บทที่1 (ลักพาตัว)

ภาวินหนุ่มนักธุรกิจไฟแรงทายาทคนเดียวของมหาเศรษฐีเจ้าของธุรกิจนำเข้ารถยนต์ชั้นนำที่ใหญ่ที่สุดในไทย ภาวินเป็นหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งแต่บอบบางเหมือนผู้หญิงหน้าตาจัดได้ว่าหล่อมากแต่ออกจะหล่อหวานมากกว่าเพราะผิวพรรณนั้นขาวเนียนไร้ที่ติสวยกว่าผู้หญิงหลายๆคนซะอีก

"ภาวินถึงแม้จะว่าจะมีฐานะร่ำรวยแค่ไหนแต่ภาวินไม่เคยถือตัว ไม่หยิ่ง กลับมีจิตใจที่ดีมาก ลุงชาญคนขับรถเก่าแก่ประจำตัวของภาวินซึงลุงชาญก็ค่อนข้างอายุเยอะแล้วภาวินเลยให้ลุงชาญช่วยงานสวนทีบ้านที่ไม่ค่อยหนักดีกว่าสงสารลุงที่บางครั้งต้องมารอรับภาวินดึกๆดื่นๆถ้าหากภาวินมีงานเร่งด่วนหรือมีประชุมลุงแกก็มีอาการง่วงก็ตามวัยของแกภาวินเลยตัดสินใจขับรถเองดีกว่า และวันนี้ก็เช่นกันขณะที่ภาวินกำลังเดินไปลานจอดรถของบริษัทกำลังจะเปิดประตูรถก็รุ้สึกเหมือนมีอะไรหนักๆมาตีที่ท้ายทอยจากนั้นภาวินก็ไม่รุ้สึกตัวอีกเลย

#ณ.เกาะแห่งหนึ่งกลางทะเลกว้างห่างจากชายฝั่งไกลมากแบบว่ามองไม่เห็นแนวชายฝั่งด้านไดเลย

#นายครับงานที่นายสั่งพวกเราจัดการเรียบร้อยละครับ

ไวท์ชายหนุ่มหล่อลูกครึ่งไทยอเมริกันหนุ่มรูปหล่อที่สุดแสนจะเฟอร์เฟคทุกอย่างเจ้าของโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในภาคใต้และยังมีโรงแรมในเครืออีกหลายที่

ไวท์ ; พยักหน้า อืม,ตอนนี้เขาอยู่ไหน

อยู่ที่กระท่อมครับนายยังไม่ฟื้น

#ไวท์พยักหน้าและเดินตรงไปยังกระท่อมน้อยนั้นหน้ากระท่อมมีลูกน้องหน้าโหดเฝ้าอยู่สองคน

ไวท์.. ; พวกนายออกไปก่อน

ครับนาย

ไวท์เดินเข้าไปในกระท่อมก็มองมาที่ชายหนุ่มร่างบางนอนสลบหน้าซบกับพื้น ไวท์เดินเข้าไปใกล้และย่อตัวลงจ้องหน้าคนสลบตรงหน้าแต่ไวท์ถึงกับตาค้างกับชายหนุ่มร่างบางนั้น เฮ้ย,นี่ผู้ชายเหรอวะทำไมรูปร่างหน้าตาผิวพรรณถึงไดขาวใสผิวเนียนดูดียิ่งกว่ผู้หญิงซะอีก ไวท์ส่ายศีรษสลัดความคิดออกไปอย่าไปมองอย่าใจอ่อนให้จำไว้ว่าผู้ชายคนนี้ทำให้น้องสาวคนเดียวที่เขารักต้องตายสิ่งเดียวที่เขาต้องทำคือทำให้ผู้ชายคนนี้ได้รับบทเรียนจากการกระทำของเขาเขาต้องได้รับความทุกข์ทรมานยิ่งที่เขาได้รับเป็นร้อยเท่าพันเท่าไวท์ลุกขึ้นยืนมองออกไปนอกหน้าต่างของกระท่อมมองออกไปที่ท้องทะเลอันกว้างเคว้งคว้างกัดฟันด้วยความโกรธ

#ขณะนี้นร่างบางที่นอนสลบอยู่เหมือนกำลังจะขยับตัวเอามือมากุมท้ายทอยรุ้สึกปวดมากค่อยๆลืมตาขึ้นมามองไปรอบๆนี่เขาอยู่ที่ไหนเนี้ยไม่ใช่บ้านของเขา ภาวินลุกนั่งเเละสายตาก็เหลือบไปเห็นผุ้ชายร่างสูงคนหนึ่งยืนอยู่ที่หน้าต่าง

