัญเอ่ยถามเสียงเข้ม เมื่อเห็นเลขาหน้าห้องของพี่สาวแท้ๆยืนละล้าละลังอยู่อย่างเป็นกังวล“คุณพิงค์ คือคุณพลอยเธอเป็นอะไรไปไม่ทราบ เมื่อตอนออกไปกินข้าวกับคุณลมยังดีๆอยู่เลย แต่พอกลับมาก็เป็นอย่างที่เห็นค่ะ” เลขาหน้าห้องที่ไม่ได้ยินเสียงพายุอารมณ์ของเจ้านายสาวมาสักพัก เอ่ยตอบอย่างเป็นกังวล“แล้วพี่ลมละ อยู่ข้างในหรือเปล่า”“ยังไม่เห็นกลับเข้ามาเลยค่ะ คุณพลอยกลับมาคนเดียว”“เดี๋ยวฉันจัดการเอง ไปทำงานเถอะไป” กะรัตเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะไล่เลขาที่ทำท่ากระวนกระวายเกินกว่าเหตุให้กลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง แล้วเปิดประตูห้องทำงานกว้าง ที่เป็นต้นเหตุของเสียงดังที่ได้ยินกันไปทั้งชั้น แม้จริงๆต้องใช้คำว่า

เสียงประตูห้องที่ถูกปิดลงทำให้ผู้อยู่อาศัยรับรู้ถึงการกลับมาของใครอีกคน พลอยชมพูเหลียวมองร่างสูงที่เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นกว้างเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปสนใจโน้ตบุ๊กเครื่องเล็กที่วางอยู่บนตัก ราวกับเจ้าของบ้านที่เพิ่งกลับมาไม่ได้มีความสลักสำคัญใดๆมากไปกว่าภาพเคลื่อนไหวที่บังเอิญผ่านสายตาของเธอไปเท่านั้น มารุตมองตุ๊กตากระเบื้องเคลือบแสนสวยที่ยังคงนั่งนิ่งราวกับไม่มีเรื่องทุกข์ร้อนใดๆ ทั้งที่เมื่อช่วงบ่ายเขาและเธอมีปากเสียงกันแรงพอสมควร ก่อนที่เขาจะพากะรัตไปส่งโรงพยาบาลและขันอาสาอยู่เป็นเพื่อนรุ่นน้องคนสนิทจนคนรักของเธอกลับมา เนื่องจากเพทายเดินทางไปทำงานที่เชียงใหม่และแม้คู่ชีวิตของรุ่นน้องคนงาม จะตีตั๋วเครื่องบินกลับมาทันทีที่รู้ข่าวก็ยังต้องใช้เวลามากพอสมควร จนสุดท้ายก็ล่วงเลยมาหลายชั่วโมง กว่าเขาจะได้กลับมาเพื่อจัดการกับตัวต้นเหตุที่ทำให้ทุกคนวุ่นวายไปหมดเช่นนี้“ไม่ถามหน่อยเหรอ? ว่าน้องสาวคุณเป็นยังไงบ้าง” สุดท้ายก็กลายเป็นมารุตเอง ที่ไม่สามารถทนทานต่อท่าทีเมินเฉยของคนตรงหน้าได้“ทำไมต้องถามคะ ถ้าเป็นอะไรมากจริงๆ พี่ลมก็คงโทรตามพลอยตั้งแต่เมื่อบ่ายแล้ว ไม่ปล่อยให้ผ่านเ

ความมืดมิดที่เข้าปกคลุมห้องเก็บของขนาดเล็กหลังจากที่ประตูถูกปิดลง ไม่ได้ทำให้คนถูกขังรู้สึกมืดมนเท่าหัวใจที่เริ่มหมดความหวัง หลังปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความมืดมิดที่แสนสิ้นหวังในหัวใจอยู่พักใหญ่ มือบอบบางก็ปัดเศษฝุ่นผงที่ติดตามชุดเดรสสีหวานที่ตนเองสวมใส่ช้าๆ พร้อมๆกับหยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นออกมาเป็นสายพลอยชมพูพยุงตัวลุกจากพื้นเย็นเฉียบที่นั่งอยู่ร่วมชั่วโมงอย่างยากลำบาก เพราะดูเหมือนตอนที่มารุตเหวี่ยงเธอเข้ามาให้ห้อง ข้อเท้าของเธอคงกระแทกเข้ากับอะไรบางอย่างจนเจ็บแปล๊บๆ ก่อนมือบอบบางจะควานหาสวิตช์ไฟอยู่ครู่หนึ่งแล้วกดเปิดมันเพื่อขับไล่ความมืดมิดภายในห้องอับๆแห่งนี้ โดยได้แต่หวังว่าแสงไฟที่ส่องสว่างจะสามารถขับไล่ความมืดมนในหัวใจเธอไปพร้อมๆกัน แสงสว่างจ้าฉายขึ้นในเสี้ยววินาทีที่พลอยชมพูกดปุ่ม ดวงตากลมหวานที่ยังมีหยาดน้ำตาคลอหน่วยกวาดมองรอบๆห้องเก็บของขนาดเล็กคล้ายสำรวจ มือบางที่ยังเปื้อนฝุ่นปาดน้ำตาที่สองข้างแก้มลวกๆ แก้มใสสีชมพูผุดผ่องเปื้อนรอยฝุ่นจนมอมแมมไปหมด ก่อนจะผินหน้ามองภาพเงาสะท้อนจากตู้กระจกบานกว้างที่ถูกเก็บไว้ในมุมหนึ่งแล้วแค่นยิ้มคล้ายเยาะหยันตัวเ

สวนสาธารณะ ( สะพานพระรามเก้า ) แสงแดดยามบ่ายแก่และสายลมที่พัดผ่านศาลาริมน้ำในสวนสาธารณะขนาดใหญ่ข้างสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา ชวนให้คนมองรู้สึกนึกถึงความทรงจำเมื่อครั้งอดีต รอยยิ้มที่แสนเศร้าถูกระบายออกมาจากใบหน้าของคนที่มองภาพสวยงามอย่างง่ายดายราวกับทุกอดีตที่เคยมีค่อยๆหวนคืนกลับ เพียงเพราะได้ทอดมองสายน้ำและสายลมเท่านั้น เพียงไม่นานกล่องสีน้ำตาลใบใหญ่ก็ถูกวางลงตรงหน้าของคนที่หวนนึกถึงอดีต ดวงตาสีนิลทอดมองกล่องกระดาษที่วางอยู่ปลายเท้าด้วยสายตาว่างเปล่า ใบหน้างามที่เรียบเฉยจนเกือบไร้อารมณ์ทอดมองชายฉกรรจ์สามคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา“ครบตามที่สั่งใช่ไหม” เธอถามเสียงราบเรียบขณะปรายตากล่องกระดาษตรงหน้าที่ยังวางอยู่ที่เดิม โดยไม่คิดจะเปิดมันออกตรวจสอบแม้แต่น้อย“ถ้าตามที่คุณสั่ง...มันก็มีเท่านี้ละ” หนึ่งในสามของผู้ถูกถามเอ่ยตอบในทันที“ขอบใจ ไว้มีอะไรจะเรียกใช้อีกที” นิลกาฬตอบเรียบๆ ก่อนจะยื่นซองสีน้ำตาลขนาดเล็กที่บรรจุธนบัตรในปริมาณมากพอสมควรให้มือหยาบคร้านของคนที่เอ่ยโต้ตอบกับเธอเมื่อครู่รับซองนั้นไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเปิดนับเงินด้วยความ