ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา のすべてのチャプター: チャプター 111 - チャプター 120

จี้หานอีเข้าใจดีว่าการจัดการของฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยนั้นล้วนทำไปเพื่อตัวนางและท่านก็ตั้งใจออกหน้าทวงความเป็นธรรมให้นางอย่างแท้จริงจี้หานอีรู้สึกซาบซึ้งใจในตัวฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ย จึงเงยหน้าขึ้นน้ำตาคลอเบ้า ก่อนกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า "ในเมื่อจวนนี้ยังมีท่านย่าอยู่ หานอีก็วางใจแล้วเจ้าค่ะ"ถ้อยคำอันบริสุทธิ์ใจเช่นนี้ คงมีเพียงจี้หานอีเท่านั้นที่เอ่ยออกมาแล้วทำให้ผู้คนสัมผัสได้ถึงความซื่อสัตย์และจริงใจอย่างแท้จริงฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยไม่เคยดูคนผิด จี้หานอีไม่มีวันเป็นพวกหน้าไหว้หลังหลอกแน่นอนความดีงามของนางคือความดีงามจากเนื้อแท้ ปราศจากเจตนาแอบแฝงหรือผลประโยชน์ใด ๆ จี้หานอีมีรูปโฉมที่งดงามบริสุทธิ์ อดีตเคยเป็นถึงบุตรสาวเพียงคนเดียวของสกุลจี้ เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ เมื่อครั้งที่เสนาบดีจี้ยังมีชีวิต ไม่ว่าจะไปที่ใดก็มักพาลูกสาวคนนี้ไปด้วยเสมอ ความรักใคร่ตามใจบุตรสาวของเขานั้นเป็นที่เลื่องลือไปทั่วทั้งเมืองหลวงเสนาบดีจี้เองก็มีเพียงมารดาของจี้หานอีแค่คนเดียว เรือนหลังจึงสะอาดสะอ้านไร้เรื่องวุ่นวาย แล้วนางจะเคยพบเห็นเรื่องราวโสมมได้อย่างไร?ส่วนหลี่หมิงโหรวนั้นทะเยอทะยานและหวังผลประโยชน์จน

ภายในห้องนี้ หลังเซี่ยอวี้เหิงก้าวเข้ามา บ่าวไพร่ทั้งหมดก็พากันถอยออกไป หลี่หมิงโหรวไม่อาจปกปิดความโศกเศร้าในใจ จึงดึงดันถามหาคำตอบให้กระจ่างนางไม่เข้าใจจริง ๆ หากไม่ใช่เพราะการแต่งงานในครั้งนั้น ก็ชัดเจนว่าพี่เซี่ยโปรดปรานนางที่สุดต่อให้สตรีผู้นั้นแต่งเข้ามาแล้ว พี่เซี่ยก็ยังคงดีต่อนางที่สุดไม่ใช่หรือเซี่ยอวี้เหิงขมวดคิ้วมองดวงตาที่รื้นน้ำของหลี่หมิงโหรว แม้เขาจะไม่ชอบให้นางพูดถึงเรื่องนี้ แต่เมื่อเห็นท่าทีคล้ายกำลังจะร้องไห้ เขาก็ทำใจตำหนินางไม่ลงอันที่จริง จี้หานอีต่างหากที่มีรูปลักษณ์บอบบางน่าทะนุถนอมยิ่งกว่า นางมีผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะ รูปร่างอรชรอ้อนแอ้น เรือนผมดกดำ ริมฝีปากแดงเรื่อรับกับฟันขาวสะอาด ท่วงท่าเย้ายวนอันเกิดจากผิวพรรณผุดผ่องนุ่มนวลนั้น เพียงน้ำตาคลอเบ้า ก็ดูงดงามจับใจชวนให้ผู้คนสงสารรักใคร่แล้วแต่จี้หานอีกลับแทบไม่เคยร้องไห้หรือบางทีอาจเป็นเพราะเขาไม่เคยเห็นจี้หานอีหลั่งน้ำตาต่างหากแม้ที่ผ่านมาจี้หานอีจะว่าง่ายเชื่อฟังเขา แต่นางก็ไม่เคยเป็นฝ่ายเปิดเผยด้านที่อ่อนแอให้เขาเห็นเช่นที่หลี่หมิงโหรวชอบกระทำ เขาจึงมักจะรู้สึกไปเองว่าจี้หานอีไม่มีวันเสียใจ และเผล

