LOGINShare
บทที่8 นายมันใจร้าย
Last Updated:
2026-01-29 21:16:00ไวท์เดินมานั่งข้างๆภาวินกอดภาวินดึงเข้ามาแนบอกไวท์ ; พอจะให้นายไปจริงๆเราทำไมใจหายไม่รุ้ไม่อยากให้นายไปเลยแต่เรารุ้นายคงคิดถึงที่บ้านใช่ไหม
ภาวินเงยหน้าขึ้นมองไวท์นายจะคิดถึงเราไหม ไวท์ ; หอมแก้มภาวินไม่คิดถึงมั้งแค่นี้ก็ทำใจไม่ได้แล้ว ไวท์ ; แล้วนายละจะคิดถึงเราไหม ภาวิน ; จูบไวท์แทนคำตอบยังจะให้เราพูดอยู่ไหม ไวท์กดจูบปากภาวินอีกครั้งจูบหนักหน่วงรุนแรงงั้นคืนนี้เราขอทั้งคืนนะ ภาวิน ; พยักหน้าไวท์อุ้มภาวินเข้าห้องนอนจูบภาวินหนักหน่วงแลกลิ้นกันอย่างดูดดื่ม ไวท์ ; หวานเหลือเกินปากนายหวานมากรุ้ไหม ไวท์ถอดเสื้อกางเกงภาวินออกจนเปลือยเปล่าแล้วเขาก็ก้มลงไล่ลิ้นไปตามจุดต่างๆของร่างกายภาวินไม่เว้นสักจุดจนร่างบางบิดไปมาเพราะความเสียว ไวท์เก่งเหลือเกินเขาทำให้ภาวินตกในภาวะอยากระเบิดร่างกายได้ตลอด ภาวิน ; อื้มมมเสียงจังนายเราเสียว ไวท์ ; เสียวก็ปลดปล่อยนะครับ ภาวิน ; นายช่วยเราด้วยสิ ไวท์ ; เรียกที่รักก่อนสิเรียกเพราะๆด้วยนะ ภาวิน ; อื้ออออที่รักขาเมียไม่ไหวแล้วช่วยใส่เข้ามาได้ไหมครับ ไวท์ ; ได้สิครับไวท์ได้ยัดแกนกายไปในร่างกายภาวินร่างบางขยับขึ้นลงตามจังหวะเเรงอีกครับ ไวท์ ; ได้สิครับขอเองนะ ภาวิน ; อืมใช่เราต้องการ ไวท์ใส่ไม่ยั้งทั้งเร็วแรงจนทั้งคู่ปลดปล่อยออกไปพร้อมๆกัน ไวท์ ; จูบปากภาวินเดวนี้กล้าขอนะ ภาวิน.; อายอย่ามาแซวงั้นไม่ให้ละ ไวท์ ; ครับไม่แซวละครับเดวอด หิวยัง ภาวิน ; อืมหิวแล้ว ไวท์ ; เดวเราบอกให้แม่บ้านเตรียมอาหารก่อนนะครับ ก่อนไปจุ๊บไปที่หน้าสวยอีกที ทั้งคู่นั่งทานข้าวกันด้วยบรรยากาศเหงาๆยังไงไม่รู้ และภาวินเป็นฝ่ายเอ่ย ภาวิน ; นายใครจะเป็นคนส่งเราขึ้นฝั่งลูกน้องนายหรือนาย ไวท์ ; เดวเราดูก่อน ภาวิน ; อืมเรามายังไงก็ควรจะกลับงั้นก้มหน้าหงุด ไวท์มองหน้าสวยถ้าเขาไปส่งเขากลัวกลั้นน้ำตาไม่ได้ละสิ ไวท์ ; อิ่มยัง ภาวิน ; อิ่มแล้วทั้งที่กินไปได้นิดเดียว เขาช่วยกันเก็บถ้วยชาม ทั้งคู่มานั่งโซฟาไวท์โอบภาวินมาแบนไหล่เขา ภาวิน ; เออเราไปอาบน้ำก่อนนะ ไวท์ ; อาบด้วยนะ ภาวิน ; ไม่เอานายไม่อาบอย่างเดียวนะสิ ไวท์ ; ก็รุ้ยุแล้วแต่อยากอาบด้วยนะครับ ภาวิน ; อืมก็ได้ ทั้งคู่อาบน้ำด้วยกันแต่ใครละจะปล่อยโอกาสไวท์จัดการภาวินในห้องน้ำจนหนำใจ หลังจากทั้งคู่อาบน้ำเสร็จ ไวท์คิดไว้แล้วเขาต้องไม่ทำให้ภาวินต้องลังเลที่จะไปจากเขาเขารุ้ภาวินมีใจให้เขาไม่แพ้ไวท์มีใจให้เขาเหมือนกันเขาใจหายที่ต้องทำแบบนี้ ไวท์เปลี่ยนอาการจากที่ว่ารักหลงภาวินกลายเป็นเฉยชาและพูดจาไม่เพราะ ภาวินยิ้มมานั่งบนโซฟาคิดว่าไวท์จะมานั่งด้วย ภาวิน ; นายเรามีเรื่องจะถามนายก่อนเราจะจากไป ไวท์มองด้วยสายตาเฉยชาต่างจากเมือกี้มากภาวินยังตกใจแต่ไม่ทันคิดอะไรหรอก ภาวินงงกับสายตาแบบนี้เมื่อกี้เขายังดียุเลย ไวท์; มีไร คำพูดช่างห่างเหินมาก ภาวิน ; นายคิดยังไงกับเราเราถามจริงๆนายตอบความจริงนะภาวินใจเต้นรอคำตอบ ไวท์ ; หัวเราะนี่มึงคิดว่ามึงเป็นใครทำไมกูต้องให้ความสำคัญที่ผ่านมากูแค่อยากสนุกแค่นั้นและอยากดูอาการมึงจะสนองกุได้มากแค่ไหนแค่ให้มึงสนองความไคร่กุก็แค่นั้นเองและที่กุให้มึงเป็นอิสระก็เพราะกุเบื่อมึงแล้วรุ้ไหมกุโคตรสะใจเลยวะ ภาวินไม่จริงต้องไม่จริงใช่ไหมเขาหูฝาดแน่ๆ ภาวิน ; นายล้อเล่นใช่ไหมฝืนยิ้มคิดว่าไวท์แค่ล้อเล่น ไวท์ ; มึงก็ดูฉลาดนะเรื่องแค่นี้ดูไม่ออกเหรอ ภาวินยังยิ้มเขาไม่เชื่อหรอกไวท์เพิ่งบอกรักเขาในห้องน้ำและเวลาที่มีอะไรกันเขามีความสุขมากไม่เหมือนคนที่กำลังแก้แค้น ภาวิน ; เราให้นายพูดอีกครั้งเราจะถือว่าเรื่องเมื่อกี้นายไม่เคยพูดนะ ไวท์ ; โถ่ๆๆเด็กน้อยเอ๋ยน่าสงสารจังกุหลอกแค่นี้ยังเชื่อ ภาวินตบไปที่ใบหน้าไวท์อย่างแรงและพูดด้วยถ้อยคำที่สุดแสนเจ็บปวดเหลือเกิน ภาวิน ; ให้จำคำพูดนายที่พูดกับเราในวันนี้นะให้จำให้ดีและสิ่งที่นายพูดและกระทำกับเราอย่าหวังว่าชาตินี้เราจะให้อภัย ภาวินถอยหลังแทบทรุดดีที่มือยังจับขอบโซฟาไว้ไม่ให้ล้มภาวินพยักหน้ายิ้มทั้งน้ำตาและหัวเราะออกมา ภาวิน ; ขอบคุณที่ทำให้ตาสว่าง ขอบคุณที่ทำให้รุ้ว่าไม่มีสัจจะในหมู่โจรจริงๆเราซาบซึ้งมากแล้วภาวินก้อเดินหันหลังกลับกระท่อมน้อยด้วยหัวใจที่เจ็บปวดที่สุดมาถึงกระท่อมภาวินเอามือจับที่หัวใจเขาทำไมเจ็บเหลือเกินทำไมเจ็บแบบนี้ทำไมหัวใจเราถึงบีบแน่นแบบนี้ภาวินทรุดนอนลงกับพื่พื้นและร้องสุดแรงเท่าที่จะร้องได้ ไวท์ไม่ต่างกับภาวินพอภาวินเดินออกจากบ้านพักไปเขาก็ทรุดลงกับพื้นเอามือปิดหน้าร้องให้อย่างหนักเราขอโทดภาวินเราไม่อยากให้นายต้องมาเจ็บและเสียเวลาให้กับคนอย่างเรานายดีเกินไปเราขอโทดเรารักนายภาวินแล้วไวท์ก็ร้องให้ออกมาสุดแรง