บทที่3(หวั่นไหว)

เมื่อภาวินออกจากบ้านพักของเขาไปไวท์จึงนั่งทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นนี่เขากำลังทำอะไรเขาจูบผู้ชายคนนั้นคนที่เขาจับตัวมาเพื่อแก้แค้นจับตัวมาเพื่อทรมานสิ่งที่ต้องการคือการทำให้ผู้ชายคนนนี้ตายทั้งเป็นแล้วไวท์ก็กัดฟันตัวเองโกรธตัวเองไม่น่าไปหลงกับหน้าตาเขา

ภาวินมาถึงกระท่อมก็ยังงงกับเหตุการณ์เมื่อกี้เหมือนกันยกมือขึ้นลูบริมฝีปากรุ้สึกเจ็บเขารุนแรงเหลือเกินแต่ตอนนนี้เขาจะเอาชุดที่ไหนเปลี่ยนนี่มันขาดหมดแล้วเพราะการกระทำของผู้ชายป่าเถื่อนคนนั้น สักพักก็มีลูกน้องหน้าโหดสองคนก็เข้ามาพร้อมกับเสื้อผ้าชุดหนึ่งเอ้าเปลี่ยนซะเดวบ่ายลงไปทำงานต่อเอ้านี่ข้าวกินซะก่อนที่จะอดตายพอพูดจบลูกน้องหน้าโหดก็อออกไปภาวินเอาชุดที่ลูกน้องเขาเอามาให้เปลี่ยนเสื้อยืดก็โอเครอยู่ แต่กางเกงนี่สิใส่ยังไงภาวินใส่กางเกงขากว้างมีเชือกผูกด้านหลังแต่เขาดึงมันมามัดข้างหน้าแต่มันก้อเหมือนจะหลุดอยู่ตลอดเอางี้หละวะเขามองข้าวในชามที่มีปลาทอดตัวไม่ใหญ่ไม่เล็กเกิน เขาไม่เเตะข้าวสักนิดเขานั่งบนแคร่คิดอะไรไปเรื่อยจนเผลอหลับไปตอนไหนไม่รุ้แล้วลูกน้องหน้าโหดก็เขามาตาม,เห้ยตื่นๆได้เวลาทำงานแล้วตามมา

ภาวินสะดุ้งตื่นรุ้สึกอ่อนเพลียมากแต่ก็ฝืนตามลูกน้องเขาออกไปพอมาถึงไซส์งานก็เจอลุงนพสั่งงานคนงานอยู่ แต่ไม่เห็นเจ้านายหน้าหล่อใจร้ายนั้นแอบดีใจหรือเสียใจก็ไม่รุ้แต่ก็ช่างเถอะจะได้ไม่มีใครกวนใจลุงนพบอกนายสั่งให้ทำเหมือนเดิมเเต่เปลี่ยนจากล้อเข็นเป็นบุ้งกี๋เอามันค่อยง่ายขึ้น

ภาวิน ; แล้วไหนละครับบุ้งกี๋แล้วลักษณะเป็นยังไงบุ้งกี๋อะไรนี่

ลุงนพ ; อยู่ตรงนู้นครับ

ภาวิน ; ครับๆสีดำๆนั้นใช่ไหม

ลุงนพ ; อ่อใช่ๆคุณทำไปนะค่อยๆทำตอนนี้นายไม่อยู่คุณไม่ต้องรีบทำ

อยากถามว่าเขาไปไหนแต่อย่าดีกว่าไม่อยากรู้รื่องนายรูปหล่อใจร้ายนั้นหรอกเขาเดินไปหยิบบุ้งกี๋แล้วเอามาขนหินถึงแม้จะขนได้น้อยแต่ก็ยังดีที่ยังพอได้ขนไปบ้างภาวินขนได้หลายรอบเลยมานั่งพักมองมือตัวเองตอนนี้มันบวมแดงกว่าเดิมเขาเป่ามือตัวเอง

แล้วภมรก็เดินมาเอาน้ำมาให้

ภมร; คุณคงหิวน้ำละใช่ไหมผมเอามาให้

ภาวิน; อ้อขอบใจนะนายไม่ต้องมาช่วยเราหรอกเดวเจ้านายนายจะมาเห็น

คนงาน ; ตอนนี้นายขึ้นฝั่งคงอีกสักพักนู้นแหละถึงจะกลับ

ผมเห็นคุณหน้าตาดีรูปร่างบอบบางเหมือนลูกผู้ดีทำไมถึงมาอยู่ที่นี่

ภาวิน ; เออเรื่องมันยาวอะแต่ไม่มีอะไรหรอกนายไปทำงานเถอะเดวเราจะทำต่อละ ; แต่คุณหน้าซีดๆนะคุณกินข้าวยังเนี้ย

ภาวิน ; โกหกทานแล้วเราทานแล้วนายไปเถอะขอบใจนะ

ภมร; งั้นถ้ามีอะไรให้ข่วยเรียกเรานะเรายุฝั่งนั้น

ภาวิน ; อืมม..

