All Chapters of แพ้ใจนายมาเฟีย: Chapter 1 - Chapter 10

ภาวินหนุ่มนักธุรกิจไฟแรงทายาทคนเดียวของมหาเศรษฐีเจ้าของธุรกิจนำเข้ารถยนต์ชั้นนำที่ใหญ่ที่สุดในไทย ภาวินเป็นหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งแต่บอบบางเหมือนผู้หญิงหน้าตาจัดได้ว่าหล่อมากแต่ออกจะหล่อหวานมากกว่าเพราะผิวพรรณนั้นขาวเนียนไร้ที่ติสวยกว่าผู้หญิงหลายๆคนซะอีก "ภาวินถึงแม้จะว่าจะมีฐานะร่ำรวยแค่ไหนแต่ภาวินไม่เคยถือตัว ไม่หยิ่ง กลับมีจิตใจที่ดีมาก ลุงชาญคนขับรถเก่าแก่ประจำตัวของภาวินซึงลุงชาญก็ค่อนข้างอายุเยอะแล้วภาวินเลยให้ลุงชาญช่วยงานสวนทีบ้านที่ไม่ค่อยหนักดีกว่าสงสารลุงที่บางครั้งต้องมารอรับภาวินดึกๆดื่นๆถ้าหากภาวินมีงานเร่งด่วนหรือมีประชุมลุงแกก็มีอาการง่วงก็ตามวัยของแกภาวินเลยตัดสินใจขับรถเองดีกว่า และวันนี้ก็เช่นกันขณะที่ภาวินกำลังเดินไปลานจอดรถของบริษัทกำลังจะเปิดประตูรถก็รุ้สึกเหมือนมีอะไรหนักๆมาตีที่ท้ายทอยจากนั้นภาวินก็ไม่รุ้สึกตัวอีกเลย #ณ.เกาะแห่งหนึ่งกลางทะเลกว้างห่างจากชายฝั่งไกลมากแบบว่ามองไม่เห็นแนวชายฝั่งด้านไดเลย #นายครับงานที่นายสั่งพวกเราจัดการเรียบร้อยละครับ ไวท์ชายหนุ่มหล่อลูกครึ่งไทยอเมริกันหนุ่มรูปหล่อที่สุดแสนจะเฟอร์เฟคทุกอย่างเจ้าของโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในภาคใต้

เมื่อภาวินออกจากบ้านพักของเขาไปไวท์จึงนั่งทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นนี่เขากำลังทำอะไรเขาจูบผู้ชายคนนั้นคนที่เขาจับตัวมาเพื่อแก้แค้นจับตัวมาเพื่อทรมานสิ่งที่ต้องการคือการทำให้ผู้ชายคนนนี้ตายทั้งเป็นแล้วไวท์ก็กัดฟันตัวเองโกรธตัวเองไม่น่าไปหลงกับหน้าตาเขา ภาวินมาถึงกระท่อมก็ยังงงกับเหตุการณ์เมื่อกี้เหมือนกันยกมือขึ้นลูบริมฝีปากรุ้สึกเจ็บเขารุนแรงเหลือเกินแต่ตอนนนี้เขาจะเอาชุดที่ไหนเปลี่ยนนี่มันขาดหมดแล้วเพราะการกระทำของผู้ชายป่าเถื่อนคนนั้น สักพักก็มีลูกน้องหน้าโหดสองคนก็เข้ามาพร้อมกับเสื้อผ้าชุดหนึ่งเอ้าเปลี่ยนซะเดวบ่ายลงไปทำงานต่อเอ้านี่ข้าวกินซะก่อนที่จะอดตายพอพูดจบลูกน้องหน้าโหดก็อออกไปภาวินเอาชุดที่ลูกน้องเขาเอามาให้เปลี่ยนเสื้อยืดก็โอเครอยู่ แต่กางเกงนี่สิใส่ยังไงภาวินใส่กางเกงขากว้างมีเชือกผูกด้านหลังแต่เขาดึงมันมามัดข้างหน้าแต่มันก้อเหมือนจะหลุดอยู่ตลอดเอางี้หละวะเขามองข้าวในชามที่มีปลาทอดตัวไม่ใหญ่ไม่เล็กเกิน เขาไม่เเตะข้าวสักนิดเขานั่งบนแคร่คิดอะไรไปเรื่อยจนเผลอหลับไปตอนไหนไม่รุ้แล้วลูกน้องหน้าโหดก็เขามาตาม,เห้ยตื่นๆได้เวลาทำงานแล้วตามมา ภาวินสะดุ้งตื่นรุ้สึกอ่อนเพลียมากแต่ก็ฝืนตาม

