บทที่2 (สับสน)

ภาวินมองมาไว์ททำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้จงเกลียดจงชังเขาเขาไม่เคยทำอะไรแบบนี้นี่เขาต้องทำอย่างไรละถึงจะรู้เขาเกลียดอะไรภาวินนักหนา

ลุงนพ ; ตามมาไอ้หนุ่ม

ภาวินยังยืนงงนิ่งจนไวท์ทตะคอกจนภาวินสะดุ้ง

ไวท์ ; เห้ย..ไม่ได้ยินเหรอไงลุงนพเรียกให้ตามไป

ภาวินมองไวท์ที่ตะคอกเขาเขาคิดชาตินี้จะไม่มีวันให้อภัยผู้ชายคนนี้เด็ดขาด เขาจะจดจำทุกการกระทำที่เขาทำกับภาวินถ้าหากภาวินไม่ตายซะก่อนเขาต้องเอาคืนผู้ชายคนนี้อย่างสาสม

ภาวินเดินตามลุงนพไป

ลุงนพ ; คุณชื่ออะไรมาจากที่ไหนท่าทางน่าจะไม่ใช่คนแถวนี้ใช่ไหมดูผิวพรรณนุ่มนวล มือไม้ก็ไม่หยาบกร้านเหมือนไม่เคยสัมผัสกับงานหนัก

ภาวิน ; ครับลุงผมชือภาวินมาจากกรุงเทพเออ..ภาวินเลือกจะไม่พูดต่อดีกว่าให้ผมทำอะไรบ้างลุง

ลุงนพ ; คุณเห็นกองหินนั้นไหมคุณไปขนหินเอาไปทิ้งข้างนอกเหมืองนะค่อยๆทำก็ได้

ภาวินมองกองหินข้างหน้าเขาจะทำได้ไงเนี้ยเขาไม่เคยทำอะไรแล้วแบบนี้แล้วใช้อะไรขนครับลุง

ลุงนพ ; ใช้ล้อเข็นเหล็กเข็นหินปูนขนไปคุณไปเอาล้อเข็นตรงนู้นแล้วเข็นไปนะผมไปดูคนงานทางนู้นก่อน

ภาวินเดินไปเอาล้อเข็นท่าทางทุลักทุเลเขาลากล้อเข็นมาแล้วหยิบเอาก้อนหินใส่จนเกือบเต็มแล้วเขาก้อกำลังจะเข็นออกไปแต่มันหนักมากเข็นยังไงก็ไม่ไปยังไงก็ต้องทำให้ได้เขาพยายามเข็นพอเข็นไปได้เล็กน้อยล้อเข็นก็พลิกทำให้หินเทกระจาดลงมา#เขายกมืออุดพร้อมปากอุทานเฮ้ย,ไม่นะๆหมดกัน ภาวินก้มลงมองหินที่หล่นด้วยท่าทางอิดโรย แล้วเนี้ยเราจะขนเสร็จตอนไหนเนี้ย โอ้ย,,ภาวินเฮ้ยภาวินเวรกรรมอะไรของเราเนี้ยต้องมาเจอมาทำอะไรแบบนี้ เขาสบถออกมา พร้อมกับนคกถึงหน้าไอ้ผู้ชายใจดำคนนั้นยิ่งคิดก็ยิ่งเเค้นยิ่งเกลียดๆๆๆอย่าให้เรามีโอกาสบ้างก็แล้วกันไอ้หน้าหล่อใจดำ จะเอามีดสับๆๆๆๆให้ละเอียดแล้วโยนให่เป็ดกินให้สิ้นซากให้ๆตายๆๆให้พ้น ฉันเกลียดนายๆๆๆๆไอ้ผู้ชายใจร้าย ภาวินบ่นแกมด่าออกเสียงเบาๆแต่เขาหารู้ไหมว่า

