All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 91 - Chapter 100

อีกทั้งตนเองก็ไม่มีสิ่งใดจะตอบแทนบุญคุณเขา ตัวนางสำหรับเขานั้นไร้ซึ่งความสลักสำคัญอันใด ซ้ำยังเอาแต่คอยสร้างปัญหาให้แก่เขาอยู่เสมอนางก้มหน้าลง มวลน้ำร้อนผ่าวคลอวนอยู่ในเบ้าตา การถูกเสิ่นซื่อรังเกียจ การต้องตกอยู่ในสภาพทุลักทุเลต่อหน้าเขาเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้แม้แต่จี้หานอีก็เริ่มรู้สึกรังเกียจตนเองขึ้นมาเช่นกันรู้สึกราวกับว่าตนเองได้ทำเรื่องผิดพลาดบางอย่างลงไปนางไม่เข้าใจ เดิมทีนางเพียงแต่งงานกับวิญญูชนผู้สง่างามดุจสายลมแสงจันทร์ที่ผู้คนต่างกล่าวขานด้วยความคาดหวัง ทว่าเหตุใดจึงกลายเป็นจุดจบอันพังทลายเช่นนี้ได้หนอนางพยายามกะพริบตาถี่เร็ว ศีรษะยิ่งก้มต่ำ ไม่ยอมให้เสิ่นซื่อมองเห็นดวงตาที่แดงเรื่อ เสียงของจี้หานอีพลันแปรเปลี่ยนเป็นแหบพร่าขณะพูดว่า "ขออภัยเจ้าค่ะ..."ระหว่างมองดูนางก้มหน้า ต่างหูแกว่งไกวแผ่วเบา ยืนอย่างสำรวมกิริยาและระมัดระวัง ผมเผ้าที่เปียกชื้นตกลงมาปรกไหล่ ทำให้อาภรณ์สีชมพูเกิดเป็นรอยน้ำด่างดวง เมื่อเสิ่นซื่อได้ยินน้ำเสียงของนาง ก็ต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนหลับตาลงไม่เป็นไร ไม่เป็นไร จี้หานอีจะไปเข้าใจสิ่งใดเล่านางเป็นถึงสตรีที่ออกเรือนแล้ว เขายังจะอยากใ

นางเพียงนั่งอยู่ในโถงเล็กด้านนอก พร้อมประคองเตาอุ่นมือที่เหวินอันส่งมาให้ โดยมีหรงชุนผู้ยืนอยู่ด้านหลังใช้เตาไฟอังเรือนผมของนางให้แห้งสนิทท่านั่งของนางดูเรียบร้อยสำรวมกิริยา ด้วยอย่างไรเสียก็เป็นที่พำนักของเสิ่นซื่อ นางก้มหน้าไม่ได้สอดส่ายสายตามองสิ่งใดสุ่มสี่สุ่มห้า เพียงนั่งเงียบ ๆ อยู่บนเก้าอี้ไม้ถานหวง ภายในโถงเล็กอันเย็นยะเยือกและเคร่งขรึมแห่งนี้ อาภรณ์สีชมพูดุจดอกฝูหรงบนร่างของนางนั้น ก็คล้ายได้นำพาทิวทัศน์แห่งวสันตฤดูเข้ามาด้วยเหวินอันอดลอบสังเกตไม่ได้ ทั้งยังเผลอไผลคิดไปว่า หากวันหน้าสถานที่แห่งนี้มีนายหญิงเข้ามาอยู่จริง ๆ การตกแต่งภายในเรือนจะเปลี่ยนเป็นภาพเช่นไรหนอสายตาทอดมองไปที่ร่างของจี้หานอีอีกครั้ง ความจริงหากไม่เคยรู้มาก่อนว่าฮูหยินน้อยเซี่ยผู้นี้ออกเรือนแล้ว ก็แทบจะดูไม่ออกเลยว่านางเป็นสตรีที่แต่งงานแล้วจริง ๆดวงหน้านั้นยังคงอ่อนเยาว์ นัยน์ตาดุจสายน้ำในฤดูใบไม้ผลิเปล่งประกายระยิบระยับ แม้จะหลุบตาลงต่ำ แต่ก็ยังแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายความอ่อนหวานบอบบางคล้ายได้รับการทะนุถนอมเลี้ยงดูมาอย่างดีด้วยมิใช่สตรีที่บอบบางอ่อนแอราวกิ่งหลิว ทว่าดูอวบอิ่มและอรชรสมส่วน อันที่จริง