ภาวิน ; นายเป็นใครและเรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

ไวท์หันมองตามเสียงนุ่มเพราะที่ถามเขาพอไวท์หันมาภาวินถึงกับตาค้างผุ้ชายคนนนี้หล่อมากใบหน้ารูปไข่จมูกโด่งสวยเป็นสันริมฝีปากรูปกระจับสวยทำให้ชวนมองยิ่งนักแต่ว่าเขาคือใครและเขาต้องการอะไร

ภาวิน ; นี่นายได้ยินที่เราถามไหมนี่หรือนายเป็นใบ้หูหนวกเหรอ

ไวท์ ; มึงไม่ต้องรุ้หรอกว่ากุเป็นใครแค่รุ้อย่างเดียวว่าชีวิตมึงเป็นของกู

#ภาวินตกใจอะไรกันเขาไปทำอะไรอะไรให้ผุ้ชายคนนี้โกรธพูดจริงๆเขาเขาไม่เคยรุ้จักไม่เคยเห็นหน้าเขาด้วยซ้ำ

ภาวิน ; นี่นายอย่ามาล้อเล่นนะเราไม่โอเครนะโว้ย

#ไวท์เดินมาและคุกเข่ามองหน้าหวานพอมองใกล้ๆผู้ชายคนนี้หน้าสวยหวานมากเขามองด้วยสายตาดูแข็งกร้าวแต่ใจเขากลับเต้นแรงไวท์บีบปากช่างเจรจานั้นอย่างแรง

ไวท์ ; มึงเก็บปากไว้ร้องขอชีวิตกูดีกว่าและจำไว้และอย่าคิดหนี ไม่งั้นกุไม่ปล่อยมึงมีลมหายใจแน่และเขาปล่อยมือที่บีบคางภาวินออกภาวินรู้สึกถึงแรงบีบคางจนรุ้สึกเจ็บ

ภาวิน ; นี่ไอ้นายๆต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆเราไม่เคยรุ้จักนายด้วยซ้ำนายต้องการอะไรเงินใช่ไหมเรามีเยอะบอกมาสิต้องการเท่าไร

ไวท์ ; เก็บเงินมึงไว้ทำศพมึงดีกว่า

แล้วเขาก็เดินออกไป

ภาวินตะโกนไล่หลังไวท์นายต้องบ้าไปแล้วนายต้องเป็นคนบ้าแน่ๆหรือไม่ก็พวกโรคจิตพวกขาดความอบอุ่นปล่อยเราเดี่ยวนี้นะ ไอ้บ้า ไอ้โรคจิตไอ้ๆๆๆ,โอ้ยด่ายังไงให้เจ็บเนี้ยเกิดมายังไม่เคยด่าใครเลย

#ไวท์เดินมาหน้ากระท่อมสั่งลูกน้องหน้าโหดเฝ้าให้ดีอย่าให้หนีไปได้

ครับนาย

ภาวินน้ำตาไหลทำไมเขาต้องมาเจออะไรแบบนี้หรือว่าเขาฝันใช่ไหมใช่ต้องฝันแน่ๆภาวินหยิกแขนตัวเองก็เจ็บนี่เราไม่ได้ฝันและเราไปทำอะไรให้ผุ้ชายคนนี้ถึงได้ทำกับเราแบบนี้ภาวินก้มหน้าร้องกอดเข่าตัวเอง

ผู้ชายหน้าเหี้ยมสองคนเดินเข้ามาเอาน้ำและข้าวมาให้ภาวินเอ้ากินซะเดวจะตายซะก่อน

ภาวินตะโกนไล่หลังลูกน้องผุ้ชายหน้าหล่อใจร้าย

ไม่กินโว้ยภาวินเดินไปรอบๆกระท่อมเผื่อมีช่องทางหนีได้ หมดกันกระท่อมนี้ทึบมากไม่มีรอยต่อของไม้เลยมีแต่ห้องน้ำเล็กๆด้านหลังมีหน้าต่างบานเล็กๆไว้หายใจแค่นั้นภาวินจะทำอย่างไรดีป่านนี้คุณพ่อคุณแม่จะรุ้ยังว่าเราหายไป

ไวท์เดินมาที่กระท่อมอีกครั้งถามลูกน้องเอาข้าวให้เขายัง

ให้ละครับแต่เขาไม่แตะต้องเลย

ไวท์ ; อืมพวกนายออกไปก่อน

ครับนาย

ไวท์เดินเข้ามาก็เห็นร่างบางนอนคุดคู้ตัวงออยู่บนแคร่ไม้ไวท์เดินเข้าไปใกล้มองภาวินหลับตาพริ้มยังมีคราบน้ำตาติดยุภาวินลืมตาและสะดุ้งเพราะหน้าผุ้ชายคนนั้นก้มลงมาไกล้เขามาก