ทุกการกระทำของเขาอยุ่ในสายตาของไวท์เขามองภาวินกับท่าทางตกใจ พร้อมกับแอบยิ้มขนาดตกใจนะยังน่ารักเลยเขาเผลอมองนานมากนี่เขาเป็นอะไรเผลอยิ้มทำไม พอคิดได้ก็หุบยิ้มแล้วเดินเข้าไปในบ้านหยิบแก้วไวน์ออกมาดื่มตรงระเบียงที่แอบมองภาวิน

ภาวินนั่งลงเก็บหินขึ้นที่ละก้อนขณะนั้นมีคนงานชายคนนึงเดินมาใกล้ภาวินก้มลงช่วยภาวินเก็บหินเออคุณเดียวผมช่วยนะครับดูแล้วว่าถ้าจะเก็บเสร็จคงจะตะวันตกดินแน่ เขาพูดพร้อมยิ้มมุมปาก

ภาวิน ; เออขอบใจนะ

ท่าทางคุณไม่ใช่คนที่นี่นะแล้วคุณชื่ออะไร

ภาวิน ; เราชื่อภาวิน

เราชื่อภมร

ภมรเป็นหลานชายของลุงนพ ลุงเห็นว่าภมรเพิ่งเรียนจบวิศวะมายังหางานไม่ได้เลยชวนมาทำงานที่เหมืองฆ่าเวลาเพื่อรองานที่ภามรสมัครไว้

ทุกการกระทำอยู่ในสายตาของชายหนุ่มรูปหล่อเขามองไปที่ทั้งสองที่หัวร่อต่อกระซิกอน่างไม่สบอารม ไวท์จึงรีบเดินมาที่สองคน

ไวท์ ; ไม่มีงานทำแล้วเหรอว่างมากเหรอเขาถามภมร

นายเออมีครับแต่เห็นคุณคนนี้ทุลักทุเลเลยอยากข่วย

ไวท์ ; มันไม่ใช่ธุระกงการของนายจะไปไหนก็ไป ไปได้ละ

ครับๆภมรยังอดเหลียวมองภาวินไม่ได้ด้วยสายตาบางอย่าง

ไวท์มองร่างบางที่ก้มลงเก็บหินมือมือบางแดงขึ้นมา

ไวท์ดึงข้อมือขึ้นมาให้ลุกขึ้นมองมือบาง

เจ็บมั้ยเผลอถามภาวิน

ภาวินมองหน้าไวท์ตาเผลอสบกันโดยบังเอิญ

ไวท์ปล่อยมือภาวิน

ภาวิน;แค่นี้ไม่ตายหรอกแล้วภาวินก็ก้มลงเก็บหินขึ้นล้อเข็นเพื่อจะเข็นออกไปทิ้ง

ไวท์;ไม่ต้องทำแล้วพร้อมกับดึงมือภาวินภาวินไม่ทันตั้งตัวถลาตามแรงดึงของไวท์ไปจนขาไปสะดุดหินกำลังจะล้มหัวทิ่ม ไวท์เห็นภาวินกำลังสะหินจะล้มขมำจึงเผลอเอื้อมมือไปโอบเอวบางของภาวินไว้แล้วภาวินก็เผลอกอดเอวไวท์โดยไม่รู้ตัว หน้าทั้งสองคนจึงชนกันแต่ที่ชนไม่ใช่จมูกหรือแก้มแต่มันคือปากทั้งคนที่ชนกันจนทั่งสองตะลึงตาสบตากัน ภาวินสะดุ้งรู้สึกตัวก่อนจึงรีบผละออกจากอ้อมกอดนั้น แต่ไวท์กลับดึงเอาเอวบางมาชิดตัวอีกครั้ง ,;ทำไมอายเหรอ อายทำไม ทำอย่างกับไม่เคยจูบใคร ทั้งที่ใครๆก็รู้ว่ามึงมันเช้าชู้ หื่น มักมาก เอาผู้หญิงไม่เลือกหน้า เสือกจะมาหน้าบางเอาตอนนี้คงคิดว่าตัวเองบริสุทธิ์ใสซื่อมั่งทุเรศวะ มึงคิดว่ากูอยากจะสัมผัสถูกเนื้อต้องตัวมึงมั้งกูนิโคตรขยะแขยงมึงตะตายแล้ว