แล้วคนงานหนุ่มก็เดินออกไป

ไวท์ ; หว่านเสน่ห๋ไปทั่วไม่ว่าจะหญิงจะชายคงเป็นนิสัยที่ทำเป็นประจำทำจนทำให้หลายๆคนเสียใจเพราะเสน่ห์ตัวเอง

ภาวินกำลังจะเดินไปขนหินก็ได้ยินเสียงทุ้มนั้นเขาหันมองผู้ชายคนนั้น

ภาวิน ; แล้วมันเรืองอะไรของนายเราจะหว่านใส่ใครมันก็ตัวเราเราไม่ได้หว่านใส่นายก็แล้วกันแล้วภาวินกำลังจะหมุนตัวแล้วเดินไปทำงาน

ไวท์โมโหเดินมาดึงข้อมือกระชากมาหาเขา

ไวท์ ; มึงจะหว่านใส่หมูหมาที่ไหนก็ได้แต่ไม่ใช่ที่นี่ไม่ใช่คนของกูจำไว้แล้วก็ผลักภาวินล้มลงภาวินล้มถลาไปกับพื้นทำให้มือบางขูดไปกับเศษหินดินทรายทำให้มือแตกมีเลือดออกซิบ

ภาวิน ; โอ้ยยเจ็บนะโว้ยภาวินยกมือขึ้นมาดูตอนนี้มันแตกบวมแดงมาก

ไวท์ ; สำออยนะมึงแค่นี้ไม่ตายง่ายๆหรอกไปสิไปทำงานอย่ามามัวสำออยเอาเปรียบคนอื่น

ภาวินมองหน้าผุ้ชายคนนี้เขาบอกตัวเองเขาเกลียดผู้ชายคนนี้ที่สุด

ภาวินลุกขึ้นดึงกางเกงที่มันเกือบจะหลุดแล้วดึงเชือกมามัดแต่มันทำยังไงก็ไม่แน่นมือก็เจ็บไวท์เห็นก็อดขำไม่ได้แต่ไม่แสดงออกมาเขาเดินมาใกล้ภาวิน

ไวท์ ; ใครบอกให้ใส่แบบนั้น

ภาวินเห็นไวท์ดึงหัวกางเกงมาขมวดเป็นปมแล้วเอาเชือกด้านหลังมาผูกทับไว้อีกทีเขาทำแแบบนี้

ภาวิน ; ไม่บอกใครจะรุ้แอบบ่น

ไวท์มองหน้าสวยตอนนี้อยู่ใกล้กับเขามากกลิ่นหอมจากเรือนกายหนุ่มหน้าสวยทำให้เขาตะลึงมองหน้านั้นตอนนี้ภาวินเงยมองเขาเช่นกันไวท์สลัดความคิดเดินผละออกมาไปได้แล้วภาวินก็เหมือนกันรีบคว้าบุ้งกี๋ไปที่กองหินสลัดความคิดเคลิบเคลิ้มออกไปทำไมอยู่ใกล้ผู้ชายใจร้ายคนนี้ใจมันเต้นแรงเหลือเกินภาวินนั่งลงหยิบหินใส่บุ้งกี๋แล้วยกไปทิ้งเขาขนได้สักสามสี่รอบก็เจ็บมือมากทำให้หินในบุ้งกี๋หล่นตกมาใส่เท้าเขาตกใส่นิ้วเท้าทำให้เล็บเขาแตกภาวินทรุดนั่งลงพื้น

ภาวิน ; โอ้ยยเจ็บๆๆๆๆจังเลยน้ำตาภาวินไหลหยดลงมาลุงนพเดินมาเห็นเอ้าคุณเป็นอย่างไรบ้างโหเลือดคุณออกด้วยเหรอไปนั่งพักก่อนเดวผมไปหาที่ทำแผลมาให้ลุงนพเดินไปเพื่อหายาทำแผลก็เดินสวนกับเจ้านายหนุ่ม