เมื่อจี้หานอีได้ยินคำพูดจอมปลอมของเซี่ยอวี้เหิงแล้วก็ให้รู้สึกอึดอัดใจนักนางรักษาความสงบสุขและหน้าตาจอมปลอมให้เขามาแต่ไหนแต่ไร แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่านางจะไม่โกรธเคืองเสียหน่อยอันที่จริง จี้หานอีอยากถามเซี่ยอวี้เหิงเหลือเกินว่า ในฐานะภรรยาของเขา นางควรต้องยอมให้เขาชักใยไปเสียทุกเรื่องเชียวหรือทั้งปล่อยให้เขาทอดทิ้งนางไว้กลางหิมะตามอำเภอใจทั้งปล่อยให้เขาลำเอียงเข้าข้างสตรีอื่นตามใจชอบนี่หรือคือภรรยาของเขาแต่หลังสูดลมหายใจเข้าลึก ท้ายที่สุดนางก็ยังไม่ได้พูดคำใดด้วยหากกล่าวออกไปก็จะเป็นเพียงความเคียดแค้น เป็นการพร่ำบ่น เป็นความขุ่นเคืองต่อเรื่องราวในอดีตเป็นการระบายความน้อยเนื้อต่ำใจที่สะสมมาเนิ่นนานใส่เซี่ยอวี้เหิงเป็นการแสดงออกว่านางยังคงคาดหวังในตัวเขาแต่ระหว่างนางกับเขานั้นไร้ซึ่งความหวังใดมานานแล้วจี้หานอีไม่ได้คิดปิดบังความขุ่นเคืองใจบนใบหน้า นางก้มศีรษะใช้มือกุมขมับ ไม่อยากมองเซี่ยอวี้เหิงแม้เพียงนิด ปลายนิ้วเรียวนวดคลึงหว่างคิ้วแผ่วเบา ขณะกล่าว "นายท่าน ข้าเหนื่อยแล้วจริง ๆ เจ้าค่ะ"เสียงทอดถอนใจของนางแฝงไว้ด้วยความเหนื่อยล้าชัดเจนสกัดกั้นถ้อยคำที่เซี่ย

คำถามของเซี่ยอวี้เหิงทําให้จี้หานอีต้องขมวดคิ้วนางชะงักเล็กน้อย ก่อนส่ายหน้า “ละครลิงไม่รู้ว่าจะมีอีกเมื่อใด หมิงโหรวยังรอท่านอยู่ นายท่านไม่จําเป็นต้องรั้งอยู่เป็นเพื่อนข้าหรอกเจ้าค่ะ รีบไปเถิด”เซี่ยอวี้เหิงอดนึกถึงค่ำคืนหิมะตกครั้งนั้นขึ้นมาไม่ได้ นางก็พูดเช่นนี้ บอกว่าหมิงโหรวยังรอเขาอยู่ ไม่ต้องสนใจนางนางกล่าวอย่างมีเหตุผลและใจกว้าง ราวกับว่าการที่เขาผู้เป็นสามี ทอดทิ้งนางเพื่อไปอยู่กับสตรีอีกคนหนึ่ง กลายเป็นเรื่องปกติสําหรับนางไปเสียแล้วความเจ็บปวดอันไร้เรี่ยวแรงสายนั้นครอบงําจิตใจมากขึ้นเรื่อย ๆ กระทั่งก่อเกิดเป็นความตื่นตระหนกขึ้นมาเขาเงยหน้ามองจี้หานอีด้วยแววตาลึกซึ้ง พลางกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า “หานอี ขอเพียงเจ้าอยากให้ข้ารั้งอยู่เป็นเพื่อน ข้าก็จะอยู่”“ข้าไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนเจ้ามานานแล้ว”จี้หานอีชะงักงัน จากนั้นจึงส่ายหน้า “นายท่าน ข้าหาได้ต้องการไม่เจ้าค่ะ”กล่าวพลางจี้หานอีก็ผลักมือของเซี่ยอวี้เหิงที่กอบกุมข้อมือตนออก ก่อนจะย่อกายคารวะเซี่ยอวี้เหิง แล้วกล่าวต่อ “ยามนี้หิมะยังไม่หยุดตก นายท่านรีบไปเถิด หมิงโหรวร่างกายอ่อนแอ อย่าให้นางต้องมายืนตากลมหนาวอยู่ด้านน

“คนที่ชอบกินขนมพุทราเชื่อม มีเพียงหลี่หมิงโหรวเท่านั้นเจ้าค่ะ”“ข้าเองก็เข้านอนแล้ว นายท่านรีบกลับไปเถิด”เซี่ยอวี้เหิงมองจี้หานอีด้วยแววตาไม่เข้าใจ “เจ้าก็แค่อยากให้ข้าใส่ใจเจ้า ก็แค่รู้สึกว่าข้าอยู่เป็นเพื่อนหมิงโหรวมากกว่าเจ้าเท่านั้น”“วันหน้าข้าจะพยายามกลับเรือนมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าให้มากขึ้นก็แล้วกัน”“เจ้ายังจะเอาแต่ใจอันใดอีก?”กล่าวพลางสายตาของเขาก็มองทรวดทรงอรชรภายใต้เสื้อผ้าบางเบาของจี้หานอี ใบหน้าที่งดงามปานดอกไม้แรกแย้มยามนี้ดูอ่อนหวานและหมดจดภายใต้แสงตะเกียง กลิ่นหอมอวลอุ่นบนร่างนางทำเอาเขามองจนเกิดความรู้สึกพลุ่งพล่านในใจแม้น้อยครั้งนักที่จะได้สานสัมพันธ์นางแนบชิด แต่เรือนร่างของจี้หานอีก็ทำให้เขาลุ่มหลงมัวเมาได้อย่างแท้จริงเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย นัยน์ตาแฝงไว้ด้วยความคลุมเครือแห่งห้วงอารมณ์ “ข้าจะพยายามมีลูกกับเจ้าให้ได้สักคน หากเจ้ามีลูกแล้วจะได้ไม่คิดฟุ้งซ่านอีก”เซี่ยอวี้เหิงกล่าวพลางเอื้อมมือมาหมายจะสัมผัสใบหน้าจี้หานอี แต่ยังไม่ทันได้แตะต้อง จี้หานอีก็เบี่ยงหน้าหลบอย่างแนบเนียน ปลายนิ้วของเซี่ยอวี้เหิงจึงชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ได้แต่จ้องมองจี้หานอีนิ่งง