จี้หานอียังคงหลุบตาลงต่ำ มองดูมือตนเองที่ถูกเซี่ยอวี้เหิงกอบกุมไว้ในฝ่ามือ แล้วความรู้สึกสะอิดสะเอียนที่ไม่อาจควบคุมก็พลันตีรวนขึ้นมาจากในอกถึงขั้นต้องเบือนหน้าหนีพร้อมยกมือปิดปากส่งเสียงคล้ายกำลังจะอาเจียนนางสามารถทนฟังถ้อยคำอันเย็นชาและลำเอียงของเซี่ยอวี้เหิงที่อยู่ในความคาดหมายเหล่านี้ได้ และยังสามารถรักษาสภาพจิตใจให้สงบนิ่งดุจผิวน้ำ ต่อให้เซี่ยอวี้เหิงจะยังคงเลือกหลี่หมิงโหรวอย่างไร้ความลังเลเช่นเคยก็ตามเขาเป็นเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วต่อให้ตอนนี้นางต้องล้มหมอนนอนเสื่อเพราะถูกหลี่หมิงโหรวทำร้าย ต่อให้ประโยคก่อนหน้าเขายังคงเอ่ยปากถามนางว่าเจ็บปวดหรือไม่ แต่นั่นก็ไม่อาจเทียบเท่าความห่วงใยส่วนลึกในใจที่เขามีต่อหญิงสาวผู้นั้นได้เลยเรื่องราวเหล่านี้ล้วนไม่สำคัญอีกแล้ว และนางก็ไร้ซึ่งความคาดหวังใด ๆ มานานแล้วเช่นกันทว่านางกลับทนไม่ได้ที่จะให้เซี่ยอวี้เหิงมาแตะต้องตัวนางมือคู่นี้ที่เคยโอบกอดสตรีอื่น มือคู่นี้ที่เรียวยาวและกว้างใหญ่ ซึ่งเคยมอบความอบอุ่นและความหวังแก่นาง บัดนี้กลับทำให้นางรู้สึกสะอิดสะเอียนยิ่งนักช่างน่าขยะแขยงเสียจริงเซี่ยอวี้เหิงมองดูภาพเหตุการณ์นี้ด้วยคว

นางกำลังเสียใจหรือโศกเศร้ากำลังหวั่นไหวหรือสำนึกผิด กำลังประหม่าหรือหวาดกลัวหรือกำลังเจ็บแค้นและคิดน้อยใจเซี่ยอวี้เหิงล้วนมองไม่ออกทั้งสิ้นสิ่งเดียวที่เขามองเห็นจากดวงตาอันกระจ่างใสคู่นั้น คือแววตาที่ผิดแผกไปจากในอดีต เขาบอกไม่ได้ว่านี่คือความรู้สึกใด เขาเพียงมั่นใจว่า ในดวงตาคู่นั้นไม่มีแววตาที่เขาปรารถนาจะได้เห็นแม้เพียงครึ่งส่วนเซี่ยอวี้เหิงเพิ่งรู้ตัวและตระหนักชัดในเวลานี้เองว่า จี้หานอีคล้ายห่างเหินจากเขาไปไกลแสนไกลเรื่อย ๆ ตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ เขาไม่สามารถควบคุมนางได้อีกต่อไป และนางก็คล้ายไม่มีวันยอมให้เขาเหนี่ยวรั้งอีกแล้วเวลานี้นางคล้ายไม่ใส่ใจที่ต้องหย่าขาดกับเขาด้วยซ้ำเซี่ยอวี้เหิงก้าวเท้าไปข้างหน้า ทว่าระยะทางเพียงสามสี่ก้าว กลับรู้สึกราวสองเท้าหนักอึ้งดุจพันชั่งจี้หานอียังคงนั่งนิ่งอยู่ด้านข้าง เฝ้ารอให้เซี่ยอวี้เหิงจรดพู่กันลงนามบนหนังสือหย่าฉบับนั้นกระทั่งฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าโต๊ะตัวเล็ก มือของเซี่ยอวี้เหิงที่จวนจะจรดลงบนแผ่นกระดาษพลันชะงักงัน เขาหันหน้าไปมองจี้หานอี "เจ้าคิดดีแล้วหรือ?""นี่คือสิ่งที่เจ้าต้องการใช่หรือไม่?""หากข้าลงนามแล้ว วันหน้าต่อใ

วันนี้จี้หานอีตั้งใจมาหาฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยโดยเฉพาะ เนื่องจากฮูหยินผู้เฒ่ามักมีอาการปวดศีรษะในช่วงฤดูหนาว นางจึงลงมือทำที่ปิดหูกันหนาวจากขนกระต่ายด้วยตนเองหนึ่งคู่ ซ้ำลวดลายงานปักบนนั้นล้วนเป็นฝีมือนางทั้งสิ้น เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยเห็นจี้หานอีมาเยือนก็รู้สึกยินดียิ่ง รีบดึงตัวจี้หานอีให้มานั่งลงเคียงข้างทันที หญิงชราพินิจมองผู้มาเยือนโดยละเอียด เห็นนางสวมเสื้อคลุมตัวยาวคอตั้งแขนกว้างสีเขียวอมฟ้า บริเวณช่วงไหล่จรดหน้าอกปักลายหงส์เริงระบำท่ามกลางมวลหมู่โบตั๋น ลำคอสวมปลอกคอทองคำบริสุทธิ์สลักลายมังกรขด ลักษณะการแต่งกายล้วนแลดูเรียบร้อยสง่างาม ทว่ากลับขับเน้นให้เห็นถึงผิวพรรณที่เปล่งปลั่งเย้ายวนใจฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยทอดสายตามองด้วยความพึงพอใจ ก่อนแย้มยิ้มกล่าวว่า "เห็นเจ้าพักรักษาตัวจนหายดีเช่นนี้ ย่าก็วางใจแล้ว"พร้อมกล่าวต่อ "วันก่อนย่าส่งเทียบเชิญไปที่จวนสกุลเสิ่น ตั้งใจว่ารอเจ้าหายดีแล้วจะไปเยือนเพื่อกล่าวคำขอบคุณเสียหน่อย ทว่าฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นกลับตอบมาว่าช่วงปลายปีมีเรื่องราวรัดตัวนัก เช่นนั้นก็ช่างเถิด" เมื่อจี้หานอีได้ยินว่าฮูหยินผู้เฒ่าส่งเทียบเชิญไปหาฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น หัว