👉🏻มาจร้ามาต่อ EP4 กันแล้วช่วยเม้นมาให้กำลังใจแอดเยอะๆด้วยนะ👇👇💗Ncก้อมา EP4✌🏻🤟🏻 ไวท์อุ้มร่างบางไปที่เตียงนุ่มในห้องวางภาวินลงบนที่นอนทำให้ภาวินรุ้สึกตัวรีบดีดตัวขึ้นกลางที่นอนพบตัวเองโป๊เหลือแต่กางเกงในตัวเดียว ภาวิน ; .นี่..นายจะทำไรภาวินคว้าผ้าห่มมาคลุมร่างไวท์ ; ก็จะทำการลงโทษมึงไงฐานทำให้กูโกรธและทำให้กูหลง ภาวิน ; เห้ยมันคนละประเด็นกันโกรธเราพอรุ้แต่เราไปทำให้นายหลงยังไง ไวท์ ; ใครใช้ให้มึงน่ารักยิ่งกว่าผู้หญิงอีกดูสิหน้าตาผิวพรรณรูปร่างงี้มิน่าน้องกูถึง... พอนึกถึงน้องสาวขึ้นมาไวท์เปลี่ยนอาการทันทีใช่เขากำลังแก้แค้นสิไม่ใข่แบบนี้ ภาวิน ; นายหมายถึงอะไรหมายถึงใครใครคือน้องสาวนาย ไวท์ ; มึงไม่ต้องรุ้หรอกออกไปได้แล้ว..ภาวินหน้าชา ไวท์ ; กุบอกให้ออกไปตะโกนไล่เสียงดัง ภาวินน้ำตาไหลดูเขาทำสิสร้างความอับอายเหลือเกินให้ภาวินเขากะเพรกๆไปที่โซฟาคว้าชุดมาใส่กางเกงเขาหิ้วหูเอาไว้หันมองคนในห้องทำไมเขาต้องมาเจอคนแบบนี้คิดจะดีก็ดีจะร้ายก็ร้ายขึ้นมาจนตามไม่ทันก่อนออกไปภาวินตะโกนบอกทั้งน้ำตา ภาวิน ; นายจำไว้สิ่งที่ทำไรกับเราเราจะไม่มีวันให้อภัยนายแล้วเด็ดขาดภาวินก็กะเพ

ภาวินรู้สึกมีความสุขที่ปลดปล่อยอารมณ์บ้างไวท์พาภาวินมาที่เกาะร้างเกาะนี้ไม่มีคนอาศัยไว้สำหรับเที่ยวชมธรรมชาติหรือกางเต้นท์เท่านั้นไวท์เอื้อมมือไปจับภาวินเพื่อขึ้นมาจากเรือ..ไวท์ ; มาเราช่วยภาวิน ; ขอบใจนะภาวินยิ้มหวานไวท์ ; ยิ้มแบบนี้เดวเราก็อดใจไม่ไหวหรอกภาวิน ; ทำไมละยิ้มแบบนี้ไปกวนอารมณ์นายเหรอไวท์ ; ใช่กวนหัวใจทำให้อดใจไม่ไหวจะปล้ำนายตรงนี้แหละภาวิน ; อมยิ้มนายมันหื่นไวท์ ; ก็อย่าน่ารักสิภาวิน ; คนบ้าไวท์ ; บ้าแล้วรักไหมภาวิน ; ไม่รู้(คิดในใจอย่าใจอ่อนภาวินคิดสิคิดสิ่งที่เขาทำสิ)ไวท์ ; เราเที่ยวรอบเกาะที่นี่มีพวกสัตว์ป่าสงวนยุเยอะนะเช่นลิงนกต่างๆแล้วมีงูและเสือด้วยนะ(สองอย่างหลังไวท์โกหกอยากแกล้งภาวิน)ภาวิน ; ขยับเข้าไปใกล้ไวท์เผลอกอดแขนเขาจิงดิเรากลับดีไหมไวท์ ; หัวเราะกับความน่ารักของนาวินภาวิน ; ทุบไปที่แขนนี่นายโกหกเราเหรองอนไวทไม่งอนนะเมื่อก่อนเคยมีเดี่ยวนี้เขาจับไปปล่อยป่าใหญ่หมดแล้วเกาะเล็กๆแบบนี้มีนักท่องเที่ยวมาเที่ยวใครจะปล่อยสัตว์ร้ายมาเพ่นพ่านไวท์จูงมือภาวินมาดูธรรมชาติแต่เที่ยวกันเพลินท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มเพราะพายุกำลังมาไวท์ ; ภาวินเรารีบกลับเถอะพายุก

ลูกน้องของไวท์ที่พาภาวินไปมองไปที่ท้องฟ้าตอนนี้ดำทมึนตั้งเค้ามาคุณภาวินผมว่าเราไปไม่ถึงฝั่งแน่ภาวิน ; ทำไมละพายุคับกำลังมาอย่างหนักผมก็ไม่เข้าใจนายเลยวันนี้เขาบอกว่าพายุจะเข้าทำไมยังให้คุณออกเรืออีกภาวินคิดคนใจร้ายอย่างเขาทำอะไรก็ได้ทุกอย่างภาวิน ; ช่างเถอะเราทำใจละแต่ผมอาจบังคับเรือไม่ได้เดวถ้าพายุมาคุณจับพนักให้มั่นนะแล้วพายุที่โหมแรงก็กระหน่ำมาอย่างหนักภาวินพยายามจะจับพนักพิงในเรือแต่ก็ไม่ได้ผลเรือตอนนี้โคลงเครงเหลือเกินภาวินคิดถึงไวท์นี่คงเป็นแผนนายใช่ไหมที่จะให้เราตายภาวินหลับตาและปล่อยมือจากพนักพิงและปลดปล่อยทุกอย่างพร้อมน้ำตาที่ไหลแข่งกับฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างหนักพ่อครับแม่ครับวินลาก่อนนะครับวินรักพ่อแม่นะครับไวท์ผู้ชายใจร้ายที่ทำให้เราตายทั้งเป็นแต่ครั้งนี้นายจะได้สมใจสักทีหากเราตายนายจะได้มีความสุข ภาวินก็ปล่อยตัวลงไปในทะเล(โอ้ยแอดสงสารภาวินเหลือเกิน)ลูกน้องภาวินตกใจไม่คิดว่าภาวินจะทำแบบนี้โอ้ยยยคุณทำไมทำแบบนี้เขาพยายามบังคับเรือไวท์ ; ลุงเร็วๆสิครับเร่งหน่อยครับพายุแรงมากตอนนี้ผมห่วงภาวินลุงนพ ; ครับๆนายนั่นครับนายเรือยุนั้นเรือเร็วของภาวินเคลื่อนมาใกล้เรือที่เรือ