พอรุ่งเข้าลูกน้องไวท์เข้ามาในกระท่อมบอกเรือพร้อมออกแล้วให้เขาเตรียมตัวภาวินพยักหน้าที่ตอนนี้เขาเหมือนคนไร้วิญญาณเขาเดินออกจากกระท่อมเหมือนตัวปลิวเหลือบมองไปที่บ้านพักเขาบ้านที่ภาวินและไวท์มีความสุขกันน้ำตาภาวินก็ไหลออกมาเขาปาดน้ำตาแล้วเดินจากไปด้วยหัวใจที่เจ็บช้ำที่สุด ไวท์ที่แอบดูที่ระเบียงบ้านมองภาวินจากไปด้วยหัวใจที่เจ็บเหลือเกินน้ำตาเขาไหลเป็นทางมองจนภาวินลับตาไปโชคดีนะที่รักเราคงไม่สามารถรักนายได้มากกว่านี้แล้วขอให้นายเจอกับคนดีๆที่เขาดูแลนายได้นะไวท์นั่งลงบนเก้าอี้อย่างอ่อนแรง สักพักลุงนพก็วิ่งมาหานายครับนาย ไวท์ ; ว่าไงลุง ลุงนพ ; นายไม่รุ้เหรอวันนี้พายุเข้านายให้คุณภาวินไปผมกลัวว่าจะเจอพายุซะก่อนดิ ไวท์ใจหายไม่นะเขาบอกลุงนพรีบเอาสปีดโบ๊ทออกเดวนี้เขาห่วงภาวินเหลือเกินอย่าให้ภาวินเจอกับพายุเลยเขาทนไม่ได้ถ้าภาวินเป็นอะไรเขาจะไม่ให้อภัยตัวเองเลย 👉🏻มาต่อกันEP9นะคะ💗 คิดเห็นยังไงเม้นบกไรท์ด้วยนะคะ😚😚
Latest chapter
แพ้ใจนายมาเฟีย บทที่12 เพราะเรารักกัน
สักพักเลขาของภาวินก็มาเคาะประตูห้องทำงานภาวินคุณภาวินคะมีคนมาขอพบคุณภาวินคะภาวิน ; ใครเหรอครับเลขา ; เขาบอกว่าเขาเป็นคู่หมั้นของคุณคะชือเปรมมิกาภาวิน ; ห๊ะว่าไงนะทั้งภาวินและไวท์อึ้งไปตามๆกันทั้งสองหันมองหน้ากันแต่หนุ่มไวท์เปลี่ยนสีหน้าบึ้งแกมโมโหจนเห็นได้ชัดยังไม่ทันที่เลขาจะพูดอะไรจบเปรมมิกาถือวิสาสะเข้ามาที่ห้องทำงานภาวินทันทีเปรมมิกา ; ไฮดาริ่งเปรมเองคะเปรมมาเซอร์ไพร์ทคุณคะภาวินอึ้งและตกใจทีจู่ๆเปรมมิกาบุกมาที่ทำงานเขาเปรมมิกาใส่เสื้อผ้าชนิดที่ว่า(มึงจะใส่เพื่อ)กระโปรงสั้นจนจะเห็นก้นงอนนั้นและเสื้อคอกว้างเปิดไหล่จนเห็นร่องนมที่ดันแทบจะทะลุออกมานอกเสื้อแล้วแล้วหล่อนก็เดินนวยนาดไปนั่งพนักพิงเก้าอี้ภาวินและโอบไปที่ไหล่ภาวินจนภาวินรับดีดตัวขึ้นจากเก้าอี้ทันทีภาวิน ; เออคุณจะทำไรอะภาสิน ; เออ..แล้วคุณมาได้ไงก็คุณแม่บอกผมว่านัดทานมื้อเย็นกับคุณนู้นนี่ครับเปรมมิกา ; ก็เปรมอยากมาเซอร์ไพร์ทคู่หมั้นสุดหล่อของเปรมนี่คะคุณไม่ดีใจเหรอไวท์ลุกขึ้นมองไปที่ภาวินตาเขม็งจนภาวินรุ้สึกหนาวๆร้อนๆไปทั่วร่างกายจนลืมแนะนำไวท์ไปภาวิน ; เออ..ผมงงมากกว่ายุๆคุณก็มาแบบนี้..อ่อลืมแนะนำไปนี่คุณไวท์เ
