All Chapters of ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา: Chapter 101 - Chapter 110

อีกด้านหนึ่งภายในจวนสกุลเสิ่น เสิ่นซื่อนั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือเรือนกายสูงโปร่งเอนพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่วงท่าเกียจคร้าน นัยน์ตาคมเข้มหลุบมองจดหมายที่ผู้ใต้บังคับบัญชาส่งมาให้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมรอจนเขากวาดสายตาอ่านจบ ผู้ใต้บังคับบัญชาที่ยืนอยู่ด้านข้างจึงรายงานเสียงเบา “ข่าวที่ผู้น้อยสืบมาได้คือเซี่ยอวี้เหิงไม่โปรดปรานภรรยาเอกของตนเท่าใดนักขอรับ บ่าวไพร่ในจวนสกุลเซี่ยล้วนทราบเรื่องนี้ดี”“หลี่หมิงโหรวผู้นั้นอาศัยอยู่ในจวนสกุลเซี่ยมาเกือบสิบปีแล้ว ว่ากันว่าเดิมทีนางกับเซี่ยอวี้เหิงเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก หากปีนั้นฮูหยินน้อยสกุลเซี่ยไม่ถือหนังสือหมั้นหมายไปทวงถาม งานมงคลระหว่างพวกเขาสองคนก็คงลุล่วงไปแล้ว ดังนั้นคนในจวนสกุลเซี่ยจึงคิดว่าคนที่เซี่ยอวี้เหิงมีใจให้คือหลี่หมิงโหรวขอรับ”กล่าวจบ เขาก็ล้วงเอาขวดหยกขาวออกมาจากอกเสื้อ ก่อนประคองด้วยสองมือส่งให้เสิ่นซื่อ “ทว่าหลี่หมิงโหรวผู้นั้นดูแล้วหาได้อ่อนโยนดังข่าวที่สืบมาจากจวนสกุลเซี่ยไม่ นี่คือสิ่งที่พบระหว่างตามสืบเรื่องแมลงพิษแดงในวันนี้ หลี่หมิงโหรวลอบซื้อยานี้มาโดยตลอดในช่วงเวลาสามปีที่ผ่านมา ซ้ำยังซื้อจากพ่อค้าชาวซีอวี้ผู้นั้นด้ว

สิ้นคำกล่าวของหรงชุน ผู้คนในห้องล้วนหันไปมองซวงสี่เป็นตาเดียวเมื่อถูกสายตาหลายคู่จับจ้อง ซวงสี่ที่เดิมทีตั้งใจลอบหลบหนีเนื่องจากมีชนักติดหลัง พอถูกหรงชุนทักขึ้นมาเช่นนี้ สีหน้าของนางก็พลันแปรเปลี่ยนนางชี้หน้าหรงชุนด้วยความเดือดดาล "เจ้าอย่าได้เที่ยวพูดจาส่งเดชเช่นนี้"หลี่หมิงโหรวเองก็กำลังขมวดคิ้วมองหรงชุน ดวงตาหรี่ลงแฝงแววข่มขู่ "เจ้าเป็นห่วงนายหญิงของเจ้า ทุกคนก็เป็นห่วงเช่นกัน แต่อย่าได้คิดปรักปรำผู้อื่นตามอำเภอใจเช่นนี้""ในเมื่อเจ้ากล่าวหาว่าบ่าวข้ามีปัญหา เช่นนั้นตัวข้าก็มีปัญหาด้วยใช่หรือไม่?""ระวังข้าจะเอาผิดเจ้าข้อหาใส่ร้ายผู้เป็นนายก็แล้วกัน"พูดจบ ขอบตาของหลี่หมิงโหรวก็แดงเรื่อขึ้นมาอย่างรวดเร็ว นางเอนกายซบไหล่นางหลินพลางสะอื้นไห้ "ข้าเพียงให้สาวใช้ไปเปลี่ยนเตาอุ่นมือ กลับต้องมาถูกบ่าวในเรือนพี่สะใภ้ตั้งข้อสงสัยเช่นนี้ แล้วจะให้ข้าเอาหน้าไปไว้ที่ใด?"หรงชุนเห็นมารยาของหลี่หมิงโหรวที่งัดลูกไม้เดิม ๆ ออกมาใช้ ก็ได้แต่เจ็บใจว่าเหตุใดตนเองถึงได้วู่วามนักนางหลินตวัดสายตามองหรงชุนด้วยความเย็นชา "นังบ่าวผู้นี้เหตุใดถึงได้ไร้กฎระเบียบนัก ไม่ทราบนายหญิงเจ้าสั่งสอนมาอย่าง

