LOGINShare
บทที่7 อยากเอาคืน
Last Updated:
2026-01-29 21:13:22ภาวินรู้สึกมีความสุขที่ปลดปล่อยอารมณ์บ้างไวท์พาภาวินมาที่เกาะร้างเกาะนี้ไม่มีคนอาศัยไว้สำหรับเที่ยวชมธรรมชาติหรือกางเต้นท์เท่านั้นไวท์เอื้อมมือไปจับภาวินเพื่อขึ้นมาจากเรือ..
ไวท์ ; มาเราช่วย ภาวิน ; ขอบใจนะภาวินยิ้มหวาน ไวท์ ; ยิ้มแบบนี้เดวเราก็อดใจไม่ไหวหรอก ภาวิน ; ทำไมละยิ้มแบบนี้ไปกวนอารมณ์นายเหรอ ไวท์ ; ใช่กวนหัวใจทำให้อดใจไม่ไหวจะปล้ำนายตรงนี้แหละ ภาวิน ; อมยิ้มนายมันหื่น ไวท์ ; ก็อย่าน่ารักสิ ภาวิน ; คนบ้า ไวท์ ; บ้าแล้วรักไหม ภาวิน ; ไม่รู้(คิดในใจอย่าใจอ่อนภาวินคิดสิคิดสิ่งที่เขาทำสิ) ไวท์ ; เราเที่ยวรอบเกาะที่นี่มีพวกสัตว์ป่าสงวนยุเยอะนะเช่นลิงนกต่างๆแล้วมีงูและเสือด้วยนะ(สองอย่างหลังไวท์โกหกอยากแกล้งภาวิน) ภาวิน ; ขยับเข้าไปใกล้ไวท์เผลอกอดแขนเขาจิงดิเรากลับดีไหม ไวท์ ; หัวเราะกับความน่ารักของนาวิน ภาวิน ; ทุบไปที่แขนนี่นายโกหกเราเหรองอน ไวทไม่งอนนะเมื่อก่อนเคยมีเดี่ยวนี้เขาจับไปปล่อยป่าใหญ่หมดแล้วเกาะเล็กๆแบบนี้มีนักท่องเที่ยวมาเที่ยวใครจะปล่อยสัตว์ร้ายมาเพ่นพ่าน ไวท์จูงมือภาวินมาดูธรรมชาติแต่เที่ยวกันเพลินท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มเพราะพายุกำลังมา ไวท์ ; ภาวินเรารีบกลับเถอะพายุกำลังจะมาแต่ดูเหมือนจะไม่ทันทั้งสองรีบวิ่งไปหาที่หลบฝนไปเจอกระท่อมหรือภาษาชาวบ้านเรียกขนำ ไวท์ตรงนั้นมีขนำไปหลบตรงนั้นก่อนเร็ว แต่กระท่อมนั้นไม่ได้ทำให้หลบพายุฝนที่กระหน่ำมาอย่างแรงภาวินกอดอกด้วยความหนาวไวท์จึงกอดภาวินคลายหนาว ไวท์ ; นายหนาวไหม ภาวินมองหน้าหล่อเข้มนั้นแล้วสิ ไวท์ ; มาเรากอดนะแต่ไวท์ไม่กอดอย่างเดียวสิไวท์เห็นร่างบางเปียกฝนเสื้อที่ใส่มันแนบไปกับเนื้อทำให้ไวท์มองตาไม่กระพริบ ไวท์อดใจไม่ได้จริงๆเขาจูบภาวินทันทีปากสวยนั้นช่างหวานเหลือเกินเขากับภาวินจูบกันเนิ่นนานดูดดื่มไวท์; ภาวินเราไม่ไหวแล้วเราขอนะ ภาวินนตรงนี้เหรอใครจะมาเห็นไหมละ ไม่มีใครหรอกมีแค่เรา ใครบอกให้นายน่ากินแบบนี้ ภาวิน ; อื้อก็ได้ ไวท์จูบไล่มาทีคอที่ขุ่มเปียกฝนเขามีอารมมากตอนนี้พายุเริ่มอ่อนแรงลงแต่ทั้งคู่กำลังก่อไฟอารมที่ครุกกรุ่น ไวท์ถอดเสื้อและกางเกงภาวินจนตอนนี้มีแค่ร่างบางขาวโพลนไวท์พูดพร่ำอื้อทำไมขาวเหลือเกินทำไมเนียนแบบนี้น่ากินเหลือเกินไวท์ไม่รอช้าก้มลงใช้ปากกับตรงนั้นของภาวินเขาก้มลงดูดกินมังกรของภาวินจนภาวินร้องครางประสานกับเสียงฝน ภาวิน ; นายเราเสียวช่วยเราด้วย ไวท์ ; ช่วยยุครับแต่ภาวินต้องเรียกเราที่รักก่อน ภาวิน ; อืมอื้อออที่รักขาช่วยเมียด้วย ไวท์ ; ได้ครับเมียจ๋า ไวท์จับภาวินหันหลังเขาเอาแกนใหญ่ยัดไปในร่องรักภาวินอื้ออเสียวจังที่รักทำไมนายน่ารักขนาดนี้ภาวินแล้วไวท์ก็เคลื่อนตัวเข้าออกทั้งแรงและกระแทกๆๆหนักจนภาวินบอกเจ็บเบาๆๆ ภาวิน ; เบาๆนายเราเจ็บ ..ก็นายน่ารักอะเราเบาไม่ได้จริงๆๆ ไวท์กระแทกแท่นใหญ่ใส่ร่างบางเร็วแรงถี่ขึ้นจนทั้งคู่กระตุกไปพร้อมๆกัน ไวท์กอดภาวินในร่างเปลือย ไวท์; นายน่ารักจังดูสิขาวเหลือเกินภาวินเราขอโทษนะกับเหตุการณ์ที่ผ่านมาพรุ่งนี้เราจะปล่อยให้นายเป็นอิสระนะให้นายกลับไปหาครอบครัวนายนะ ภาวินได้ยินรุ้สึกใจหายยังไงไม่รุ้น่าจะดีใจไม่ใช่เหรอ ทั้งคู่สวมใส่เสื้อผ้าและพากันกลับก่อนจะมืดมากกว่านี้ทั้งคู่มาถึงที่พักแต่ภาวินรุ้สึกเศร้าๆยังไงไม่รู้ ไวท์ ; หิวไหมครับ ภาวิน ; มองหน้าหล่อส่ายหัวไม่หิวแต่ใจภาวินหวิวเหลือเกินที่รุ้ว่าตัวเองจะเป็นอิสระ ไวท์ ; เป็นอะไรภาวินไม่ดีใจเหรอจะได้กลัยไปหาพ่อแม่ ภาวิน ; ดีใจสิทำไมตะไม่ดีใจที่จะได้ไม่ต้องเจอหน้านายอีกแต่คำพูดช่างสั่นเครือเหลือเกิน ไวท์ ; เราจะไม่ขอโทดนายนะที่เราทำกับนายเพราะเราเต็มใจและมีความสุขที่เราได้ทำแบบนี้ ภาวินน้ำตาไหลแต่แสร้งพูดเราโคตรดีใจที่จะได้ไปจากนายจากคนใจร้ายแบบนาย ไวท์ ; ตลอดเวลาเราคงทำเลวกับนายมากสินะนายเลยเกลียดเรามาก ภาวิน ; ใช่เราเกลียดนายรุ้ไหมเราเกลียดที่สุดแต่เจ้าน้ำตานี่สิมันจะไหลทำไมไวท์กอดภาวินรุ้ภาวินร้องเพราะภาวินก็มีใจให้เขา ไวท์ ; ไม่ร้องนะครับเขาจูบซับน้ำตาให้ภาวิน ไวท์ ; เราถามนะหากนายขึ้นฝั่งกลับไปหาครอบครัวแล้วนายจะลืมเราไหม ภาวิน ; มองหน้าหล่อแล้วถามกลับแล้วนายละลืมเราไหม ไวท์ ; เมื่อก่อนเราคงสะใจที่เห็นนายเป็นแบบนี้แต่ตอนเรารุ้สึกเราขาดนายไม่ได้ ภาวินคิดในที่สุดแผนการของเขาก็สำเร็จและคนที่จะต้องเจ็บและทรมานที่สุดคือใครกันแน่ 👉🏻มาต่อกันEP8นะคะ😔😔