ภาวินสุดจะทนที่ไวท์ต่อว่าเขาแรงแบบนี้ จึงผลักไวท์ออกแล้วเงื้อมือไปตบใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาดังเพี้ยจนหน้าไวท์หันไปตามแรงตบ ภาวินตกใจ ตายแน่ๆๆๆภาวินเผลอไปตบหน้าเขาแบบนี้ คิดว่าจะมีชีวิตรอดไหมภาวินเอ้ยภาวิน

นี่มึงกล้าตบกูเหรอ มึงคงไม่รู้ว่าผลที่ตามจะเป็นอย่างไร ไวท์โมโหอุ้มภาวินพาดบ่าพร้อมเอาเเขนบ่ารัดขาที่เล็กเรียวที่ดิ้นร้องไม่หยุด อุ้มภาวินผ่านหน้าคนงานกลุ่มหนึ่งที่มองตามทั้งสองไป ภมรก็เห็นเหตุการณ์นั้น อดเป็นห่วงภาวินไม่ได้ที่เห็นนายอุ้มภาวินไปแบบนั้นจึงรีบวิ่งไปขวางไวท์

นายครับอย่าทำอะไรภาวินเลยครับ ภาวินตัวบอบบางแบบนี้คงสู้อะไรนายไม่ได้หรอกครับ

ไวท์มองภมรที่กล้ามาขวางเขา พร้อมกับพูดออกมา แล้วมึงเสือกอะไร ไม่มีอะไรทำใข่ไหมงั้นพรุ่งนึ้มึงไม่ต้องมาทำงาน ถอยออกไป เออ,นายครับผมๆๆๆ ภมรได้แต่ก้มหน้าแล้วถอยออกมาอย่างไม่เต็มใจ ไวท์พาภาวินมาที่บ้านพักของเขา แล้วโยนภาวินอย่างแรงลงโซฟาที่ห้องรับแขก

ไงมาทำงานไม่ถึงวันมึงมันร่านมากเหรอไปหว่านเสน่ห์คนงานกูจนได้ หรืออดอยากมากจึงไม่เลือกว่าผู้หญิงหรือผู้ชายมึงก็เอาได้หมด อยากมากใช่ไหมเดี่ยวกูจะช่วยให้มึงหายอยากหายเงี่ยนเอง ภาวินกำลังจะอ้าปากเพื่อจะเถียงเขา แต่ไวท์เอามือไปจับท้ายทอยภาวินให้เงยหน้าขึ้นพร้อมก้มจูบภาวินอย่างรวดเร็ว ภาวินพยายามจะขัดขืนแต่สู้เเรงเขาไม่ได้ ไวท์บดขยี้ริมฝีปากบางภาวินอย่างรุนแรง เชิงบังคับให้ภาวินอ้าปากเพื่อเขาจะได้สอดลิ้นเข้าไปในปากบางนั้น ลิ้นกับลิ้นสัมผัสกันความรู้สึกบางอย่างผุดขึ้นมา หวานเหลือเกินทำไมหวานแบบนี้ เขาที่เป็นเสือผู้หญิงผ่านผู้หญิงมานับไม่ถ้วนแต่ไม่เคยจูบใครแล้วรู้สึกแบบนี้เลย ไวท์ล็อคข้อมือภาวินให้แนบไปกับโซฟาจนทั้งสองอนู่ในท่าคร่อมกัน ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน จนภาวินรู้สึกตัวว่ากำลังทำอะไร แต่กว่าจะรู้สึกตัว เสื้อเชิ้ตตัวขาวบางถูกปลดกระดุมออกจนจะหมด ภาวินผลักอกไวท์ออก ไวท์ซึ่งกว่าจะรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรนี่เขาจูบผู้ชายที่เป็นศัตรูเหรอ ไวท์ยังงงกับสิ่งที่เกิดนี้ พอรุ้ตัวภาวินก็วิ่งออกจากบ้านไปกระท่อมหลังน้อยของเขาพอเข้ามาในกระท่อมภาวินก็ยกมือจับลูบริมฝีปากตัวเอง ตอนนี้เขารู้สึกว่าหน้าเขาร้อนมากร้อนเหมือนใครเอาน้ำร้อนมาสาด นี่เขาจูบเราเหรอเขาเกลียดเราไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมเขาทำแบบนี้ โอ้ยยๆๆคำถามในใจเขาก็มีเป็นร้อยๆคำถาม จนสับสน