ไวท์ ; ทำไมไม่กินข้าวหรืออยากอดตาย

ภาวิน ; ไม่กินจะได้ตายๆสมใจนายไง

ไวท์ ; หัวเราะ กูไม่ให้มึงตายง่ายๆหรอกมันสบายเกินไปกูจะทำให้มึงทรมานก่อนตายจำไว้แล้วไวท์ก็บีบปากภาวินตักข้าวยัดใส่ปากภาวินเอ้ากินเข้าไปภาวินสำลักไอแคร่กๆ

ไวท์ ปล่อยมือ; สำออยมึงคิดว่ากูจะสงสารมึงเหรอไม่มีวัน

ภาวินมองผุ้ชายข้างหน้าเขาอย่างเกลียดชังภาวินจ้องหน้าหล่อนั้นไม่กระพริบ

ภาวิน ; เราไปทำอะไรให้นายถึงได้ทำกับเราแบบนี้บอกมาสินายมันบ้าๆพร้อมกับเดินจ้ำอ้าวมาหาเขาและพร้อมเงื้อมือเล็กขาวจะตบหน้าหล่อนั้นแต่ไวท์เร็วกว่าไวท์จับมือภาวินไพล่ไปด้านหลังทำให้หน้าสองคนอยู่ใกล้กันไม่ถึงคืบไวท์จ้องหน้าหวานมองริมฝีปากสีพีทช่างน่าจูบยิ่งนักไวท์ใจสั่นอีกละเมื่อยุใกล้ภาวินเขารีบสบัดมือออกจากภาวินและผลักภาวินล้มไปกับพื้นแล้วไวท์ก็เดินออกมาด้วยใจที่สั่นและสับสนยิ่งนักเขาเป็นอะไรไปทำอย่างกับคนตกหลุมรักยังไงยังงั้น

ภาวินทรุดลงกับพื้นกระท่อมแล้วก็ร้องให้กับฝ่ามือตัวเองอย่างสะอึกสะอื้นนี่เขาต้องมาตายที่นี่จริงๆใช่ไหมทำไมต้องเป็นเขาภาวินคิดบ้านคิดถึงพ่อแม่ ยิ่งคิดภาวินยิ่งร้องร้องให้จนตัวโยน

เช้าวันรุ่งขึ้นภาวินยังนอนขดตัวบนแคร่เพราะเมื่อคืนอากาศเย็นมากไม่มีแม้แต่ผ้าห่มให้เขาเขาต้องนอนกอดเข่าตัวเองแบบนั้น

ลูกน้องหน้าโหดก็เดินมาบอกเห้ยตื่นได้แล้วได้เวลาออกไปทำงานแล้ว

ภาวินลุกขึ้นยืนงงทำงานทำงานอะไร

ไม่ต้องถามเดะก็รู้ตามมาลูกน้องบอก

ภาวินเดินตามลูกน้องหน้าโหดไปเขาสังเกตุบริเวณรอบๆเกาะเกาะนี้น่าจะอยู่ห่างจากฝั่งเยอะอยุ่หรือจะเป็นเกาะส่วนตัวของเขาภาวินเดินมาที่ทำงานที่ลูกน้องเขาบอกแต่เท่าที่ดูน่าจะเป็นเหมืองอะไรสักอย่าง มองไปเห็นมีกลุ่มคนงานประมาณสิบกว่าคน

นายครับมาแล้วครับ

ไวท์ ; อืมพวกนายไปได้แล้วเขาบอกลูกน้อง

ไวท์มองมาทางภาวินที่ยืนอยู่ เชิดหน้าไม่มองเขา ไวท์เดินเข้ามาหาภาวินและดึงข้อมือภาวินกึ่งดึงกึ่งกระชาก

ภาวินเจ็บข้อมือที่เขาดึงโอ้ยปล่อยเจ็บนะโว้ย

เจ็บเหรอแค่นี้ยังน้อยไปตามมาอย่าพูดมาก

ไวท์เรียกลุงคนหนึ่งที่กำลังคุมงานอยู่

ไวท์ ; ลุงนพครับมานี่แปปสิครับ

ลุงนพเป็นหัวหน้าคนงานและเป็นคนเก่าแก่ที่นี่

ครับคุณไวท์

#ภาวินขำเรืองมองเขาจากด้านข้าง หึนี่คงเป็นขื่อเขา ชื่อไวท์นี่เอง(ไวท์แต่ตัว แต่ใจดำละสิ)ภาวินคิดในใจ

ผมเอาคนงานใหม่มาทำงานลุงบอกงานเขาด้วยให้ทำทุกอย่างเหมือนคนงานคนอื่นนะลุง

ลุงนพมองภาวินผิวพรรณรูปร่างหน้าตาผุ้ดีแบบนี้จะทำได้เหรอลุงนพมองภาวิน

👉🏻มาต่อกันกับบทที่2นะคะรับรองฟินคะ🤟🏻✌🏻💗