Latest chapter
แพ้ใจนายมาเฟีย บทที่12 เพราะเรารักกัน
สักพักเลขาของภาวินก็มาเคาะประตูห้องทำงานภาวินคุณภาวินคะมีคนมาขอพบคุณภาวินคะภาวิน ; ใครเหรอครับเลขา ; เขาบอกว่าเขาเป็นคู่หมั้นของคุณคะชือเปรมมิกาภาวิน ; ห๊ะว่าไงนะทั้งภาวินและไวท์อึ้งไปตามๆกันทั้งสองหันมองหน้ากันแต่หนุ่มไวท์เปลี่ยนสีหน้าบึ้งแกมโมโหจนเห็นได้ชัดยังไม่ทันที่เลขาจะพูดอะไรจบเปรมมิกาถือวิสาสะเข้ามาที่ห้องทำงานภาวินทันทีเปรมมิกา ; ไฮดาริ่งเปรมเองคะเปรมมาเซอร์ไพร์ทคุณคะภาวินอึ้งและตกใจทีจู่ๆเปรมมิกาบุกมาที่ทำงานเขาเปรมมิกาใส่เสื้อผ้าชนิดที่ว่า(มึงจะใส่เพื่อ)กระโปรงสั้นจนจะเห็นก้นงอนนั้นและเสื้อคอกว้างเปิดไหล่จนเห็นร่องนมที่ดันแทบจะทะลุออกมานอกเสื้อแล้วแล้วหล่อนก็เดินนวยนาดไปนั่งพนักพิงเก้าอี้ภาวินและโอบไปที่ไหล่ภาวินจนภาวินรับดีดตัวขึ้นจากเก้าอี้ทันทีภาวิน ; เออคุณจะทำไรอะภาสิน ; เออ..แล้วคุณมาได้ไงก็คุณแม่บอกผมว่านัดทานมื้อเย็นกับคุณนู้นนี่ครับเปรมมิกา ; ก็เปรมอยากมาเซอร์ไพร์ทคู่หมั้นสุดหล่อของเปรมนี่คะคุณไม่ดีใจเหรอไวท์ลุกขึ้นมองไปที่ภาวินตาเขม็งจนภาวินรุ้สึกหนาวๆร้อนๆไปทั่วร่างกายจนลืมแนะนำไวท์ไปภาวิน ; เออ..ผมงงมากกว่ายุๆคุณก็มาแบบนี้..อ่อลืมแนะนำไปนี่คุณไวท์เ
แพ้ใจนายมาเฟีย บทที่ 11 คิดถึง
ภาวินเดินขึ้นห้องด้วยหัวใจสับสนปะปนความคิดถึงไวท์หยิบนามบัตรไวท์มาดูอยากโทรหาเขาเหลือเกินแต่เราต้องไว้เชิงบ้างเดี่ยวเขาจะได้ใจพอพักผ่อนพอสมควรภาวินเดินลงมาด้านล่างเพื่อทานข้าว ภาวินลูกมาก็ดีแล้วเรามีเรื่องต้องคุยกันเล่าให้พ่อกับแม่ฟังให้ละเอียดด้วยเราหายไปไหนมาภาวิน ; เออไม่มีอะไรหรอกครับพ่อแม่คือผมไปเที่ยวบ้านเพื่อนที่ต่างจังหวัดไปเที่ยวป่ากันครับเกิดพลัดหลงกับเพื่อนครับนี่วินก็กลับมาอย่างปลอดภัยแล้วนี่ครับคุณพ่อคุณแม่ไม่ดีใจเหรอครับแต่แม่ว่าก็ยังแปลกๆนะวินเออๆแต่ก็ช่างเถอะเรามาคุยเรืองเราดีกว่าแม่จะให้วินหมั้นกับลูกเพื่อนแม่ซึ่งคุณพ่อกับแม่ก็เห็นว่าวินก็อายุไม่น้อยแล้วและแม่ไม่เคยเห็นวินมีแฟนเป็นตัวเป็นตนสักทีภาวิน ; ตกใจอะไรนะครับคุณแม่หมั้นเหรอไม่เอาอะวินยังไม่พร้อมจะมีใครตอนนี้แม่วิน ; ไม่ได้นะวินแม่รับปากเพื่อนแม่ไปแล้วแล้วหนูเปรมมิกาก็กำลังจะเดินทางกลับจากต่างประเทศอีกสองวันนี้เรื่องนี้แม่ต้องขอร้องและบังคับวินไปด้วยภาวิน; คุณแม่ไม่ถามความสมัครใจจากวินเลยว่าวินเต็มใจไหมยุคนี้แล้วนะครับเขาไม่มีคลุมถุงชนหรอกนะแม่แม่วิน ; แต่ธุรกิจเราต้องพึ่งเขาเขาวินเราต้องติดต่อกับทางต่าง
แพ้ใจนายมาเฟีย บทที่10 เรารักนาย
หลังจากทั้งคู่ทำกิจกรรมรักเสร็จก็นอนกอดกันไวท์คิดว่าครั้งนี้หรือครั้งไหนๆเขาก็จะไม่ยอมสูญเสียภาวินเด็ดขาดที่ผ่านมาไม่ใช่ไม่เคยมีคนรักแต่เป็นผู้หญิงทั้งนั้นแต่เขาไม่เคยมีแฟนเป็นผู้ชายแต่พอมาเจอภาวินเขากลับเปลี่ยนทัศนคติทันทีไม่เคยคิดว่าจะต้องมาตกหลุมรักภาวินตั้งแต่ครั้งแรกแต่ด้วยความเเค้นทำให้เขาปิดกั้นตัวเองมาตลอดทั้งที่เขากลับหลงรักภาวินเพิ่มขึ้นทุกวันยิ่งได้ยุใกล้ทำให้เขาคลั่งรักภาวินมากผู้ชายคนนี้มีความน่ารักน่าเอ๊นดูน่าทะนุถนอมยิ่งเขาเห็นภาวินจมลงในทะเลเขายิ่งรุ้หัวใจตัวเองหากภาวินเป็นอะไรเขาคงไม่อาจมีชีวิตยุได้เขากอดภาวินแน่นและหอมไปที่ศีรษะส่วนภาวินก็รักไวท์ไม่น้อยเหมือนกันยิ่งเขาร้ายใส่ภาวินยิ่งเจ็บแต่ภาวินจะไม่ยอมบอกรักไวท์จนกว่าจะพิสูจน์ความจริงใจของไวท์ให้มากกว่านี้ภาวิน ; นายแล้วพรุ่งนี้จะมีมรสุมไหมไวท์ ; ทำไมละอยากกลับบ้านแล้วเหรอภาวิน ; ไม่ใช่เรากลัววันหนึ่งทางตำรวจหรือลูกน้องของพ่อตามมาเจอจริงๆนายจะเดือดร้อนไปด้วยไวท์ ; ยิ้มนี่นายห่วงเราใช่ไหมเย้ๆดีใจจังภาวิน ; อมยิ้มใครห่วงหลงตัวเองไปป่าวไวท์ ; ไม่ต้องห่วงเราหรอกไม่มีใครทำไรเราได้หรอกแต่ถ้านายคิดถึงบ้านเราจะเป็น
แพ้ใจนายมาเฟีย บทที่9 อย่าเป็นอะไรนะเว้ย