เช้าวันใหม่ไวท์ให้ลูกน้องตามภาวินไปที่บ้านพักเขาเขาให้ภาวินนั่งตรงโซฟาเขาเข้าไปหยิบยานวดมาให้แล้วเขาก็ไม่พูดไรเอายามาทาไปตามมือแดงนั้นยกขึ้นมาเป่าทำไมภาวินเหมือนตายแล้วเกิดใหม่ เขาต้องฝันแน่ๆภาวินมองไปที่หน้าหล่อเข้มนั้นซึ่งตอนนี้เขาก็กำลังจ้องภาวินอยู่เหมือนกัน

เขามองตาภาวินต่ำลงไปที่ริมฝีปากบางนั้นช่างน่าจุมพิศเหลือเกินเขารั้งท้ายทอยภาวินเข้ามาแล้วก็จูบปากบางนั้นจากเบาๆเป็นหนักหน่วงเขายังดันลิ้นผ่านริมฝีปากบางนั้นเข้าไปสำรวจภายในปากหวานนั้นเขาใช้ลิ้นสำรวจลิ้นอีกฝ่ายทำไมช่วงหวานเหลือเกินภาวินตอนแรกก็ตกใจใข้มือดันหน้าอกอีกฝ่ายแต่ดันไม่ออกกลายเป็นภาวินจูบตอบเขาเหมือนยินยอมทำให้อีกฝ่ายหย่ามใจจูบหนักหน่วงดุดันขึ้นทั้งคู่จูบกันสักพักภาวินได้สติรีบผลักไวท์อย่างแรง แล้วภาวินก็ตบไปที่ใบหน้าหล่อนั้นจนไวท์รุ้สึกชาที่ใบหน้า

จากอารมที่รัญจวนเมือกี้เปลี่ยนเป็นดุร้ายขึ้นมาทั้นทีไม่เคยมีใครกล้าตบเขาแล้วเขาคนนี้กล้าดียังไงมาตบเขาไวท์เปลี่ยนเป็นอาการโกรธจัดตบไปที่หน้าสวยนั้นหนึ่งทีพร้อมกับบีบปากบางนั้นจนหน้าสวยเป็นรอยมือเขา

ภาวินมึงกล้าดียังไงมาตบกูแล้วเขาก็บดขยี้ปากบางด้วยปากเขาอีกครั้งแต่ครั้งนี้มีแต่รุนแรงเขากัดริมฝีบางบางนั้นจนภาวินรุ้สึกเจ็บเขาดันหน้าอกไวท์ออกงื้อมือจะตบเขาอีกแต่ครั้งนี้ไวท์จับมือได้ทันผลักภาวินล้มลงบนโซฟาฉีกเสื้อภาวินขาดกระจุยแล้วเขาก็ก้มลงกับจัดการหน้าอกเนียนขาวผุ้ชายอะไรทำไมขาวเนียนแบบนี้เขากัดไปที่ยอดปทุมถันตอนนี้ชูชันรับริมฝีปากเขาเขากัดเม้มเบาๆแต่ภาวินรุ้สึกเจ็บและเสียวมากจนเผลอครางออกมาไวท์กำลังจะจัดการถอดกางเกงภาวินออก ภาวินได้สติผุดนั่งลงและผลักไวท์ออกอย่างแรงรีบวิ่งออกไปมุ่งไปที่กระท่อมน้อยเขา

👉🏻มาต่อกับทที่3นะรับรองอินฟินจิกหมอนขาด✌🏻🤟🏻