ไวท์ ; จะรีบไปไหนละ

เออ..คุณภาวินอะครับหินตกใส่เท้าโดนเล็บน่าจะแตกเลือดออกเยอะผมเลยจะไปหายาทำแผลครับ

ไวท์ ; ทำหน้าตกใจเขาอยู่ไหนตอนนี้

ลุงนพ ; นั่งพักใกล้ๆแคมป์คนงานนะครับ

แล้วไวท์ก็รีบสาวเท้าไปหาภาวินเห็นภาวินทำหน้าเจ็บปวดนั่งเอามือกุมเท้าเขารีบเดินมาใกล้ถือวิสาสะดึงเท้าภาวินมาดูเห็นเลือดออกเยอะมองที่มือก้อบวมแดงเขาไม่รอช้าอุ้มภาวินไปที่บ้านพักเขาท่ามกลางสายตาคนงานกับลุงนพที่เดินมาพรุ้อมชุดทำแผลทุกคนอ้าปากค้าง

ภาวิน ; นายจะทำอะไรปล่อยเรานะ

ไวท์ ; หยุดดิ้นไม่งั้นจะจูบมึงต่อหน้าคนงานให้ดู

เขาพูดกับร่างบางภาวินหยุดดิ้นแลัวเอามือพาดมามาไหล่กว้างนั้นไม่มองหน้าหล่อใจร้ายนั้นจนเขาพามาถึงบ้านพักวางภาวินลงบนโซฟากว้างยกเท้าวางบนขาเขาเดวต้องล้างแผลก่อนไม่งั่นติดเชื้อแน่

เขาเดินไปทางห้องครัวหยิบชุดทำแผลมาเขาล้างแผลด้วยน้ำเกลือแล้วใช้สำลีเช็ดแผลให้แห้งตรงเล็บนิ้วโป้งมันแตกออกนิดหน่อยและมีแผลถลอกตามนิ้วเท้าเขาล้างแล้วใส่ยาไอโปดีนอาจจะแสบนะทนเอานะเขาใช้สำลีแต้มยาแล้วทาลงไปบริเวณแผลภาวินร้องเพราะแสบเขาจะดึงเท้าหนีไวท์จับไว้

ภาวิน ; โอ้ยพอๆๆเราเจ็บแสบด้วย

ไวท์ ; ทนอีกนิดนะงั้นแผลจะติดเขื้อนะ

ภาวินน้ำตาไหลจากนั้นไวท์ก็เอาผ้าก๊อสมาปิดแผลไว้พันด้วยก๊อสผ้าอีกที

ไวท์ ; ยังเจ็บยุไหม

ภาวิน ; ไม่ค่อยเจ็บละๆขอบใจนายมากนะ

ภาวินมองหน้าหล่อตอนนี้เขาก็จ้องตาภาวินเหมือนกันด้วยความต้องการลึกๆทำให้ไวท์ขาดสติก้มลงมาจูบภาวินเขาคิดถึงปากนี้ตลอดเวลาเขาอยากสัมผัสน้ำหวานจากปากบางนี้ตลอดเขาไม่รอช้าเขาจูบภาวินรุนแรงลิ้นตวัดไปในปากนั้นช่างหวานเหลือเกินมือก้อควานวนไปตรงหน้าอกกว้างบีบเค้นสองเต้านั้นเขาได้เปลี่ยนจากชิมความหวานจากปากนั้นก็ไล่ไปตามคอเนียนขาวนั้นหอมเหลือเกินอืมมมปากซุกไซร์ต่ำลงมาเรื่อยๆจนถึงหน้าอกนั้นเขาถอดเสื้อยืดบางนั้นออกก้มลงจูบไปที่ปลายยอดอกสลับสองข้างร่างไปมาร่างบางหลับตาพริ้มเพราะรุ้สึกเสียวมือเผลอกอดคอเขาไวท์จูบลงมาที่หน้าท้องแบนเรียบโอ้ววทำไมเนียนอย่างนี้เขาใช้ปากจูบและลิ้นอุ่นๆลากไปรอบหน้าท้องนั้นภาวินกัดริมฝีปากล่างด้วยความสยิวเผลอครางออกมาอืมมมอ้าาห์เสียวจัง ไวท์ย่ามใจแกะเชือกกางเกงภาวินกระตุกปมที่ขมวดไว้เขาค่อยๆดึงกางเกงออกไปให้พ้นเหลือแต่กางเกงในสีขาวนั้นไวท์สังเกตุภาวินตื่นตัวแล้วภาวินก็มีความต้องการใช่ไหม??