ลูกน้องของไวท์ที่พาภาวินไปมองไปที่ท้องฟ้าตอนนี้ดำทมึนตั้งเค้ามาคุณภาวินผมว่าเราไปไม่ถึงฝั่งแน่ภาวิน ; ทำไมละพายุคับกำลังมาอย่างหนักผมก็ไม่เข้าใจนายเลยวันนี้เขาบอกว่าพายุจะเข้าทำไมยังให้คุณออกเรืออีกภาวินคิดคนใจร้ายอย่างเขาทำอะไรก็ได้ทุกอย่างภาวิน ; ช่างเถอะเราทำใจละแต่ผมอาจบังคับเรือไม่ได้เดวถ้าพายุมาคุณจับพนักให้มั่นนะแล้วพายุที่โหมแรงก็กระหน่ำมาอย่างหนักภาวินพยายามจะจับพนักพิงในเรือแต่ก็ไม่ได้ผลเรือตอนนี้โคลงเครงเหลือเกินภาวินคิดถึงไวท์นี่คงเป็นแผนนายใช่ไหมที่จะให้เราตายภาวินหลับตาและปล่อยมือจากพนักพิงและปลดปล่อยทุกอย่างพร้อมน้ำตาที่ไหลแข่งกับฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างหนักพ่อครับแม่ครับวินลาก่อนนะครับวินรักพ่อแม่นะครับไวท์ผู้ชายใจร้ายที่ทำให้เราตายทั้งเป็นแต่ครั้งนี้นายจะได้สมใจสักทีหากเราตายนายจะได้มีความสุข ภาวินก็ปล่อยตัวลงไปในทะเล(โอ้ยแอดสงสารภาวินเหลือเกิน)ลูกน้องภาวินตกใจไม่คิดว่าภาวินจะทำแบบนี้โอ้ยยยคุณทำไมทำแบบนี้เขาพยายามบังคับเรือไวท์ ; ลุงเร็วๆสิครับเร่งหน่อยครับพายุแรงมากตอนนี้ผมห่วงภาวินลุงนพ ; ครับๆนายนั่นครับนายเรือยุนั้นเรือเร็วของภาวินเคลื่อนมาใกล้เรือที่เรือ
แพ้ใจนายมาเฟีย บทที่8 นายมันใจร้าย
ไวท์เดินมานั่งข้างๆภาวินกอดภาวินดึงเข้ามาแนบอกไวท์ ; พอจะให้นายไปจริงๆเราทำไมใจหายไม่รุ้ไม่อยากให้นายไปเลยแต่เรารุ้นายคงคิดถึงที่บ้านใช่ไหมภาวินเงยหน้าขึ้นมองไวท์นายจะคิดถึงเราไหมไวท์ ; หอมแก้มภาวินไม่คิดถึงมั้งแค่นี้ก็ทำใจไม่ได้แล้วไวท์ ; แล้วนายละจะคิดถึงเราไหมภาวิน ; จูบไวท์แทนคำตอบยังจะให้เราพูดอยู่ไหมไวท์กดจูบปากภาวินอีกครั้งจูบหนักหน่วงรุนแรงงั้นคืนนี้เราขอทั้งคืนนะภาวิน ; พยักหน้าไวท์อุ้มภาวินเข้าห้องนอนจูบภาวินหนักหน่วงแลกลิ้นกันอย่างดูดดื่มไวท์ ; หวานเหลือเกินปากนายหวานมากรุ้ไหมไวท์ถอดเสื้อกางเกงภาวินออกจนเปลือยเปล่าแล้วเขาก็ก้มลงไล่ลิ้นไปตามจุดต่างๆของร่างกายภาวินไม่เว้นสักจุดจนร่างบางบิดไปมาเพราะความเสียวไวท์เก่งเหลือเกินเขาทำให้ภาวินตกในภาวะอยากระเบิดร่างกายได้ตลอดภาวิน ; อื้มมมเสียงจังนายเราเสียวไวท์ ; เสียวก็ปลดปล่อยนะครับภาวิน ; นายช่วยเราด้วยสิไวท์ ; เรียกที่รักก่อนสิเรียกเพราะๆด้วยนะภาวิน ; อื้ออออที่รักขาเมียไม่ไหวแล้วช่วยใส่เข้ามาได้ไหมครับไวท์ ; ได้สิครับไวท์ได้ยัดแกนกายไปในร่างกายภาวินร่างบางขยับขึ้นลงตามจังหวะเเรงอีกครับไวท์ ; ได้สิครับขอเองนะภาว