แพ้ใจนายมาเฟีย บทที่ 11 คิดถึง
ภาวินเดินขึ้นห้องด้วยหัวใจสับสนปะปนความคิดถึงไวท์หยิบนามบัตรไวท์มาดูอยากโทรหาเขาเหลือเกินแต่เราต้องไว้เชิงบ้างเดี่ยวเขาจะได้ใจพอพักผ่อนพอสมควรภาวินเดินลงมาด้านล่างเพื่อทานข้าว ภาวินลูกมาก็ดีแล้วเรามีเรื่องต้องคุยกันเล่าให้พ่อกับแม่ฟังให้ละเอียดด้วยเราหายไปไหนมาภาวิน ; เออไม่มีอะไรหรอกครับพ่อแม่คือผมไปเที่ยวบ้านเพื่อนที่ต่างจังหวัดไปเที่ยวป่ากันครับเกิดพลัดหลงกับเพื่อนครับนี่วินก็กลับมาอย่างปลอดภัยแล้วนี่ครับคุณพ่อคุณแม่ไม่ดีใจเหรอครับแต่แม่ว่าก็ยังแปลกๆนะวินเออๆแต่ก็ช่างเถอะเรามาคุยเรืองเราดีกว่าแม่จะให้วินหมั้นกับลูกเพื่อนแม่ซึ่งคุณพ่อกับแม่ก็เห็นว่าวินก็อายุไม่น้อยแล้วและแม่ไม่เคยเห็นวินมีแฟนเป็นตัวเป็นตนสักทีภาวิน ; ตกใจอะไรนะครับคุณแม่หมั้นเหรอไม่เอาอะวินยังไม่พร้อมจะมีใครตอนนี้แม่วิน ; ไม่ได้นะวินแม่รับปากเพื่อนแม่ไปแล้วแล้วหนูเปรมมิกาก็กำลังจะเดินทางกลับจากต่างประเทศอีกสองวันนี้เรื่องนี้แม่ต้องขอร้องและบังคับวินไปด้วยภาวิน; คุณแม่ไม่ถามความสมัครใจจากวินเลยว่าวินเต็มใจไหมยุคนี้แล้วนะครับเขาไม่มีคลุมถุงชนหรอกนะแม่แม่วิน ; แต่ธุรกิจเราต้องพึ่งเขาเขาวินเราต้องติดต่อกับทางต่าง
แพ้ใจนายมาเฟีย บทที่10 เรารักนาย
หลังจากทั้งคู่ทำกิจกรรมรักเสร็จก็นอนกอดกันไวท์คิดว่าครั้งนี้หรือครั้งไหนๆเขาก็จะไม่ยอมสูญเสียภาวินเด็ดขาดที่ผ่านมาไม่ใช่ไม่เคยมีคนรักแต่เป็นผู้หญิงทั้งนั้นแต่เขาไม่เคยมีแฟนเป็นผู้ชายแต่พอมาเจอภาวินเขากลับเปลี่ยนทัศนคติทันทีไม่เคยคิดว่าจะต้องมาตกหลุมรักภาวินตั้งแต่ครั้งแรกแต่ด้วยความเเค้นทำให้เขาปิดกั้นตัวเองมาตลอดทั้งที่เขากลับหลงรักภาวินเพิ่มขึ้นทุกวันยิ่งได้ยุใกล้ทำให้เขาคลั่งรักภาวินมากผู้ชายคนนี้มีความน่ารักน่าเอ๊นดูน่าทะนุถนอมยิ่งเขาเห็นภาวินจมลงในทะเลเขายิ่งรุ้หัวใจตัวเองหากภาวินเป็นอะไรเขาคงไม่อาจมีชีวิตยุได้เขากอดภาวินแน่นและหอมไปที่ศีรษะส่วนภาวินก็รักไวท์ไม่น้อยเหมือนกันยิ่งเขาร้ายใส่ภาวินยิ่งเจ็บแต่ภาวินจะไม่ยอมบอกรักไวท์จนกว่าจะพิสูจน์ความจริงใจของไวท์ให้มากกว่านี้ภาวิน ; นายแล้วพรุ่งนี้จะมีมรสุมไหมไวท์ ; ทำไมละอยากกลับบ้านแล้วเหรอภาวิน ; ไม่ใช่เรากลัววันหนึ่งทางตำรวจหรือลูกน้องของพ่อตามมาเจอจริงๆนายจะเดือดร้อนไปด้วยไวท์ ; ยิ้มนี่นายห่วงเราใช่ไหมเย้ๆดีใจจังภาวิน ; อมยิ้มใครห่วงหลงตัวเองไปป่าวไวท์ ; ไม่ต้องห่วงเราหรอกไม่มีใครทำไรเราได้หรอกแต่ถ้านายคิดถึงบ้านเราจะเป็น