นางรู้ดีว่าสามีของตนนั้นกตัญญูเป็นเลิศ ขอเพียงฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยปาก เขาต้องโอนอ่อนตามความประสงค์ของฮูหยินผู้เฒ่าแน่นอนพลันได้ยินฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นว่า "นังบ่าวผู้นี้บังอาจปองร้ายฮูหยินน้อยแห่งจวนสกุลเซี่ย แล้วยังจะเก็บชีวิตมันไว้ทำอันใดอีก?! รีบเอาตัวไปโบยให้ตายเดี๋ยวนี้"พร้อมกับชำเลืองมองนางหลินด้วยแววตาเย็นเยียบ "ส่วนหลานสาวฝั่งบ้านเดิมที่เจ้าพามาผู้นั้น ครั้งนี้ข้าจะไม่มีวันละเว้นนางอีกแล้ว""แต่ก่อนเห็นว่านางว่านอนสอนง่าย ทั้งภูมิหลังก็น่าสงสาร ทว่าหมู่นี้นางกลับก่อกวนจนเรือนหลังไม่สงบสุข จวนสกุลเซี่ยของเราคับแคบนัก คงไม่อาจทนรับนางไว้ได้อีกต่อไป!"ถ้อยคำของฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยหนักแน่นทรงพลัง สตรีที่ถือกำเนิดจากตระกูลขุนศึกย่อมแผ่กลิ่นอายความน่าเกรงขามออกมาตามธรรมชาติ ชั่วพริบตาเดียว แม้แต่นางหลินก็ยังไม่กล้าคัดค้านคำใด ซ้ำนางเองก็รู้ดีว่า เมื่ออยู่ต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ย ตนนั้นไร้ซึ่งสิทธิ์เสียงแทรกแซง ด้วยฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยมีชาติกำเนิดสูงส่ง แม้หลายปีนี้จะวางมือจากเรื่องราวในจวน ทว่านายท่านทั้งสามแห่งสกุลเซี่ยล้วนให้ความเคารพยำเกรงมารดาอย่างถึง

"เป็นหานอีต่างหากที่ต้องทนรับความทุกข์ใจที่สุด เจ้าเป็นแม่สามีประสาอะไรถึงไม่ไปใส่ใจดูแล กลับมานั่งร้องห่มร้องไห้ให้หลานสาวฝั่งบ้านเดิมของตนที่ทำร้ายหานอี ข้าเห็นแล้วพาลให้รำคาญลูกตานัก"เมื่อนางหลินถูกฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยตวาดเช่นนั้น ร่างกายก็อดสั่นเทาขึ้นมาไม่ได้ถึงอย่างไรหลี่หมิงโหรวก็เป็นหลานสาวแท้ ๆ ของนาง แม้กล่าวว่าครั้งนี้ทำเรื่องผิดพลาดไปบ้าง แต่นางก็ยังหวังให้ฮูหยินผู้เฒ่าเมตตาละเว้นสักครั้ง ทั้งหลี่หมิงโหรวก็เป็นคนที่นางพาเข้ามา หากฮูหยินผู้เฒ่าลงโทษหนักหนาเกินไป แล้ววันหน้าผู้คนในจวนจะมองนางเช่นไรความน่าเกรงขามในฐานะนายหญิงใหญ่ผู้ดูแลจวนย่อมถูกกระทบกระเทือนตามไปด้วยขณะกำลังซับน้ำตา ก็ได้ยินเสียงอันทรงอำนาจของฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยดังขึ้นอีกครั้ง "หลานสาวที่เจ้าพามาผู้นั้น คิดจะลงโทษเช่นไร?"นางหลินรู้สึกลังเลใจ ช้อนตามองฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยอย่างระแวดระวัง "ครั้งนี้หมิงโหรวทำผิดจริง ๆ เจ้าค่ะ แต่หลังผ่านพ้นปีใหม่นี้ นางก็จะต้องหมั้นหมายแล้ว หากมีเรื่องเสื่อมเสียแพร่งพรายจนกระทบต่อการเจรจาหมั้นหมาย พวกเราจะทำเช่นไรเจ้าคะ?""ขอท่านแม่โปรดเมตตาด้วยเถิด ถึงอย่างไรนางก็เป็นเพียง

ทางด้านเรือนหนิงเซียงที่หลี่หมิงโหรวพำนักอยู่ หลี่หมิงโหรวยังคงรอคอยให้ซวงสี่กลับมาแจ้งข่าวด้วยความร้อนใจอยู่ในลานเรือน แต่คิดไม่ถึงเลยว่าบ่าวอาวุโสที่ออกไปสืบข่าวเรือนหน้า จะกลับมาพร้อมข่าวร้ายที่ไม่ต่างจากสายฟ้าฟาดกลางวันแสก ๆซวงสี่ถูกโบยตายแล้วนัยน์ตาของหลี่หมิงโหรวพลันฉายแววหวาดผวา นางโผเข้าสู่อ้อมอกของแม่นมผู้ดูแลทันที พลางละล่ำละลักกล่าวด้วยความตื่นตระหนก "แม่นม ข้าควรทำอย่างไรดี?" "สาวใช้ถูกโบยตายแล้ว ซ้ำชาวซีอวี้ผู้นั้นยังซัดทอดข้า เขารับเงินไปแล้วแท้ ๆ แต่กลับมาชี้ตัวข้า ข้าควรทำอย่างไรดี?""แม่นมบอกว่าไม่มีผู้ใดรู้จักแมลงพิษชนิดนั้นมิใช่หรือ? แล้วท่านหมอดูออกได้อย่างไรเล่า"เมื่อหลี่หมิงโหรวกล่าวมาถึงท้ายประโยค นางก็ร้องไห้น้ำตานองหน้า สติสัมปชัญญะหลุดลอยไร้ซึ่งหนทางแก้ไขบ่าวอาวุโสผู้ถูกหลี่หมิงโหรวกอดนั้นมีรูปร่างสูงใหญ่ เค้าโครงใบหน้าบ่งบอกว่าเป็นชาวซีอวี้ และนางก็คือแม่นมของหลี่หมิงโหรวที่ติดตามมาพึ่งพาบารมีสกุลเซี่ยด้วยกันนั่นเองแม่นมจางโอบกอดหลี่หมิงโหรวแน่น เมื่อเทียบกับอาการร้องไห้ฟูมฟายของหลี่หมิงโหรวในยามนี้ ท่าทีของนางกลับดูเยือกเย็นกว่ากันมากนางยกมือข