แพ้ใจนายมาเฟีย บทที่7 อยากเอาคืน
ภาวินรู้สึกมีความสุขที่ปลดปล่อยอารมณ์บ้างไวท์พาภาวินมาที่เกาะร้างเกาะนี้ไม่มีคนอาศัยไว้สำหรับเที่ยวชมธรรมชาติหรือกางเต้นท์เท่านั้นไวท์เอื้อมมือไปจับภาวินเพื่อขึ้นมาจากเรือ..ไวท์ ; มาเราช่วยภาวิน ; ขอบใจนะภาวินยิ้มหวานไวท์ ; ยิ้มแบบนี้เดวเราก็อดใจไม่ไหวหรอกภาวิน ; ทำไมละยิ้มแบบนี้ไปกวนอารมณ์นายเหรอไวท์ ; ใช่กวนหัวใจทำให้อดใจไม่ไหวจะปล้ำนายตรงนี้แหละภาวิน ; อมยิ้มนายมันหื่นไวท์ ; ก็อย่าน่ารักสิภาวิน ; คนบ้าไวท์ ; บ้าแล้วรักไหมภาวิน ; ไม่รู้(คิดในใจอย่าใจอ่อนภาวินคิดสิคิดสิ่งที่เขาทำสิ)ไวท์ ; เราเที่ยวรอบเกาะที่นี่มีพวกสัตว์ป่าสงวนยุเยอะนะเช่นลิงนกต่างๆแล้วมีงูและเสือด้วยนะ(สองอย่างหลังไวท์โกหกอยากแกล้งภาวิน)ภาวิน ; ขยับเข้าไปใกล้ไวท์เผลอกอดแขนเขาจิงดิเรากลับดีไหมไวท์ ; หัวเราะกับความน่ารักของนาวินภาวิน ; ทุบไปที่แขนนี่นายโกหกเราเหรองอนไวทไม่งอนนะเมื่อก่อนเคยมีเดี่ยวนี้เขาจับไปปล่อยป่าใหญ่หมดแล้วเกาะเล็กๆแบบนี้มีนักท่องเที่ยวมาเที่ยวใครจะปล่อยสัตว์ร้ายมาเพ่นพ่านไวท์จูงมือภาวินมาดูธรรมชาติแต่เที่ยวกันเพลินท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มเพราะพายุกำลังมาไวท์ ; ภาวินเรารีบกลับเถอะพายุก
You may also like
อู๋เสี่ยวหวาบรรณาการแค้วนซี
Ainthira06 / โจวเหว่ยฟาง1.5K viewsUncontrolled Love เขยิบรักสัมผัสหัวใจ
Priyada2.6K viewsพู่กันของวรานนท์ Mpreg
กุหลาบดิน1.3K viewsไอ้เตี้ยสยบมาเฟีย(Mpreg)
Melmee3.3K viewsเกือบหอบลูกหนีเพราะสามีไม่รัก[PWP]-Omegaverse
ระมุณณ์ มิโกะ793 viewsบาร์เทนเดอร์อยากมีรัก(อัลฟ่าxเบต้า)
ซังกง483 viewsหมูน้อยของพี่เสือ (Omegaverse)
Yeesibmaysa173 viewsความรักของนายน่ารัก
ต๋อง น่ะ898 views