แพ้ใจนายมาเฟีย บทที่9 อย่าเป็นอะไรนะเว้ย
ลูกน้องของไวท์ที่พาภาวินไปมองไปที่ท้องฟ้าตอนนี้ดำทมึนตั้งเค้ามาคุณภาวินผมว่าเราไปไม่ถึงฝั่งแน่ภาวิน ; ทำไมละพายุคับกำลังมาอย่างหนักผมก็ไม่เข้าใจนายเลยวันนี้เขาบอกว่าพายุจะเข้าทำไมยังให้คุณออกเรืออีกภาวินคิดคนใจร้ายอย่างเขาทำอะไรก็ได้ทุกอย่างภาวิน ; ช่างเถอะเราทำใจละแต่ผมอาจบังคับเรือไม่ได้เดวถ้าพายุมาคุณจับพนักให้มั่นนะแล้วพายุที่โหมแรงก็กระหน่ำมาอย่างหนักภาวินพยายามจะจับพนักพิงในเรือแต่ก็ไม่ได้ผลเรือตอนนี้โคลงเครงเหลือเกินภาวินคิดถึงไวท์นี่คงเป็นแผนนายใช่ไหมที่จะให้เราตายภาวินหลับตาและปล่อยมือจากพนักพิงและปลดปล่อยทุกอย่างพร้อมน้ำตาที่ไหลแข่งกับฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างหนักพ่อครับแม่ครับวินลาก่อนนะครับวินรักพ่อแม่นะครับไวท์ผู้ชายใจร้ายที่ทำให้เราตายทั้งเป็นแต่ครั้งนี้นายจะได้สมใจสักทีหากเราตายนายจะได้มีความสุข ภาวินก็ปล่อยตัวลงไปในทะเล(โอ้ยแอดสงสารภาวินเหลือเกิน)ลูกน้องภาวินตกใจไม่คิดว่าภาวินจะทำแบบนี้โอ้ยยยคุณทำไมทำแบบนี้เขาพยายามบังคับเรือไวท์ ; ลุงเร็วๆสิครับเร่งหน่อยครับพายุแรงมากตอนนี้ผมห่วงภาวินลุงนพ ; ครับๆนายนั่นครับนายเรือยุนั้นเรือเร็วของภาวินเคลื่อนมาใกล้เรือที่เรือ
แพ้ใจนายมาเฟีย บทที่8 นายมันใจร้าย
ไวท์เดินมานั่งข้างๆภาวินกอดภาวินดึงเข้ามาแนบอกไวท์ ; พอจะให้นายไปจริงๆเราทำไมใจหายไม่รุ้ไม่อยากให้นายไปเลยแต่เรารุ้นายคงคิดถึงที่บ้านใช่ไหมภาวินเงยหน้าขึ้นมองไวท์นายจะคิดถึงเราไหมไวท์ ; หอมแก้มภาวินไม่คิดถึงมั้งแค่นี้ก็ทำใจไม่ได้แล้วไวท์ ; แล้วนายละจะคิดถึงเราไหมภาวิน ; จูบไวท์แทนคำตอบยังจะให้เราพูดอยู่ไหมไวท์กดจูบปากภาวินอีกครั้งจูบหนักหน่วงรุนแรงงั้นคืนนี้เราขอทั้งคืนนะภาวิน ; พยักหน้าไวท์อุ้มภาวินเข้าห้องนอนจูบภาวินหนักหน่วงแลกลิ้นกันอย่างดูดดื่มไวท์ ; หวานเหลือเกินปากนายหวานมากรุ้ไหมไวท์ถอดเสื้อกางเกงภาวินออกจนเปลือยเปล่าแล้วเขาก็ก้มลงไล่ลิ้นไปตามจุดต่างๆของร่างกายภาวินไม่เว้นสักจุดจนร่างบางบิดไปมาเพราะความเสียวไวท์เก่งเหลือเกินเขาทำให้ภาวินตกในภาวะอยากระเบิดร่างกายได้ตลอดภาวิน ; อื้มมมเสียงจังนายเราเสียวไวท์ ; เสียวก็ปลดปล่อยนะครับภาวิน ; นายช่วยเราด้วยสิไวท์ ; เรียกที่รักก่อนสิเรียกเพราะๆด้วยนะภาวิน ; อื้ออออที่รักขาเมียไม่ไหวแล้วช่วยใส่เข้ามาได้ไหมครับไวท์ ; ได้สิครับไวท์ได้ยัดแกนกายไปในร่างกายภาวินร่างบางขยับขึ้นลงตามจังหวะเเรงอีกครับไวท์ ; ได้สิครับขอเองนะภาว
แพ้ใจนายมาเฟีย บทที่7 อยากเอาคืน
ภาวินรู้สึกมีความสุขที่ปลดปล่อยอารมณ์บ้างไวท์พาภาวินมาที่เกาะร้างเกาะนี้ไม่มีคนอาศัยไว้สำหรับเที่ยวชมธรรมชาติหรือกางเต้นท์เท่านั้นไวท์เอื้อมมือไปจับภาวินเพื่อขึ้นมาจากเรือ..ไวท์ ; มาเราช่วยภาวิน ; ขอบใจนะภาวินยิ้มหวานไวท์ ; ยิ้มแบบนี้เดวเราก็อดใจไม่ไหวหรอกภาวิน ; ทำไมละยิ้มแบบนี้ไปกวนอารมณ์นายเหรอไวท์ ; ใช่กวนหัวใจทำให้อดใจไม่ไหวจะปล้ำนายตรงนี้แหละภาวิน ; อมยิ้มนายมันหื่นไวท์ ; ก็อย่าน่ารักสิภาวิน ; คนบ้าไวท์ ; บ้าแล้วรักไหมภาวิน ; ไม่รู้(คิดในใจอย่าใจอ่อนภาวินคิดสิคิดสิ่งที่เขาทำสิ)ไวท์ ; เราเที่ยวรอบเกาะที่นี่มีพวกสัตว์ป่าสงวนยุเยอะนะเช่นลิงนกต่างๆแล้วมีงูและเสือด้วยนะ(สองอย่างหลังไวท์โกหกอยากแกล้งภาวิน)ภาวิน ; ขยับเข้าไปใกล้ไวท์เผลอกอดแขนเขาจิงดิเรากลับดีไหมไวท์ ; หัวเราะกับความน่ารักของนาวินภาวิน ; ทุบไปที่แขนนี่นายโกหกเราเหรองอนไวทไม่งอนนะเมื่อก่อนเคยมีเดี่ยวนี้เขาจับไปปล่อยป่าใหญ่หมดแล้วเกาะเล็กๆแบบนี้มีนักท่องเที่ยวมาเที่ยวใครจะปล่อยสัตว์ร้ายมาเพ่นพ่านไวท์จูงมือภาวินมาดูธรรมชาติแต่เที่ยวกันเพลินท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มเพราะพายุกำลังมาไวท์ ; ภาวินเรารีบกลับเถอะพายุก
You may also like
บัญชารักคุณหลวง
jalix-ren 1.1K viewsไม่อยากเป็นแค่พี่น้อง
น้ำหมึกใสใส1.2K viewsคนของข้าคือจอมมารไร้ใจ
นักเขียนบ้านนา1.3K viewsพี่เขยครับผมรับไม่ไหว
กาสะลอง12.9K viewsทรยศรักนายมาเฟีย
อินทิตา596 viewsภรรยามาเฟีย(ไม่)เต็มใจ
หลงจุ้นถิง26 viewsพุดซ้อนสลัดได
สินปา708 viewsเกิดใหม่เป็นตัวร้ายในซีรีส์วายเรื่องหนึ่ง [Mpreg]
Violet boy972 views
